Zwak punt in onze verdediging oorzaak van de hoge score
Hollandse voorhoede schoot in productiviteit tekort (Van onze Hoofdredacteur) # ONS NATIONALE ELFTAL, dat ons na de oorlog reeds zo menige prettige verrassing had bereid, heeft ditmaal in Parijs, waar de Franse haan nog nimmer victorie over ons land had kunnen kraaien, bi eer teleurgesteld. Het ging met niet minder dan 4—0 ten onder in een wedstrijd, waarin hek krachtsverschil veel minder groot was dan de cijfers tot uitdrukking brengen, maar waarin het juist tekort schoot op het punt, dat in vorige wedstrijden zijn sterkste zijde was: productiviteit. Nederland werd in Colombes niet geslagen door een beter elftal. Het verloor van een ploeg, die beter van de kansen profiteerde, precies zoals wjj nu reeds enige malen de Belgen klopten.
Fransen schoten veel beter Het was een harde noot, die het Oranje-elftal te kraken heeft gekregen. Vier-nul zijn cijfers, die er niet om liegen en al moge deze ijctslag dan wel zeer geflatteerd zijn voor de Fransen, het legde de zwakke punten -n ons spel toch op meedogenloze wijze bloot. Wij hebben na de oorlog één nederlaag geleden, tegen Engeland in Huddersfield. Dat was ook een harde noot. Een ogenblik leek deze , .debacle" zelfs fnuikend voor ons prestige. Inmiddels - zijn echter de gevoeligste kantjes van die nederlaag wel verdwenen, enerzijds door de twee overwinningen, die wU daarna op de Belgen boekten, anderzijds door de evengrote nederlaag (6—1), die de „crème de la crème” van de Rest van Europa eveneens tegen de Britten in Glasgow, leed. Dat plaatste Huddersfield ineens in een heel Einder licht en toonde aan hoe onvermijdelijk eigenlijk de nederlaag in Huddersfield geweest was. Daarom komt dan ook de klap, die de Fremsen ons thans toegebracht hebben, zoveel harder aan. Want wat in Colombes gebeurd is, is veel erger dan in Huddersfield. Hier toch zijn we door een elftal, dat waarlijk geen ..wonderteam" mocht heten, eigenlijk een heel middelmatige ploeg slechts, zwaar geslagen. Als wij ons achteraf realiseren, wat er gebeurd is, als wü ons de wedstrijd weer voor de geest halen, is het ons nóg onduidelijk, hoe dit plaats heeft kunnen vinden. O, zeker, er zijn wel verklaringen, er zijn verontschuldigingen zelfs te vinden, maar daar komen we straks nog wel op. Het merkwaardige is echter, dat dit juist een ploeg was voor ons elftal om.... flink te kioppen. Een elftal zonder moreel — die groeide eerst met de score! — een elftal ook zonder bijzondere technische kwaliteiten, een elftal, dat tactisch De elftallen waren als volgt opgesteld: Frankrijk; Da Rui, Jedredak, Rodrlgnec Culssard. Gregolre, PTOuff, Dard, Baratte Alpsteg, Carré en Vaast. Nederland; Kraak, Van Bun, Van der Linden, Stroker, Mörlng Devroet Drager, Wilkes. Roozen, Rijvers. Bergman.
zonder grote verdiensten was, juist een ploeg, die met echt Hollands opportunisme kapot gespeeld had kunnen worden. En toch werd het een 4—0-nederiaag! vier doelpunten gescoord tegen onze achterhoede en onze aanval niet in staat om ook maar eenmaal tegen te scoren! Waar lagen daarvan de oorzaken? Het is niet om excuses te zoeken voor ons elftal, als wij beginnen te zeggen, dat deze cijfers in dit geval een te harde taal spreken. Geen Fransman zal niet willen toegeven, dat Nederland niet een doelpunt verdiende en.. dat de Franse doelpunten, gl thans enkele daarvan, wel op wat gelukkige wijze werden verkregen. Daarbij hebben we niet alleen het oog op het derde doelpunt. ontstaan uit het jammerlijke misverstand tussen Van der Lin den en Kraak —■ waarbij beiden evenveel schuld hadden ! — maar ook de andere doelpunten, hoe fraai ook gescoord met prachtige schoten, waren niet onfortuinlijk. De schoten, menen wij. Is het niet merkwaardig, dat Kraak over het alsemeen weinig werkelijk gevaarlijke schoten te verwerken heeft gehad, maar juist de drie gevaarlijke schoten die op hem afgegeven werden, onhoudbaar waren ? En, aan de andere kant, waren er geen situaties voor het Franse
Een spannend moment voor het Nederlandse doel: terwijl Kraak wü stompen en Ml ring (links) angstig toekijkt, kopt Van Bun weg.
