MARTINUSJOANNES LÜRSEN
1 April 1893—1 September 1952
Martinus Joannes Lürsen werd op 1 April 1893 in Wormerveer geboren. Zijn ouders waren Matthijs Lürsen en Alida Stam. Hij huwde op 27 April 1916 met Niesje Gorter, te Wormerveer. Uit dit huwelijk werden te Haarlem geboren een dochter, Alida Johanna, op 14 Juli 1917, en een zoon, Klaas, op 30 November 1919. Reeds zijn grootvader beoefende de muziek en zijn vader was toonkunstenaar van beroep. Deze bespeelde orgel en piano, gaf muzieklessen en dirigeerde zangkoren, harmonie- en fanfarekorpsen. Dikwijls liet hij bij uitvoeringen den jongen Martinus in het koor plaatsnemen om in moeilijke passages mee te zingen en de tenoren te helpen op toon blijven. Martinus Lürsen kreeg zijn muzikale opleiding aan het Amsterdamse Conservatorium voor muziek, van J. B. de Pauw en Bernard Zweers en verwierf het einddiploma voor orgel en voor piano. Reeds in 1914 werd hij als leraar verbonden aan de haarlemse muziekschool van de maatschappij tot bevordering der toonkunst, aanvankelijk voor pianospel, reeds spoedig ook voor de theoretische vakken, na een speciale studie bij Sem Dresden. Aan deze muziekschool bleef hij tot aan zijn dood verbonden, ondanks zijn latere benoeming, in 1941, tot hoofdleraar aan het koninklijk conservatorium te ’s-Gravenhage voor de vakken solfège en harmonie. Hij bleef in Haarlem wonen.
In zijn jonge jaren trad hij wel in concerten van kamermuziek op, als solist en met ensembles. Van 1934 tot 1938 werkte hij als verslaggever voor het Algemeen Handelsblad. Later wijdde hij zich geheel aan zijn taak als docent, waarbij zijn solistisch en uitvoerend optreden op de achtergrond geraakte. Als paedagoog had hij een onuitputtelijk geduld en het vermogen alles bevattelijk te maken en te doen beklijven. Slechts bij uitzondering slaagden zijn leerlingen niet. Inde winter 1944—1945 was de reisverbinding met Den Haag verbroken. Toen hield hij zich onledig met componeren voor een prijsvraag van Teylers Tweede Genootschap te Haarlem, waarin muziek verlangd werd met nieuwe harmonische samenhangen. Hij mocht de voldoening smaken, dat