35e Jaargang.
Zaterdag; 31 Oef. !@20
Mo. 44
Dit blad verschijnt 's Zaterdags te Groningen.
ABONNEMENTSPRIJS: Per 3 maanden f 1.—. Disponeeren 15 ct. extra. Voor't Buitenland p. jaar f 6.50. Nieuwe abonné's bij vooruitbetaling.
DE ARBEIDER
Sociaal-Anarchisfisch Weekblad
PRIJS DER ADVERTENTIËN:
Van 1—5 regels 50 ct,, iedere regel meer 10 ct. Bij abonnement van 1000 regels of meer verlaagd tarief. — Arbeidersverenigingen betalen 9 cent per regel.
Adres Comm. v. Red.: Baanstraat 41, Groningen. Berichten uit plaatsen buiten de Noordel. Prov. aan H. E. Kaspers, Hilversum. Adres Adm.: Bloemsingel 6, Groningen
2?i§n wif cs^espioliio© mensehen
Ja, ziehier het probleem, dat de arbeiders vooral in de Noordelijke provinciën zichzelf stellen: zijn we werkelijk te veel? Wie het grootste deel van het jaar in de werkloosheid ellende lijdt, wie weet dat zijn toekomst duister is en weinig hoopgevend, wie zich bewust is van het ieir, dat de heerschende klasse in Nederland hem feitelijk heeft ter dood veroordeeld en zijn langzame gang naar de barbaarschheid begeleidt met de muziek van zalvende kerkorgels en schijnheilige psalmen — die stelt zich de vraag: ben ik overbodig?
*Deze vraag is snel en afdoend te beantwoorden, wanneer elk begrijpt, dat hij niet zelf verantwoordelijk is voor zijn bestaan en dat hij dus „onschuldig" is aan het feit dat hij leeft. En voorts door het eenig mogelijke: „Ik ben er, en ik blijf er". En aan wien het recht op leven niet wordt gegeven, die neaie het.
Toch zal het kapitalisme, vooral in Europa, de arbeiders blijvend bij groote massa's tegelijk ir. werkloosheid stortea, wat in deze samenleving beduidt: in de ellende. Eerstens toch maken de nieuwe machines, wier vinding in een gezonde maatschappij een zegen zou zijn, welke den arbeid der menschen konden verlichter), weer iallooze werkers overbodig; in Noord-Amerika konden, bij eenzelfde productie, door nieuwe installaties en moderne methoden 10 °/o der arbeiders worden gemist! Ten tweede moet de bourgeoisie haar productie beperken, omdat ze groote afzetgebieden mist: de massale armoede heeft de koopkracht doen verminderen. Doch de productiebeperking in Europa is een gevolg van 't verlies van markten. Wanneer Engeland 1400.000 werkloozen heeft, door het verlies van steenkoolmarkten in Europa en elders, komt dit omdat de petroleum, de Duitsche productie, en vooral ook de Aziatische en Afrikaansche mijnen het verdringen; evenals zijn scheepvaart, zijn export en handel wordt bedreigd door Amerikaansche, Japansche en Nederlandsche concurrentie; en zijn textielgoederen worden verdrongen door it&iiaansclie,Indische,japansche bedrijven. En nu maakt de bourgeoisie van den nood een deugd: ze past de productiebeperking bewust en in nog hoogere mate toe, om de concurrentie te doen afnemen en dus de prijzen te doen stijgen, de winsten te vergrootenl Beperking (restrictie) in rubberproductie, graanbouw, suikervoortbrenging, steenkoolexploratie zijn aan de orde van den dag. Zeer bewust dus zorgt het kapitalisme, dat de voorraden minder worden, de prijzen stijgen, de werkloosheid grooter en de loonen dus lager zijn.
Dit beteekent niet anders, dan dat het kapitalistisch productiestelsel niet meer kan voorzien in de behoeften der werkende bevolking; dat het de massaas uithongert en geen levensmogelijkheid meer biedt voor het proletariaat. Dit verschijnsel is internationaal en doet zich dus ook voor in Nederland. Doch daaruit volgt, dat de kamp der Friesche, Drentsche en Groningsche arbeiders internationaal moet worden uitgevochten.
