naar archief en bibliotheek, waar oude vergeelde papieren met verbleekt en moeilijk te ontcijferen schrift worden doorgelezen en muffe folianten worden doorbladerd. Dan richt hij zijn schreden naar stille museumzalen, waar in statige rijen oude portretten aan de muren hangen, of naar eeuwenoude kerken, om daar onder hooge, zwijgende gewelven te zoeken naar inden vloer liggende grafsteenen en aan den wand hangende rouw- en wapenborden. En aldus worden een aantal gegevens verkregen, waaruit de historie kan worden opgebouwd.

Dat zoeken is niet altijd zoo gemakkelijk als het wel lijkt en brengt vaak heel wat teleurstellingen met zich. Doordat de leden van den Groninger landadel voortdurend onderling trouwden, ontmoet men vaak dezelfde namen, die telkens aanleiding geven tot persoonsverwarring, vooral als zij door tijdgenooten worden gedragen. Verder is het een groot ongerief, dat doop-, trouw-en lidmatenboeken vóór 1600 nooit hebben bestaan of spoorloos verdwenen zijn; dat grafsteenen, die hier en daar nog in kerkvloeren liggen, totaal zijn afgesleten door de vele voeten, die er in den loop der eeuwen overheen zijn gegaan; dat wapens in kerkvensters zijn gebroken of weggenomen; dat rouwborden, die door de houtwormen waren vervreten of door vocht waren verteerd, zijn opgeruimd; dat oude burchten zijn afgebroken, oude burchtterreinen geheel zijn vergraven en oude kaarten den toestand niet altijd zuiver weergeven.

Hoe grooter de moeilijkheden echter zijn en hoe meer schier onoplosbare raadselen zich voordoen, des temeer scherpt zich de speurzin en des te grooter is de voldoening als men tenslotte dooreen of ander