(SÏnciré (fhénier, te <§aini~JSéiza.re. door

Mr. J. W. SPIN.

*

XIV.

André gaf geen antwoord, hetwelk don twijfel buitensloot en de agenten, die het doel van hunne komst niet uit het oog verloren, stelden, terwijl zij André voortdurend bij zich hielden, nasporingen in het werk bij de buren. Al zeer spoedig ontwaarden zij eenig verband, ja een nauw verband, tusschen de verdwijning van Madame Pastoret en de tegenwoordigheid van André. De praatgrage buren wisten te vertellen dat André met eene dame was gezien en het bleek weldra dat deze dame niemand anders was dan Madame 1 astoret. Nu zij deze niet konden gevangennemen, houden zij André in hechtenis en op den 18den Ventóse, over dag, wordt hij naar Parijs overgebracht en wel krachtens een bevelschrift van het revolutionair comité van Passy.

Ie Parijs deed zich eene moeilijkheid voor. De concierge van de gevangenis van Luxembourg weigerde André op te nemen, zeer waarschijnlijk omdat het bevelschrift van het comité van Passy niet geviseerd was door het comité van de „süreté générale". ') De concierges weigerden niet zelden de opneming van gevangenen, onder voorwendsel van overvolheid of wegens eene andere beweegreden. Hij werd toen overgebracht naar Saint-Lazare en daar maakte de concierge geen bezwaar.

Door eene onvoorzichtigheid van zijn vader, die helaas uit het oog verloor dat het eenige middel om Andre aan de aandacht van zijne tegenstanders te ontrekken de grootste stilzwijgendheid was, werd André s naam op het register der gevangenis ingeschreven. De arme vader, die in zijne radelooze droefheid, van meening was dat een beroep op een zijner bekenden, de vrijheid van zijne beide zoons, want ook Sauveur bevond zich binnen de gevangenismuien, zou ten gevolge hebben, zag zich in die hoop jammerlijk teleur gesteld.

De cipier der gevangenis gaf, toen de oude man zich aldaar aanmeldde en deze de onvoorzichtigheid beging na te hebben gevraagd zijn zoon te mogen en daarbij natuurlijk diens naam noemde, kortweg ten antwoord: „Onder de hier opgeslotenen is er niemand van dien naam." Men beweert dat juist die stap, welken niemand den bedroefden vader ten verwijt kan toerekenen, voor den zoon verderfelijk was want de cipier wist nu, dat hij André Che'nier onder zijne gevangenen telde.

Toen de vader zich daarop tot den hem bekenden

') Algemeene zekerheid.

Barère begaf en deze hem de invrijheidstelling van André toezegde, daar zijne vasthouding (écrou) nog niet in de registers was opgenomen, heeft in dien tusschentijd de inschrijving plaats gehad. Toen was alle hoop om een gerechtelijk onderzoek te ontwijken, in rook vervlogen en was het Barère onmogelijk zijne belofte na te komen.

Men kan zich geen denkbeeld vormeu van de diepe smart en het onbeschrijfelijk hartzeer waardoor de laatste levensdagen van den ouden Che'nier zijn gekenmerkt, die zijne zoo goed gemeende pogingen door zulk een wreeden uitslag verijdeld zag.

Het gezelschap dat zich in Saint-Lazare bevond, bood een verrassenden aanblik aan. André vond daar niet weinigen terug, die hij in vroegere, betere tijden zoo dikwijls ten huize zijner ouders had aan getroffen. De schoonheid, de wetenschap, de kunst hadden aldaar hare vertegenwoordigers. Daar was b. v. de markies d'Usson, die vroeger de kolonel van André was geweest. Rocher, die vroeger met André in het Journal de Paris een pennestrijd gevoerd had, bracht vele uren door schrijvende aan zijne dochter, die hij, helaas, nooit zou wederzien. Ginguené dacht onder het weenen van heete tranen aan zijne vrouw, terwijl hij den dood elk oogenblik tegemoet zag. Suvée trachtte de verveling aan het gevangenisleven verbonden, een weinig te temperen door zijn penseel in de verf te doopen. Hij schilderde het portret van André — het eenige dat er van hem bestaat en mocht aldus de roem behalen om André's trekken voor de nakomelingschap te bewaren.

Onder de liefelijke verschijningen, welke men op zulk eene sombere plaats kan ontmoeten, nam de hertogin de Fleury 's dichters aandacht in beslag. Door een zijner meest beroemde gedichten „La Jeune Captive" ') is zij vereeuwigd. De meest sombere stemming maakte zich van de gevangenen meester, in dit voorportaal van den dood wanneer de namen werden afgelezen van hen, die voor de rechtbank moesten verschijnen. Ieder zweeg; aller gezichten werden met eene lijkkleur overtogen. Een kreet van wanhoop, een hartroerend gesnik, doffe afscheidsgroeten, waren de eenige uitingen welke deze akelige lezing verzelden.

(Wordt vervolgd.)

') De jeugdige gevangene.

VERSCHEIDENHEDEN.

gr00tste station. — Het grootste station ter wereld is dat van Boston in N. Amerika. Tot voor weinige jaren bestond er bij de Amerikaansche spoorwegdirecteuren de gewoonte de gebouwen der stations te verwaarloozen, daar zij liever het geld besteedden in eene andere richting, die hun voordeeliger voorkwam. Thans echter zijn door de voornaamste lijnen prachtige stations gebouwd.