* *
*
Die strijd gaat rechtstreeks tegen het kapitalistische productiestelsel in en bedoelt de directe, spoedige, onmiddellijke onteigening der kapitalisten. Het is niemand meer veroorloofd de vernietiging van het kapitalisme uit te stellen tot de komende eeuwen. Niemand mag zich in slaap sussen met de theorie, dat hij eerst maar eens trachten zal, het in het
Praat niet f© veel.
Wat voor den geestelijke beroep is — preeken houden — dat moet de opvoeder mijden als een doodzonde. Voor hem geldt het woord: Vorm, kunstenaar, praat niet! Gij wilt rnenschen, karakters vormen: daarvoor deugt geen geklets en geschreeuw, gij wilt zielen louteren, hersens met een krachtvolle geest vormen en in 't hart den rijkdom van edele menschelijkheid planten: dan moogt ge geen watersoep koken. Door praten voedt men een geslacht op van praatjesmakers en oppervlakkige betweters. Veel praten is oppervlakkig en maakt oppervlakkig. Dat geldt voor langdurige strafpreeken, waarvan de vruchteloosheid spreekwoordelijk is, evenals voor het duizendvoudige gemopper en gecommandeer, dat een kind tot vertwijfeling kan brengen. Loop zachtjes! Zit stil! Wees rustig! Laat datl Er zijn ouders, die hun kinderen ieder uur zestig van zulke bevelen en aanwijzingen geven en zich er bovendien nogjjover verwonderen, dat 't kind de woorden ten slotte niet meer hoort of door 't eeuwige gezanik en gedresseer zoo zenuwachtig wordt, dat het zich door gemaakte boosheid en laagheid op z'n pijnigers wreekt. Vraag u steeds af: moet ge werkelijk bevelen? Is er een dwang, een noodzakelijkheid om te praten? Of de jongen snel of langzaam loopt, zit of springt, lacht
kapitalisme zelf beter te krijgen. Want de proletarische klasse als geheel kan in het kapitalisme nooit meer betere levensvoorwaarden verkrijgen. Het arbeidersbestaan verloopt in geraffineerder uitbuiting, nijpender werkloosheid of gruwelijker oorlog. En wie in het aangezicht staart vaa den hol-oogigen honger en den verstikkeaden dood, weet het: door overwinning leven — of in nederlaag sterven. Maar de eenige overwinning zal zijn: de vernietiging der bourgeoisie door het slagen der sociale revolutie. Elke poging, het kapitalisme te hervormen, het tot staatskapitalisme te maken als in Rusland of tot democratisch kapitalisme zooals de sociaal-democratie wil, zal des te zekerder voeren naar nóg grooter heerschappij der banken, nog machtiger gezag der trusts, nog sterker bewapening der statest. Elke dag kapitalisme beduidt: meer winst voor de bourgeoisie, meer uitbuiting der proletariërs, grooter werkloosheid, heviger oorlogsgevaar. Daarom is de sociale revolutie noodwendig en dringend noodzakelijk, teneinde hef leven der arbeiders te redden uit de helsche verschrikkingen der toekomst.
Voorloopig dus — in het kapitalisme — is het niet de vraag, koe we het aantal arbeiders verminderen, maar hoe we het kapitalisme vernietigen, teneinde de voeding der werkers mogelijk ie maken. Immers er is nog geen overbevolking. Er wonen op aarde thans 1500 millioen menschen, in 1930 zal dit tot 2000 miiiioen zijn uitgegroeid. Er is echter op 't oogenbük een noodtoestand, hierdoor veroorzaakt, dat het werelddeel met de dichtste bevolking, Europa, in het wereldkapiiaiisme zijn overheerscher.de plaats in de productie verliest. Europa heeft een bevolkingsdichtheid, vier maal zoo groot als de gemiddelde der geheele aarde. Het heeft bijvQorbeeld een bevolkingsdichtheid, die 9 maal zoo groot is als die van Amerika. Alleen door op de wereldmarkt 9 maal zooveel te produceeren als Amerika en daarvoor ook markten te vinden, zou het geen werkloosheid kennen. Een zoodanige intensieve productie is echter niet te realiseeren, en zijn markten ziet het zich ontnemen. Blijft dus de kapitalistische productiewijze, dan blijft de massale ellende der Europeesche proletariërs.
