Op Manoeuvre.

Het mag dan wel worden erkend, nu er eindelijk kentering kwam, dat onze regeering heel lang voor de luchtvaart onverschillig leek en de voordeelen welke voor haar in militairen dienst te wachten waren, maar niet scheen in te zien. Terwijl in andere landen om ons heen de overheids-bemoeiïng reeds flink aan het werk was, verging er hier geruimen tijd vóór iets gedaan werd waaruit voor ieder duidelijk bleek dat men méé wilde, de luchtvaart en in het bizonder de aviatiek niet langer beschouwde uitsluitend als sport, maar begreep dat dit nieuwe experiment van het menschelijk vernuft voor het algemeen belang en voor militaire doeleinden bovenal van beteekenis was. Wie Woensdag, den twintigsten, in ’s Hertogenbosch kwam, bespeurde al dadelijk dat er iets gaande was. Daar heerschte een vertier in de stad, dat toch niet meer om de kermis kon zijn, die immers voorbij was, al stonden er dan op de markt nog wat wagens. En dat er de meiskes zoo opgetogen waren en wel heel haar arsenaal van lachjes en lonkjes leken te hebben leeggehaald om de voorraad nu kwistig-weg rond zich te strooien, dat kon toch ook al slecht ter eere van een kermis zijn, die afgeloopen was.

De vreemdeling, te naiëf om bestaanbaar te zijn, die nog niet wist wat er wel aan de hand was, behoefde maar verder te gaan, de Markt voorbij en in de richting van den Pettelaarschen weg om er al heel spoedig achter te komen. Want daar

druischte hem telkens een tuf langs, bestapeld met kisten en koffers en als hij dan aan een van de talrijke fietsers en wandelaars vroeg wat voor auto dat was, gaf de aangesprokene hem zonder aarzeling ten antwoord: dat het een volgwagen was van een der militaire aviateurs, uit het vliegkamp daarginds bij de „Pettelaar” als meneer doorliep, zou hij ’t wel zien . . .

Toen we dien Woensdagmiddag tusschen drie en vier aan het militaire vliegkamp kwamen, waar toe de vriendelijke bemiddeling van den leider der pers-brigade, stafkapitein C. van Tuinen, ons te voren reeds toegang verschaft had, was er eerlijk gezegd nog niet heel veel te doen. De reeds aangekomen machines werden nog gemonteerd of stonden in de met zeilen afgesloten loodsen verscholen; en als na vieren meer wind kwam en zwaargrauwe wolken met stortregen dreigden, dan zagen we wel dat er dien middag van verkenningsvluchten nog niet veel ZOU kumira komen.

Ook ’s Donderdagsmorgens stond er een stevige wind. Het was dus niet raadzaam te vliegen. Niettemin waren de vliegers Van Bussel, Van Meel, Lütge, Bakker en Labouchère aanwezig, doch geen hunner waagde ’t er op. Luitenant Ter Poorten met zijn Brouckère was er nog niet, had aan zijn plan van Kiewit-Hasselt naar den Bosch te komen vliegen, nog geen gevolg kunnen geven; herhaaldelijk had hij t beproefd, doch het weer was hem al te ongunstig. „Attend beau

Labouchère in zijn „Zodiac”,

De minister met den commandant van het vliegkamp, hoofdofïicieren en andere militairen, de vliegers enz.