king komen. Dit te constateeren beteekent geen verwijt aan het adres van Walt Disney, wiens film wij te beoordeelen hebben, zooals hij de film heeft gemaakt. Overigens zullen zijn vrijheden wel mede hun oorzaak hebben gevonden inde vrees, dat een zoo lange teekenfilm wel eens kon mishagen aan het publiek, dat zich gaarne vermeit inde korte teekensprookjes, maar daarom nog niet behoeft te verlangen naar een teekenfilm, die de geliefde sterrenverzameling wil vervangen. Hoe dit echter ook zij, het resultaat van Disney’s werk is een verrukkelijke film geworden, die we gaarne met warmte aanbevelen en die zeker voor alle lagen van het publiek een aangename tijdpasseering zal zijn. Met bewondering ziet men de talrijke dieren op het doek leven met een verbijsterende natuurlijkheid ; prachtige caricaturen zijnde dwergen, waarvan ieder zeer nadrukkelijk zijn eigen karakter heeft gekregen ; suggestief is de werking van de angstfantasieën, die Sneeuwwitje op haar vlucht door het woud vervolgen en aangrijpend is de dood van de booze koningin, die inde gedaante vaneen heks door den bliksem van de rotsen wordt geslingerd, gevolgd door twee enorme gieren, die in den mist naar omlaag cirkelen. (Hier zij even gewezen op de prachtige mogelijkheden vaneen vrije filmfantasie). Duizend en één détails zouden te noemen zijn, die alle bewondering verdienen, hetzij als onderdeel van het geheel, hetzij als afzonderlijke episode, zonder noodzakelijke verbondenheid met de handeling. Anders gezegd : vrijwel alle détails zijn bewonderenswaardig, ook daar waar zij dramatisch gesproken overbodig of althans niet noodzakelijk moeten genoemd worden. De minst geslaagde figuur uit de film is de jonge prins, die den indruk maakt een schutterig acteurtje te zijn. Deze held treedt echter slechts een paar maal op en kan dus weinig kwaad stichten. Maar ook Sneeuwwitje zelf, hoe beminnelijk ook, is te nauw aan de werkelijkheid gebonden om nog een sprookjesgestalte te kunnen zijn inden trant, dien de teekenfilm eischt. Temidden van de kabouters, de dieren, de boomen, is zij te weinig een droom en te zeer een reëele verschijning. Het feit, dat zij bovendien spreekt
in dit geval bij monde vaneen Nederlandsche actrice draagt er toe bij haar uit de sprookjessfeer te objecti-
J DDD anr/ r\rt&” dllLl UliC The blue Book of non-theatrical films, 14de editie. Het maandblad „The educational Screen” (Chicago) zond ons toe de nieuwe lijst van films, welke het blad thans voor den veertienden keer heeft samengesteld voor de vele en onderscheidene kringen, welke zich inde Vereenigde Staten voor films bij onderwijs, opvoeding en jeugdontspanning interesseeren. Het is een respectabele lijst van veel meer dan 1001 films. De indeeling is handig. De inhoud vermeldt een dertigtal hoofdgroepen, getiteld bijvoorbeeld : biografie ; geologie, physiographie en meteorologie ; enz. Elke hoofdgroep is wederom verdeeld in groepen. Deze groepen zijn doorloopend genummerd. Het zijn er liefst 147. Dat alles vergemakkelijkt het zoeken. Met duidelijke teekentjes is aangegeven of een film van normaal of smal formaat is, of zij geluidloos is dan wel van geluid voorzien. Met nummers wordt bovendien verwezen naar het verhuurkantoor, waarover ineen aparte rubriek enkele bijzonderheden worden vermeld. Den catalogus door bladerend, merkten wij op, dat het aantal films inde groep „The Netherlands” eenigszins was uitgebreid. Wel domineeren nog de tulpen, de kaas mitsgaders de
Volendammers, doch ook Amsterdam, Den Haag en de Zuiderzee zijn aan bod gck°m“’ al is de laatste naam °™ adas geschrapt Onze bijzondere belangstelhng ging ook uit naar de hoofdgroep „History”, onderverdeeld in twee groepen „History and current Events” en „Historical Fiction”. De laatste groep wordt vrij goed getypeerd, door films als „Wilhelm Teil” (met Conrad Veidt), „Last Days of Pompeii”, „The Iron Duke” (met Georg Arliss). Inde eerste groep is onder „The Chronicles of America Photoplays” opgenomen „Peter Stuyvesant, old New York and the transfer of Manhattan from the Dutch to the „English”. Maandelijks geeft „Educational Screen” een lijst van vele films, waarin deze kort beoordeeld worden, terwijl haar waarde voor volwassenen, grootere jeugd en kinderen bij elke film afzonderlijk wordt aangegeven, Aan deze zeer verdienstelijke maandrubriek ontleent „1000 and one” een zeventig films, welke (in Amerika) voor een familievoorstelling in aanmerking kunnen komen. Afgezien van enkele normen, die voor Amerika nu eenmaal iets anders zullen moeten en kunnen zijn dan voor ons, laat „1000 and one” ons voorbeeldig werk zien, vooral inden letterlijken zin des woords. v. ’t H.
veeren tot schade van de lieflijkheid, het sprookje eigen. Deze aanmerkingen kunnen echter onmogelijk den algemeenen indruk van de film wegnemen. Men kijkt geboeid naar dezen prachtigen droom en verbaast zich, dat het einde van de film zoo snel en onverwacht is gekomen. Dat dit einde op zichzelf zich te snel en te beslist voltrekt, is een fout, doch het geheele verloop is zoo verrassend en charmant, dat men den indruk krijgt slechts een korten tijd te hebben gekeken naar het beminnelijke sprookje van Sneeuwwitje, de schoonste van het land, de kleine, dooreen booze stiefmoeder verdrukte prinses, die in het donker woud gevlucht, bevriend raakt met de dwergen, de vogels en de herten, door de koningin nochtans wordt gedood, maar door den prins tot leven gewekt om met hem lang en gelukkig te leven. Een sprookje is voor kinderen, zegt men. Het is ook voor ons en in dit
geval meer voor ons dan voor de kleinen. Want de Centrale Commissie voor de filmkeuring heeft „Sneeuwwitje” niet toegelaten voor kinderen beneden de veertien. Over deze leeftijdsgrens valt overigens te twisten. Men kan zeker de keuringscommissie geen gebrek aan beleid verwijten, doch wij voor ons gelooven, dat men Disney’s sprookje kan laten zien aan vele kinderen die jonger zijn dan veertien jaar en geen kwade gevolgen van dit schouwspel zullen ondergaan. Ouders weten in zulke gevallen wel, welke van hun kinderen al dan niet in aanmerking komen. Zooals de beslissing nu gevallen is, wordt aan vele kinderen de mogelijkheid ontnomen een zeer mooie film te zien. De moeilijkheid van dit probleem had de Centrale Commissie die immers op toelaatbaarheid keurt, misschien aan de ouders kunnen endosseeren. A. VAN DOMBURG.