Doch de andere werelddeelen zullen spoedig voor hetzelfde geval staan. Immers de bevolkingstoeneming in Azië en Amerika is geweldig; de aanwas is grooter dan die in Europa. Ook d&ar dus gaat men de Europeesche bevolkingsdichtheid tegemoet, met dezelfde smartelijke gevolgen voor de arbeiders. Ook daar moet het vernietigende kapitalisme plaats maken voor een maatschappelijke ordening, waarin elk voortbrenger rijkelijk zal kunnen bestaan van de producten zijner arbeidskracht; waarin productiebeperking niet kunstmatig wordt toegepast; en waarin de voortbrengingsmogelijkheid wordt opgevoerd ten bate der voortbrengers zélf. Want Europa en Nederland kunnen genoeg voortbrengen voor allen — o! meer dan genoeg — en niemand behoeft overtollig te zijn in een waarlijk vrije samenleving, waarin de arbeiders zelf de productiemiddelen, grondstoffen en voorraden beheeren zullen.
* *
*
De oplossing van het vraagstuk der „overbevolking" is de revolteering der kapitalistische in een anarchistische samenleving. De noodzaak tot voorziening in het vraagstuk der „overtollige" arbeiders is de noodwendigheid der sociale revolutie. En dat de zich bevrijdende vrouw haar kindertal bewust zal gaan beperken — dat ongewenschte geboorte zal worden voorkomen — dat de menschheid haar
of zwijgt — heeft het zin, te bevelen, te praten ? Laat hem over zich zelf beslissen! Wilt gij op hem inwerken, handel dan. Doe hem stilzwijgend voör, wat hij doen moet. Door de daad voedt men practische, levendige en knappe menschen op. En moet ge toch praten, zeg dan kort en bondig wat ge wilt. Nooit tweemaal, wat in éénmaal gezegd kan worden. Nooit lachend en onverschillig, wat ernstig gezegd moet worden. In uw kind moet nooit 't gevoel opkomen, dat achter uw woorden geen besluit, geen daadkracht staat. Gezegd, gedaan — een man, een woord. Elk woord van u zal zwaarder wegen, naarmate ge er spaarzamer mee omgaat.
Waarom het niet gelukt.
„Ik spoor de kinderen voortdurend aan, hun latafels in orde te brengen, netjes te spreken, oprecht te zijn, een boodschap vlug en zorgvuldig te doen", zeide de arme moeder met tranen in de oogen; zeker, dit voortdurende aansporen is vervelend en bedroevend, en hopeloos voor de moeder. Ze gaat met haar aansporing door, voor haar eigen geruststelling, want ze gelooft reeds lang niet meer, dat 't resultaat heeft; en wij weten, hoe troosteloos het is, zonder hoop te werken. Maar zelfs de moeder weet niet, hoe onuitsprekelijk vervelend dit eeuwige aansporen zonder resultaat voor
kinderproductie zal verminderen om geen slavin te worden van overmatige, afmattende zorgelijkheid — het is toe te juichen en nuttig. Maar .ieder levend mensch bedenke dit: dat geen sterveling te veel en geen kind nog verdoemd is, wanneer we slechts moedig de bevrijding tot daad maken en uit de revolutie het brood voor aüen redden! A. L. C.
Hoe de gpootmoordsnaairs met hei Beven «Star- meirescfiiOït omspringen.
De bekende Lord Grey, die in de eerste jaren van den wereldoorlog Britsch minister van buitenlandsche zaken was, heeft zijn gedenkschriften uitgegeven in een boek getiteld: „Vijf en twintig jaren: 1892—1916."
In deze memoires onthult Lord Grey een feit, dat van het grootste gewicht is, dat terecht veel ophef heeft gemaakt en dat voor de zooveelste maal aantoont, hoe cynisch en misdadig de groot-moordenaars in den oorlog hebben omgesprongen met het leven en het lot van Jiiillioenen menschen.
