Carnaval te ’s Hertogenbosch.

Het jaarlijksch carnaval in onze Brabantsche hoofdstad is ook dit jaar weer uitstekend van stapel geloopen. Als altijd trokken de redevoeringen van Z. K. H. Prins Amadero Ricosto di Carnavallo, ridder van het Reksam, heer en meester van Oeteldonk en deszelfs omliggende water-

vrije moerassen en zandwoestijnen, endievanOeteldonk’s burgervaojer, den edelachtbaren heer Peer van den Muggenheuvel, zeer de aandacht. Kuriositeitshalve drukken wij de laatste, die in Noordbrabantsch dialekt is gesteld en „de Bossche politiek” tot inhoud heeft, hieronder af. Zij luidt als volgt: „Maojestét en geliefde Oeteldonkers. Bij men benuming as Burgervaojer vaan deus skoon gemint, waorveur ik ouw Preins nog menen haartelijken daank betuig, skoot me de skrik om ut lijf, waoraaf ik nog nie goed hel zij. Ik moet oe dan ok eerlik bekenne dè’k er in den uurste

iet of wè teugen op zaag zoo’n skrikkeluk hooge benuming te aonvaorde en dè ’k zoo bij mijn eige geteit hai, de Preins haj d’er wel un verskooning bij kunne doen, waant ’t kouw zweet stee me innen duim dik op menen baast, as ik er over tei dè zoonen skrielen Haanes als ik zij, den aouwen dikken Peer zal motte vervaange. Maor dè wi’k oezegge

ik zaal men best doen, men eigen zoo gauw meugelek an de geminteruif vette vreete. Vaan ullie men elf raodsleje hoop ik dè ge me in men laank nietgemekkeluketaok ferm zult bijstaon, waant ’t besture van un durp as Oeteldonk is warechtig gin kijnderspul en dè ge van daog mit oew statiepetten in de stoet zijt mee gevaoren stel ik skrikkeluk hoog. Ullie men gemintenaore zeg ik menen besten dank dè ge vandaog oew moele zoo wèt het open gezet om mijn en ae rreins toe te juichen en in de uurste de beste raodsvergajering za’k veur stelle om Driek Pakaan innen neien dikken kluppel te koope, om ullie te leere dè ge veur de rest van ’t jaor oew kwèk kunt dicht houwe, waant deur gezaomelik werken alleenig is ut meugelik Oeteldonk, de gemint van leepighèd en vernuft boven aon te hauwe op ut lestje vaan al de zustergemintes.

As ik men blikke over ut verleje richt, zij’k veur de toekomst hil nie baang nie. Veul is er toe staand gebrocht, mar der mot ok nog heel wè gebeuren ok. Driek hee zoo goed as opslaag vaan zen traktement

gCKICgC, IlICU l lUC nogt nie, kommende jaor zij ’k er veur om um nog meer te laange, daank zen hèndig optreje bij de lesje inbraoke en as ’t ie nou goed les hee genomme in de behaandeling van de braandspuit, is ’t ie ut dubbeld en dwars wèrt. As me um dan ok nog keurmister op de vischmert maoke, dan zijn me vaan ut gemulk vaan de vischboer ook aaf. De miensche komme oe zoo af en toe vaan alles vertelle. Dè deugt nie en dè is nie goed. Lest hamme in klein braantje in de Gemint, mar de lullemennekes waore gehil berekend veur der taok al duurde ut ook in half uur veur de spuit waoter wou

geve. Ik zeg mar zoo, hoe meer haost, hoe minder spoed. Ik hauw nie aaf al die graotsighèd lèk in aandere gemintes waor ze braond mi un staomspuit uitmaoke. We komme d’er krèk zoo goed, en laangsaom geet sekers. g’Ik haj ’ok zoo geteit om de braandweer krèk as de nei telegraaf „A la Marconi” in te richten, ze hoeve dan vortoan nie meer

mi de dèrmen te hgge prulle. Waorumzoude waoter nie net zoo goed kunne dresseere as elektricitèt. Toe min graot plezier kaan ’k oe gelijk zegge dè me in nei slaachthuis zulle krège. Utzalinmedèl inrichting worre aon het waoter gelege gehil naor den aord en messienaol ingericht, de slaachters zumme verplichte, dè ze der biste snaachts voeier geve, zoo dè ze daan der bakkus hauwe, veur ’t burenlewaai, en ons gezondhèds kemissie zal daan wei

Prini Carnaval (de heer Baks) met zijne hovelingen. Links de heer A. Roepe van der Voort, rechts jhr. Snoeck.

