Zes-en-veertigste Jaargang No. 18
Vrijdag 3 Mei 1940
ALGGMEGNGN t N G 0 G RL A NO S C B G NI ^OlAMAMTBGMGft^GRSeONO^I
S-
ABONNEMENTSPRIJS:
Voor Nederland . . f 2.50 per kwartaal Voor Buitenland . . f 3.25 per kwartaal
(Bij vooruitbetaling.)
REDACTEUR: Dr. HENRI POLAK.
Kantoor: Fransche Laan 9, Amsterdam. Telefoon der Administratie No. 53065.
ADVERTENTIËN:
Van 1 tot 5 regels f 1.50
Elke regel meer f 0.30
Contracten voor 500 regels 25 cent voor 1000 regels 22£ cent per regel.
Comm. van Arbitrage
De Secretaris der Commissie van Arbitrage betreffende geschillen tusschen inzenders en Aen Redacteur van het Weekblad bericht, dat aan zijn adres schriftelijk mededeeling van aulke geschillen kan worden gedaan.
De Secretaris voornoemd, S. HARTOG.
P. L. Takstraat 20 huis.
Internationale Samenwerking.
Het is nu juist vijf en dertig jaren geleden, dat het Wereldverbond van Diamantbewerkers werd gesticht. Bij zijn oprichting bestond^ het uit de centrale organisaties van diamantbewerkers in Nederland, België, Frankrijk, Duitschland, Zwitserland, Groot-Britannië en de Vereenigde Staten. Gedurende vele jaren was het een belangrijke stuwende kracht. Het steunde zijn leden als zij met werkgeversorganisaties in botsing waren gekomen, door verschaffing van geld, door stakers aan den arbeid te zetten, door voor dezulken een fabriek te bouwen. Het hield zijn leden in vasten band bijeen. Zijn periodieke congressen waren gebeurtenissen van beteekenis.
Het Wereldverbond heeft zich niet op dit hooge peil kunnen handhaven. Zwitserland en Groot-Britannië gingen verloren, omdat de industrie in deze landen verschrompelde en ten slotte verdween. De Bond te New York is nog slechts in naam lid; hij laat sinds ettelijke jaren niets van zich hooren en komt geen enkele van zijn verplichtingen na. In Duitschland hebben de Nazi's in 1933 alle vakbonden vernietigd, dus ook die der diamantbewerkers. Het Wereldverbond bestaat dus nog slechts uit Nederland, België en Frankrijk.
De in 1929 ingetreden crisis heeft zijn werking verlamd. Er werden geen congressen meer gehouden. Beïnvloeding van loonen, arbeidsvoorwaarden, leerlingwezen en wat dies meer zij, was onmogelijk. De alom heerschende werkloosheid, met hare catastrophale gevolgen, stond alles in den weg.
De betrekkingen tusschen de drie genoemde landen bleven gehandhaafd. Nu en dan kwam het Verbondsbestuur bijeen en besprekingen tusschen Amsterdam en Antwerpen werden veelvuldig gehouden. Er bestond dus wel voortdurend contact, maar de omstandigheden beletten vrijwel alle gemeenschappelijk handelen — met één zeer belangrijke uitzondering: de invoering van de 40-urige werkweek, alsmede één van geringere, doch daarom niet onbeteekenende: de stichting van vacantie-
en feestdagen-fondsen. Op het stuk van de loonen en van het leerlingwezen kon echter niets worden bereikt.
Misschien zal er nu in dit opzicht iets veranderen.
Het is met België en Nederland thans anders gesteld dan betrekkelijk weinige jaren geleden het geval is geweest. Na den oorlog 1914-1918 was het tusschen deze beide landen alles behalve koek en ei. Maar gaandeweg trad verbetering in en nu zijn de betrekkingen tusschen de beide landen zoo goed, dat men ze innig zou mogen noemen. Voorname figuren uit politieke en economische kringen bepleitten in den jongsten tijd hechte samenwerking, o.a. door middel van een tolverbond, en hunne betoogen vonden alom weerklank en instemming.
Een vonk van dit vuur heeft zich in onze kringen vertoond.
In de onlangs gehouden jaarvergadering werd het denkbeeld geopperd, binnen redelijken tijd een internationale bijeenkomst te houden. Een eigenlijk congres van het Wereldverbond kan, zoo lang de oorlog duurt, niet bijeengeroepen worden. Maar een samenkomst van de Bondsraden van den A.D.B. en van onzen Bond is mogelijk en men achtte haar wenschelijk.
Met het Bestuur van den A.D.B. werd het denkbeeld besproken en het vond bij dit college instemming. Indien er nu niets gebeurt, dat de uitvoering van het voornemen verijdelt —- wij leven in een ongewonen tijd, waarin van alles kan geschieden —-dan zullen binnenkort de beide Bondsraden, onder leiding van beide Besturen bijeenkomen, om met elkander van gedachten te wisselen, eventueel overeenstemming te bereiken, nopens verschillende aangelegenheden, die tot het terrein der practische politiek behooren.
Daar is, bij voorbeeld, de netelige quaestie van het vacantiefonds. Indien iedereen jaarlijks een en vijftig weken zou werken, dan zou er geen quaestie, laat staan een netelige, wezen. Want dan zou een elk in de vacantieweek een vol weekloon ontvangen. Maar het is, helaas, anders. Weinig talrijk zijn zij, die een jaar zonder onderbreking werken. De meesten moeten telken jare weken of maanden verzuimen, zoodat zij in de vacantieweek slechts een deel, vaak genoeg slechts een gering deel van een weekloon kunnen innen. Hierin behoort verandering te worden gebracht, hetgeen zeer wel mogelijk is. Indien van de werkgevers in beide centra medewerking kan worden verkregen, is het euvel in een ommezien uit de wereld. Een kleine verhooging van het percen¬
tage, die niets beteekent als zij zoowel daar als hier wordt gestort, en alles is in orde. Misschien zal de te houden samenkomst er den stoot toe kunnen geven.