Lord Grey onthult namelijk, dat de overledene president Wilson reeds in Februari 1916 poogde een einde aan den oorlog te maken. Hij vroeg aan- Engeland en Frankrijk of zij er n ee accoord gingen om een conferentie te doen bijeenroepen, waar over het sluiten van een „ echtmatigen" vrede zou gesproken worden. V/ilson's principen stonden van toen af vast: Elzas-Lotharingen moest aan Frankrijk terugkomen, België moest hersteld worden, het Duitsche militairisme. moest onschadelijk gemaakt worden. Duftschland zou voor den grondafstand in Europa vergoed worden met een mandaat over zekere gebieden buiten Europa. Rusland moest een beteren uitweg naar de zee hebben.
Wilson verklaarde aan de geallieerden, dst, i-dien Duitschland weigerde aan een vredesconferentie deel te nemen op bovengenoemde basis, Amerika onmiddellijk aan de zijde der geallieerden in den oorlog zou treden.
Hij waarschuwde tevens de geallieerden, dat, ■V. *0 7'j -zelf zijn aanbod afsloegen en de geallieerden later in moeilijkheden moesten geraken, Amerika hen niet zou helpen en zich van Europa zou afwenden, (Amerika of beier de Amerikaansche regeering, was direct bereid op aandringen van de Amerik. financiers, trots de verklaringen van president Wilson, om hun Europeesche prooi ter hulp te komen, om het later des te beter te kunnen plunderen.)
De vroegere revolutionair Briand heeft nooit eenig gevolg gegeven aan het initiatief van president Wilson.
Lord Grey en de Engelsche regeering waren er niet voor te vinden en hebben de vertrouwelijke besprekingen met Wiisor. opzettelijk gerekt, omdat zij den oorlog wilden tot het uiterste.
Wij weten van andere onthullingen dat later in 1917, de Engelsche regeering, in naarn van de overige geallieerden, de huip van Amerika op de dringendste en vernederendste wijze heeft moeten afsmeekenl!
Toen waren de geallieerden uitgeput en Engeland verkeerde in een uiterst netelige positie. Er was een jaar verloren. Er was met het leven van millioenen menschenkinderen misdadig gespeeld. MUliarden waren nutteloos verspild.
Had men ia begin 1916 het aanbod van Wilson aangenomen, en verondersteld dat Duitschland het afwees, dan was Amerika een jaar vroeger opgetreden. De oorlog had stellig minder lang geduurd. Gedurende die maanden ware veel lijden en ellende gespaard. Mil-
het kind is. In 't eerst is het ongeduldig en opgewonden bij 't aanhooren van de vergeefsche woordenvloed; dan laat 't dit als'onvermijdelijk over zich heengaan; en ten slotte hoort 't nauwelijks, dat er iets gezegd wordt. Al dat gepraat maakt geen indruk op' z'n karakter, vormt geen werkelijke gewoonte; het kind doet wat het bevolen wórdt, en laat het na, als het maar even kan. De arme teleurgestelde moeder echter zegt: „Ik heb er werkelijk alle moeite voor gedaan, om mijn kinderen goede gewoonten bij te brengen, maar 't is^ me niet gelukt" — Onze mislukkingen in 't leven zijn meestal terug te brengen tot de fouten van onze eigenschappen.
Wat zeg je dan?
Ik maakte een bezoek. Daar ik wist, dat er een kind in huis was, nam ik een honingkoek mee. Een bonte honingkoek met witte suiker erop, juist zoo gemaakt om een kinderhart te verheugen. En toch heeft hij geen vreugde in huis gebracht.
Toen de kleine knuistjes naar de bonte en zoete heerlijkheid grepen, viel de moeder tegen 't kind uit.
„Wat zeg je dan?"
Twee handen hielden de koek vast, een roode mond snoepte ervan.
„Wat zeg je dan?" herhaalde de moeder
lioenen menschenlevens hadden gered kunnen worden.
Het is te begrijpen, dat vele bladen zich met deze onthullingen bezig hielden, welke eens te meer aantoonen, hoe waanzinnig de groot-moordenaars met de levens van millioeuen menschen en met de beiangen van alle volken omspringen.
Er zijn bourgeoisbladen, welke met de onthullingen van Lord Grey verlegen zitten, en uitvluchten zoeken om de misdaad der Europeesche bourgeois-diplomaten van 1916 te excuseeren.
