•KATHOLIEKE ILLUSTRATIE
soort. Hij had ’n smal, goedgeschoren gezicht, mooi krullend haar en nogal opvallende blauwe oogen. Zijn pak was versleten maar netjes, zijn schoenen vol barsten waren blinkend gepoetst. Hij droeg 'n fel rooden zakdoek om zijn hals. Tegen den muur leunend, keek hij van den een naar den ander. „Ik kwam hier voorbij met ’t boek,” zei Heath, „en ik dacht, dat ik iets hoorde. Toen ik binnen kwam, was deze heer juist door ’t venster naar binnen geklommen en bekeek met werkelijk groote belangstelling ons tafelzilver. Natuurlijk hadden wede ramen niet open moet.en laten, maar....” „Hij had je wel iets kunnen doen, Tony,” zei mevrouw Heath zenuwachtig. De dief keek naar Alice’s lief opgewonden gezichtje. Heath glimlachte. „Voor ik de politie opbel,” zei hij, „wil jij zeker ’n gesprek van ’n paar minuten hebben, met ’n zoo interessant beoefenaar van ’t romantische bet-Aan • inK v<% Ir av
roep : inbreker. „Tony, weet je zeker, dat hij je niet gewond heeft,” zei mevrouw Heath zijn arm vattend. „Gewond ?” De dief lachte kort. __ „Ik kan geen vlieg kwaad T-n doen : ik heb er _____—— JH
~1k.... ik wilde niet inbreken,” zei de jongen met heesche stem. „O, maar dat veronderstelden we ook niet !” zei Heath. „Je kwam natuurlijk ’n praatje maken en ’n sigaar rooken ! En zoo'n ongewone manier van binnen komen is juist zoo heerlijk origineel !” „En zoo vriendelijk tegenover de meid,” zei Jack. „Laat hem nu ook wat zeggen,” zei mevrouw Heath verwijtend. „Waar is jullie eergevoel ?” vroeg Alice verontwaardigd. „Hij is nu de zwakste en hij heeft nog geen woord kunnen zeggen.” „Ik belet ’t hem niet,” zei Heath zich in ’n leunstoel zettend. Hij stak ’n cigarette op. „Vertel,ons, wat je deed,” zei Alice overredend. „Je behoeft niet te luisteren naar wat zij zeggen,” verzekerde mevrouw Heath hem zacht. De jongen keek op naar zijn twee mooie verdedigsters. „Ik., ik kwam voorbij” stamelde hij en
Mevrouw Heath ging terug naar den jongen man en legde zachtjes haar hand op zijn schouder. Hij zat nog steeds met verborgen gezicht in ’n houding van wanhoop. „Je krijgt wat te eten,” zei ze met bevende stem; „en we zullen de politie er buiten laten. Wees niet bang voor ons.” „Wat denk jij ervan?” fluisterde Jack tegen Heath. Deze haalde zijn schouders op. „Ik weet 't niet,” zei hij. „Natuurlijk moeten ze hun zin hebben.” Alice kwam terug met ’n blad vol opgehoopte schaaltjes en de bezoeker want 't was nu niet mogelijk hem ’n anderen naam te geven ging aan tafel zitten. De twee vrouwen verzorgden hem. Heath keek er naar met verbeten woede en maakte nu en dan opmerkingen, die noch zijn vrouw noch Alice noodig vond te beantwoorden. Jack Crew kon zijn oogen niet van den man afwenden. In zijn weelderig leven had hij nooit ’n man zóó zien eten.
