door
„Wat een schat!” zei ik hardop, midden op straat, de hoofdstraat van het schoone dorp Chamonix. Ze draaide zich om. Ze
was het wel degelijk. Lem van de Heilige Berg en de Witte Hel van Piz Palü: Leni Riefenstahl. Twee minuten later zaten we achter groote kommen chocola in de wereldberoemde Patisserie des Alpes. Ik vertelde haar, dat de laatste film van Fanck in Holland een doorslaand succes geweest was. „Deze nieuwe film, „Sterren boven den Mont Blanc”, wordt nog veel mooier,” zei ze trotsch. „De inhoud is een episode uit het leven van een jongen astronoom, die in een observatorium op de topgraat van den Mont Blanc zijn dagelijksche waarnemingen verricht en die draadloos aan de Europeesche sterrewachten overseint. Ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek herbergt hij een poosje een ouden professor en zijn dochter, die in een vliegmachine naar boven gekomen zijn. En wanneer hij later een ongeluk krijgt — in een hevigen sneeuwstorm bevriezen zijn handen, zoodat hij enkel nog maar met zijn ellebogen een noodsein kan zenden — wordt hij door het meisje gered, met behulp van den vliegenier. En wanneer U ons aan ’t werk wilt zien, ga dan morgen maar mee, naar het Plateau de Triënt. Dr. Fanck heeft dat toch graag, want inplaats van ons op onze zware tochten te begeleiden,
schrijven scmmige critici liever, dat hij de gevaarlijke scène’s trucqueert.” Ik kan bevestigen, dat zij ongelijk hebben. Zij, die
straks in een goedverwarmde bioscoop van dit- indrukwekkend schouwspel zullen genieten: het woeste en tee^e wit van de
nooge sneeuw, waar ae stoutmoedige skiërs doorheen schieten, alsof er geen verborgen spleten bestonden,, weten niet, dat deze prachtige beelden soms verkregen werden ten koste van bevroren vingers en teenen. Bij de vorige film, „De Witte Hel”, liep Leni Riefenstahl twee bevroren voeten op,, want tien dagen achter elkaar werd er 's nachts in een sneeuwstorm gedraaid! Na een zwaren tocht van negen uur dwars door regen, nevel en sneeuw bereikten we de Dupuis hut. Den volgenden dag streek Udet met zijn baby-vliegtuig voor de hut neer, met Fanck als passagier.. En eiken dag, storm of geen storm, kwam Udet terug om. de hongerige cineasten van levensmiddelen te voorzien.. Den dag voor den aftocht wist hij, als behendig oudbommenwerper, zelfs een van de operateurs met een pak Salami-worsten knock-out tegooien! Ondertusschen werd er zwaar gedraaid. Het vak van berg-operateur is, technisch, gesproken, een van de zwaarste en moeilijkste ter wereld. In het hooggebergte is de.-, belichting elke vijf minuten anders, zoodat een vast onderdeel van de uitrusting een rugzak vol verschillende objectieven is. Maar wie tegen vrachtjes opziet, moet niet met de Fanck-troep meegaan... Een paar der jongere mata-
Leni Riefensthal is letterlijk „in de wolken”!
Links de vliegmachine van Udet op het Plateau de Triënt (3300 M.) en rechts de Tyroler gidsen op weg naar den, Mont-Blanc! Vroolijk ondanks rugzakken van 35 K.G.!
doren in het skiën nemen doodleuk het filmtoestel plus statief, een goeie 45 K.G. dus, op hun schouder en „nemen”’ dan een helling van 40 a 45 graden recht naar beneden,.
terwijl de sneeuw hun in slierten achterna stuift. Bij de Dupuis-hut hieldati zij een onderlingen wedstrijd over i K.M. met vliegenden start, waarbij de jonge Zwitsersche kampioen David Zegg de ongelooflijke snelheid van 98 K.M. per uur bereikte. En ondertusschen werd er gedraaid van ’s morgens vier tot ’s avonds acht. Het zwaarst hadden wij het wel te verantwoorden in de Vallot-hut, die op bijna 4.400 M. hoogte, onder
den top van den Mont Blanc, ligt. De eerste paar dagen liep iedereen naar zijn adem te happen. Als sardientjes opeen gepakt in het kleine, met vilt gevoerde observatorium lagen we ’s nachts toch nog te rillen van de kou. De portie waschwater bedroeg één theekopje per dag. De portie’s eten waren gelukkig uitgebreider, al kostte het koken de grootste moeite: wanneer water bij 60 graden al kookt, duurt het vier uur minstens eer de rijst en de macaroni gaar zijn! Eiken dag bestegen
we plichtsgetrouw den top, een tocht, die een gewoon toerist één keer in zijn leven onderneemt, terwijl hij er dan tot zijn dood toe over praat. Den derden dag van ons verblijf verdween Dr. Fanck plotseling op de Col du Dóme in een onzichtbare spleet, terwijl hij kalmpjes rondkuierde om een nieuw motief te zoeken. Waar de korst doorgebroken was, gaapte een groot sneeuwgat, en alles wat we zagen, waren twee loodrechte ijswanden.
Juist toen een van de Tyroler gidsen in de diepe spleet af wou dalen, werd er' aan een van de omlaag geworpen touwen gerukt. Terwijl zes man den bedolvene omhoog heschen, richtten de anderen de camera's, om den regisseur dadelijk bij zijn ter aarde verschijnen te kunnen „schieten”! Ondanks de smak van twaalf meter was het slachtoffer heel gebleven. Twee minuten later draaide de camera weer!.... Op dergelijke kleine incidenten wordt in de Vallot-hut
nauwelijks acht geslagen. Het woord „gevaar” bestaat voor Dr. Fanck en zijn helpers niet; het eenige wat telt, is het beeld van het hooggebergte, dat zoo getrouw mogelijk weergegeven moet worden. De band, die den troep bijeenhoudt, van de ruwe Tyroler gidsen af, tot het mooie, verwende danseresje Leni Riefenstahl toe, is de liefde voor de bergen, waar zij zich ondanks alle ontberingen, volkomen gelukkig voelen! * * * Aldus wordt
er gefilmd in den tegenwoordigen tijd op een hoogte, waar vroeger maar hoogst zelden een of andere beroemde bergenbeklimmer zich, met een even beroemden gids, kon en durfde wagen! Hoe weinig menschen, die de werkelijk schitterende filmbeelden van de hooge Alpen zien, beseffen de moeilijkheden die ik hier zoo causeerende, maar even heb aangeroerd. Neen, het is niet allemaal „truc”, wat de film brengt!
Met ski en camera op 4500 M. hoogte!
De tocht over de gletschers!