Dan is er de groote quaestie van de loonen, beter gezegd: van internationale tarieven. Deze zaak is op congressen van het Wereldverbond herhaaldelijk aan de orde geweest. Men is er nooit in geslaagd zelfs maar een begin van oplossing van het probleem te vinden. Had men haar een jaar geleden weder op het tapijt gebracht, dan zou er niet de geringste kans zijn geweest op beter resultaat. Maar nu is het er anders mede gesteld. Er is thans wel uitzicht op, dat oude wensch verwezenlijkt zal worden. Want dank zij de medewerking van de Belgische Regeering zijn allerlei maatregelen getroffen en ten deele reeds ten uitvoer gelegd, die met elkander een einde kunnen maken aan den chaos en den grondslag kunnen worden van een geordenden toestand, die totstandkoming van internationale tarieven zal toelaten.
Er is volstrekte eenheid tusschen Nederland en België op het stuk van den arbeidsduur.
Het zelfde geldt voor de betaling van loon in de vacantie en op feestdagen.
Er behoort eenheid te zijn wat loonen en tarieven betreft. Zij zal wellicht niet gemakkelijk zijn tot stand te brengen, maar zij kan verwezenlijkt worden, als hetgeen in België bezig is te geschieden zijn beslag zal hebben gekregen en zijn invloed, die nu reeds merkbaar is, zal uitoefenen.
Er zijn nog andere aangelegenheden, van mindere beteekenis, die in de te verwachten samenkomst aan de orde kunnen, wellicht ook zullen worden gesteld. Maar bij de aanwijzing van de voornaamste en meest voor de hand liggende kan het gelaten worden.
Wie weet, misschien zal in de internationale woestenij een bescheiden bloempje ontluiken, zinnebeeld van hetgeen komen zal, als de waanzin van den oorlog heeft uitgewoed en de menschheid tot het besef zal zijn gekomen, dat vrijheid, welvaart en geluk niet door geweld, doch slechts door samenwerking verkregen kunnen worden. H. P.
OUD KOPEK EN NIEUWE LEVENSKRACHT.
Aanvragen om hulp of steun van het K.S.F. „N. L." moeten altijd schriftelijk worden gedaan. Formulieren daartoe zijn kosteloos verkrijgbaar aan het Boortbureau Franschelaan.
HET BESTUUR VAN HET K.S.F. „N. L."
VOOR DE MILITAIREN.
Soldij buitengewoon dienstplichtigen.
Van verschillende zijden bereikten ons vragen omtrent de soldij en andere vergoedingen, die aan de opgeroepen buitengewoon dienstplichtigen worden uitgekeerd. Men klaagde er over, dat men als buitengewoon dienstplichtige minder ontvangt dan de gewoon dienstplichtigen.
De buitengewoon dienstplichtigen worden namelijk bij eerste oefening gelijkgesteld met gewoon dienstplichtigen, die hun eerste oefening vervullen. Zoo lang zij duurt, dus zoo lang men in de depóts vertoeft, ontvangt men geen mobilisatie-toelage en geen vergoeding
voor menagegeld bij periodiek verlof.
♦ * *
Regeling vergoeding ongehuwden.
De Regeeringspeisdienst meldt:
De Minister van Defensie heeft op 1 April 1940 een regeling vastgesteld, waarbij de mogelijkheid is geopend, dat ongehuwde dienstplichtigen, die door het verblijf in werkelijken dienst niet in staat zijn zekere geldelijke verplichtingen na te komen, in het genot komen van een geldelijke vergoeding.
Deze regeling wordt thans gedrukt en zal binnen een paar dagen kunnen verschijnen.
Deze regeling betreft voornamelijk uitgaven voor kamerhuur, opbergen en bewaren van meubelen en andere goederen, ziekenfonds, begrafenisfondsen enz., vakbondscontributie, huisvesting gedurende verlof en loon van een tijdelijken vervanger in het bedrijf.
Het ligt niet in de bedoeling, dergelijke uitgaven tot het volle bedrag te vergoeden. Er zijn verschillende grenzen gesteld. Zoo is als algemeene regel bepaald, dat — met uitzondering van het loon voor een vervanger — de gezamenlijke vergoeding ten hoogste 50 cent per dag bedraagt. Verder, dat kamerhuur voor niet langer wordt vergoed dan tot het einde van de maand, volgende op die van opkomst, en dat vakbondscontributie slechts wordt vergoed tot een bedrag van ten hoogste 20 cent per week.
Wat den vervanger in een bedrijf betreft, zal de vergoeding ten hoogste f 1.50 per dag bedragen.
Zoowel ten opzichte van het loon van zulk een vervanger, ais ten opzichte van al de andere uitgaven staat voorop, dat de vergoeding nimmer hooger zal zijn dan noodig is, om den dienstplichtige in staat te stellen aan zijn geldelijke verplichtingen te voldoen. Wanneer hij dus, uit welken hoofde ook, deze verplichtingen kan nakomen zonder vergoeding te genieten, komt hij niet voor vergoeding in aanmerking. Ook wordt geen vergoeding voor het loon van een vervanger in het bedrijf uitgekeerd, indien dit uit de inkomsten van het bedrijf betaald kan worden.
Het ligt voor de hand, dat zij, die kostwinner voor familieleden zijn, in het algemeen van een vergoeding volgens de nieuwe regeling uitgesloten zijn. Voor zooveel noodig, genieten hun verwanten kostwinnersvergoeding en zij zelf kunnen gewoonlijk geen moeilijk-