't Was geen aanlokkelijk gezicht, maar sterven van honger is ook geen aanlokkelijk feit. Toen hij ’n halve pastei, ’n half brood, ’n pond kaas en twee glazen melk in stilte verorberd had, stond Heath op en met ’n gebaar van
niet de kracht toe !” Zijn stem was zeker niet die van ’n onopgevoed man. Jack Crew, die hem met groote belangstelling had aangekeken, zei spottend; „Zeker hooger onderwijs genoten, niet ?” De inbreker keek somber en gaf geen antwoord. „Misschien is mijnheer van adel ? Graaf of Hertog ?” zei Heath. Maar ue spotternij had geen invloed op t slachtoffer, dat hen met ’n ellendigen, afwezigen blik aankeek. Toen zei hij, heel nederig : „Mag ik gaan zitten ?” „Zeker, uwe Hoogheid ?” zei Heath. „Niet doen, Tony,” fluisterde zijn vrouw. „Hij is zoo jong en hij ziet er zoo ziek uit. Dit is zeker zijn eerste poging tot inbraak.” „Vraag ’t hem,” zei Heath, en tot de andere dame : „Alice, dit is ’n kans, die je niet moogt laten voorbij gaan !” „ n Echte, levende> heer-inbreker!” grinne- fe haar broer. Alice kleurde onder hun gespot. Ze ging naar den inbreker toe, die in ’n stoel hing en naar ’t karpet keek. „Is dit je eerste poging tot inbraak ?” vroeg ze vriendelijk, maar er kwam geen antwoord. Spreek op, majesteit,” zei Heath aanmoedigend : ~we zullen je niet opeten !”
„De tafel is niet veel waard, beste jongen,” zei Heath. „Bovendien, de moeilijkheid, om 'm mee te sleepen .. ..” De blik van zijn vrouw deed hem zwijgen. De gevangene ging aarzelend voort, kijkend naar Allice’s vriendelijk gezicht. „Ik hoopte dat er iets te eten zou zijn en” zijn stem daalde tot ’n heesch gefluister „ik .... ik heb in twee dagen geen eten gehad !” Hij verborg zijn gezicht in zijn handen en inde nu volgende stilte hoorden zij hem snikken. Molly Heath, haar lief gezicht bleek en haar oogen vol tranen, keerde zich tot haar man. „Tony, hij heeft honger ! Goddank, dat je de politie nog niet hebt opgebeld ! We moeten wat voedsel voor hem halen ! Zeg aan de meid.. ..” „M’n beste Molly,” Heath lachte, maar zijn stem klonk toornig, „je zult toch niet beweren, dat je den man gelooft. Ik ga.. ..” Alice hield hem tegen, haar oogen fonkelden van drift in haar wit gezicht. „Je wilt hem inde gevangenis brengen, omdat hij in je huis klom om zichzelf van den hongerdood te redden ? En je noemt jezelf ’n man ?” Ze wendde zich tot mevrouw Heath. „Ik zal wat voedsel voor hem halen, Molly,” zei ze en ging weg.
eerbied bood hij den jongen man ’n cigarette aan. Hij weigerde met ’n enkele hoofdbeweging en achterdochtigen blik. „Je behoeft niet bang voor hem te zijn,” zei mevrouw Heath, die den blik opmerkte. „Hij schaamt zich, dat hij zoo hard voor je geweest is! Is ’t niet, Tony ?” Heath stak zelf ’n cigarette op en antwoordde niet. „Waarom ben je zoo arm ? Kun je geen werk krijgen,” vroeg Allice. „’t Is erg moeilijk.... en ik ben 2iek geweest en ben m’n betrekking kwijt geraakt. Ik kwam naar Londen om werk te zoeken. Als ik terug kon gaan naar Southampton.... ” „Woonde je daar ?” „Ja, juffrouw.” Mevrouw Heath ging naar haar man en fluisterde met hem. Hij nam ’n paar bankbiljetten uit zijn portefeuille en gaf ze haar. Ze ging weer naar den jongen. „Hier is geld voor de reis,” zei ze, „en voor ’n nachtverblijf, ’t Was ’n geluk voor je, dat je in ’n huis kwam, waar vrouwen zijn ! Ik zal je uitlaten.” Zij en Alice gingen met hem mee. Langen tijd heerschte er stilte tusschen de beide mannen. Heath keek treurig naar ’t leege pasteischaaltje. „Ik ben dol op pastei bij m’n ontbijt,” zuchtte hij.
De vroolijke jeugd voor het kerkje.
„Koperen Ko."
Het woonwagenkerkje, waar iederen Zondag voor de bewoners van het kamp de H. Mis wordt opgedragen.