Zij wiilen doen voorkomen, dat het plan van president Wilson om een vredesconferentie in 1916 bijeen te roepen, een utopie was, daar Duitschland een deel van Frankrijk en België wilde aanexeeren, en dat er dus, in tegenstelling met president Wilson's opvatting, niets anders te doen stond dan den oorlog voort te zetten.
Dat is een uitvlucht en een verdraaiing der feiten. „Le Matin" van Parijs had daarover een onderhoud met kolonel House, die door president Wilson in 1916 belast was met de gedoemde poging.
Kolonel House verklaarde uitdrukkelijk aan den correspondent van „Le Matin": „Ik weet beter dan wie ook, dat in 't begin van 1916 Duitschland niet bereid was tot den vrede, wijl ik in Duitschland geweest ben om er de regeerders te polsen en men er mij te verstaan gaf, dat Duitschland een deel van Frankrijk en België wilde annexeerea. Maar mijn poging in de lente van 1916, in den naam van president Wilson, had niet ten doel een onmogeüjken vrede te betrachten. Zij had veeleer ten doel openlijk te bewerken, dat Amerika aan de zijde der geallieerden in den strijd zou komen. In den grond bood ik aan de geallieerden Amerika's steun aan. Indien men mij toen had verhoord, dan zou Amerika een jaar vroeger aan den oorlog hebben meegedaan en dan ware deze een jaar vroeger geëindigd geweest. Maar men heeft mij niet verhoord en men heeft mij zelfs niet geantwoord."
Ziedaar dus de feiten in een klaar daglicht gesteld. Wij herbaien nogmaals: door het afwijzen van het plan van Wilson werd de oorlog nutteloos een jaar langer gerekt, werden miilioeneri mefjschen méér op misdadige wijze geslachtofferd, werden de verwoestingen een jaar langer ormoodig voortgezet, werden milliarden nutteloos verspild, werd Europa nutteloos verzwakt tegenover Amerika en gebonden aan de Amerikaansche financiers.
De onthullingen van Lord Grey en kolonel House, toonen ons, hoe de groot-moordenaars, die slechts handelen volgens cynische imperialistische berekeningen, met het leven der'menschen omspringen.
„Le Matin" van Parijs voelt het zóó goed, hoe schandelijk de onthullingen van Lord Grey en kolonel House zijn voor de Europeesche bourgeois-diplomatie van 1916, dat zij veronderstelt, dat Briand niets geweten heeft van het voorstel in 1916 en zij stelt een geschiedkundig onderzoek voor over dat punt.
Wij, anarchisien, zijn vast en stellig er van overtuigd, dat de renegaat Briand goed op de hoogte was van hei voorstel, maar dat hij met zijn regeering, evenals Lord Grey en de Engelsche regeering, er niet voor te vinden waren, omdat zij den oorlog wilden tot het uiterste (er moesten eerst nog meer menschen geslacht worden, er waren er nog niet genoeg opgeruimd) zoodoende werd het voorstel van House—Wilson van 1916 door Lord Grey— Briand en de Engelsche en Fransche regeeringen begraven.
heftig. De kleine mond bleef stom. Daardoor glinsterden de oogen des te meer, als ze over de koek gleden.
„Nu wat zegt een kind tegen een oom, die
het wat geeft?"
Ergerlijk stiet de moeder deze woorden uit. Daar had ze nu een braaf kind, dat ze boven alles liefhad en op welks braafheid ze zoo trotsch was; nu het echter z'n braafheid een keer toonen moest, was 't stijfkoppig en weigerde. „Een kind, dat geen dank zegt, mag ook geen honingkoek hebben!" Toen rukte ze 't kind de koek uit de hand.
Moord en brand!... Een pijnlijke scène, die eerst eindigde, toen 't schreeuwende kind uit de deur gezet was. —
Moest dit onverkwikkelijke einde komen, dat zoowel voor 't kind als voor ons een vroolijk uur bedierf?
„Ik verlang, dat 't kind zich aan beleefdheid went!" verklaarde de moeder, om zich te verontschuldigen.
Ach, waren vader en moeder tegenelkaar zoo beleefd met asjeblieft! en beleefd met dank jel bij al de kleine en groote bijstand en gedienstigheid, dan behoefden ze de beleefdheid niet bij 't kind erin te schelden en te slaan.
Otto Riihle: Umgang mit Kindern.