De Raad van Elf. Burgemeester, raadslieden en de veldwachter Driek Pakaan (links). Speciaal-opnamen.

veur de rest zeurge, die heere zijn warempeling nie veur de poes en kunne hil wè uit der mauwe schudde. Ons geminte wier ut aafgelaope jaor in neie inrichting rijker, in St. Jansmulk fabriek, alles veur de gezondheid vaan de gemintenaore. Onze melkboere hebbe van weges de conkerensie skrikkeluk ut laand aon die fabriek en ik geef ze skon gelijk dè ze is goed uit den hoek komme en krèk zoo

goed der bistjes teugen die vremde ziekte laote inspuite. Ut zauw beskiens nie kaod zijn mi Asselwoensdag de veearts is bij de miste Oeteldonkers te sture mit zen spuit om ze tegen ut mond- en klauwzeer te behuje, naor ik schat zal die ziekte dan veel veurkomme en hemme meteen in goei pruuf. Ik zal der den baos vaan de gezondhèdskemissie is over heure. Kemiekighèd hauwe me ok nog geregeld bij in de geminte, ons raodsleje kunne duk dreugweg bij de zitting veur den dag komme as ze ut over de schuifbaan hemme, die ze mit de kerremis nie in de geminte wille toelaote. Det de afgevaordigden uit de Polder der teugen waoren begrèp ik best, waant die houwe niks van afskuive nie. Zuinighèd mit de cente van de Gemint veind ik un

skon zaok, maor ’t spet meergdè ze die kemissie veur de skutterij skilderij niks gegeven hè. Dè ze nou al die clubs, die ieleke gedurig de gemintenontvaanger veur alle mogelijke flauwe kul, mar wille plukke niks géve daar kan ik mijn eiges best mee vereenigen, maor ik hai tog gèr gezien da hier op 't Raodhuis vereeuwigd war, den daag waarop ons skutterij, die hier zoo laank de kemiekelinghee uitgehaange, de letsten ajem hee uitgeblaoze gehad. Ons keindskeinder kossen dan altèd nog is zien, hne'n <sknon kp1«

de letste skutters waore en hoe’n skoon lèrze onze letste majoor haj. De ijsclubs heej z’n eigen deus winter ok weer is ferm geruurd. Uurst krège de leeie in nei tent toen ’t ijs weg was, wedstrije veur leeie kregen ze as d’r weer ijs is en as ter dan nog cente over zin krègt mi Koninginsverjaordag ielk lid un porsie fenielje ijs. Ik zeg mor wa wilde nog meer hè voor oewe riksdaolder. Mit de skevielighèd wil ut ok mar niet op de goeie weg nie. As goew eige uitslooft al wè skevielig is buiten Oeteldonk te hauwen, dan gaon ze jandorie stiekum in der eige herberg kemelie speulen en inviteere Hannes Peer en Klaas vaan de goei kennisse. Driek stint te staampvoete dèt ie er niks aon doen kos en ik veind ut ok niks aorig innen Edelachtbare zoo te kulle. Ik zaal dèr uitskije, wensch oe gelèk plezierige daoge. Gaot oe niks te buite aon snèvel en skandaole en zurg dè’k gin klaachte af oe krèg. Minnen erkentelikken daank hier veur de kemissie vaan deus herberg, hauw, wèt er aok gebeure of nie mar de kop bove waoter en denk mar dè aafter naore tije, goei in ut verschiet ligge. Ik hèd gezeed gehad.”

Ook Prins Carnaval bewoog zich, ouder gewoonte, op het gebied der politiek. Zijn veel-toegejuichte redevoering eindigde met de installatie van „Onzen” nieuwen vice-admiraal der Oeteldonksche landweer, den heer Tinus van Nepscheute: „Wij, Amadero Ricosto di Carnavallo, Heer en Meester van Oeteldonk enz. enz. enz. Gezien de wetten en besluiten op mond- en klauwzeer en de aardappelziekte; Gehoord de noodzakelijkheid van een dapper aanvullende weerbare macht naast Ons staande leger; Gelet op art. 10003, 10010 en 111111 van de reglementen van het Cromvoirtsche polderbestuur en ingelanden van Boschveld en Maij; Besluiten en doen besluiten:

Den heer Tinus Baldewinus Rinus vanNepscheutete benoemen tot Vice-Admiraal onzer landweer. ’t Welk doende enz. den 2en van de lieve Lentemaand 1908, w. g., Prins Amadero enz. Hooggeachte Heer van Nepscheute ! Hetzij Ons vergund U hartelijk geluk te wenschen met Uwe benoeming. In U begroeten Wij Onze dappere landweer, die bij nood en ontij nog palier dan pal zal j staan als wijlen Onze dierbare Schutterij! Houdt moed met Uwe

mannen, mijnheer van Nepscheute! Wij weten het. Hard zal liet voorhen zijn te scheiden van de pappotten hunner treurende huismoeders en hunne bloeikes van keinder om de kamp te gaan betrekken. Maar vergeet niet, dat daar de glorie hen, gelijk U, wacht. Behalve Uwe schietoefeningen en excercitie-drillerij vindt ge er Uw lievelings-kommiesbiood en bij regenachtig weder Uwe peperneuten met ganzebord, kienspul en kneupenspul met de pessulder of diabolo. En zijt gij geroepen om Ons te bewaken, terwijl de troepen naar de grenzen zijn getrokken, welnu, in U hebben Wij dan nog een blijvend gedeelte dat harder is dan Staal. Gegroet! heil U, dappere landweer! Keizer Wilhelm riep eens uit: Onze toekomst ligt op het water! Welnu, Wij zeggen U, dat Uw devies moet luiden: „Onze toekomst ligt in het water!” Wij wenschen U nogmaals geluk met Uw vice-admiraalschap. En mocht ook Uwe Landweer gelijk de Schutterij ten grave zijn gedaald, dan beitele men op haar zerk: De landweer rust hier zacht Met vaandels en met pluimen We hebben haar ingeleed Krèk as gedreugde pruimen.”

De vice-admiraal van Oeteldonk, Van Nepscheute.

Een antiek masker met eene antiek straatviool.