doel, waaruit evengoed een doelpunt had kunnen voortkomen als thans niet het geval was ? Ongetwijfeld. de verdediging der Fran sen was prima en Da Rui was èen buitengewone doelman, maar er waren toch scrimmages voor zijn veste, waaruit gescoord had kunnen worden zonder dat hij daaraan iets had kunnen doen. Maar het liep nu 'juist, toevallig vaak, net iets anders.... Dit als verontschuldiging voor de harde cijfers. Maar nu een paar verklaringen. Eerst voor de vier doelpi^ten. die tegen ons gescoord werden. Laten wij daarover kort zijn: deze (Vervolg pag. 2>
TWEEDE FRANSE DOELPUNT GAF ONS DE NEKSLAG
Hollandse voorhoede was te weinig doortastend
Met eigen wapens verslagen (Vervolg van pag. 1; Nog kreeg men geen ogenblis de indruk, dat dit de inleiding zou betekenen van de grootste overwinning, die Frankrijk ooit tegen ons land behaald heeft. Nog altijd hielden de onzen het beste van het spel, alleen ging het meer en meer zorg wekken, dat de achterhoede van de tricolores de situatie steeds meester bleef. Onze voorspelers kregen althans weinig of geen gelegenheid iets bijzonders te doen Vooral Wilkes moest het nogal eens ontgelden, — zijn faam was hem blijkbaar vooruit gesneld. Hij werd veelal te hard aangevallen, mogelijk enkele malen in strijd met de spelregels, al strafte de overigens uitstekend leidende Engelse scheidsrechter er niet voor Wij hadden dé indruk, dat dit onze crack wat ontmoedigde, voor al toen hij eenmaal na een prachtige soloren. waarbij diverse tegenstanders gepasseerd werden, in het strafschopgebied ten val werd gebracht. De hoofdzaak was echter wel, dat de Franse verdediging, met de uitstekende stoppersp’1 Grégoire, do situatie meester was tegenover onze meer en meer tegenvallende voorhoede, waarin ditmaal slechts Rijvers af en toe in staat was zijn tegenstanders te verontrusten. Geleidelijk ging ook duidelijk worden, dat in ónze defensie eeji lek zat. Van der Linden bereikte geen moment de vorm, die hem in zjjn vorige landenwedstrijden zijn plaats ten volle waard deed zijn zelfs in Iluddersfield. Het harde zwoegen van De Vroet mocht daarbij niet baten, evejials het vooral verdedigend goede spel van Van Bun en Möring. Het gevaar dreigde gewoonlijk van de rechtervleugel der Fransen niet omdat die nu zo uitgezocht sterk was, maar omdat aan die kant de zwakste verdediger stond. In het afwerken van de aanvallen bleken de Fransen echter vooralsnog geen uitblinkers en kwam de bal, in de goede richting, dan trad Kraak rustig op met dat vertrouwenwekkende, dat de klassedoelman kenmerkte. Da Rui onderscheidt zich Veel moeilijker werk voor rust kreeg Da Rul te verrichten. Da Rui, de kleine, pittige Fransman, de doelman van het „Rest van Europa”elftal, die in deze wedstrijd in het Oolombes-Stadion die eervolle keuze meer dan wanneer ook rechtvaardigde. Hij onderscheidde zich door het uit het doel zweven van een waarlijk schitterend schot van Faas Wilkes, toen onze rechtsbinnen zich eens vrij gespeeld had. Hij onderscheidde zich door uit de uiterste hoek een verraderlijk laag schot van Bergman weg te duiken. Twee prachtige reddingen vlak achter elkaar, twee zekere doelpunten waren «Jaarmee voorkomen, twee doelpunten die de strijd een geheel ander aspect hadden kunnen geven. Nu kregen de Fransen de kans de bakens te verzetten en voor rust resulteerde dat al in enkele door hun snelheid gevaarlijke aanvallen, waarbij Kraak juist voor het rustsignaal een schot van linksbuiten Vaast verwerkte tot een hoekschop, die niet meer genomen kon worden. Zo bleef Frankrijk met 1—0 leiden en de mening was gewettigd, dat Holland op dat moment een gelijke stand zeker verdiend had. De tweede helft zou echter de grote ontnuchtering brengen in het buiten verwachting toch nog vrij grote Nederlandse kamp, dat voor de aanvang het door Franse soldaten uitmuntend gespeelde Wilhelmus met de bekende geestdrift had meegezongen. Zij kwam nog niet direct, die ontnuchtering. Integendeel, de eerste offensieven van de tweede helft werden weer door de oranjehemden ondernomen en het was weer Rijvers, die daarin het grootste aandeel had, al kon hij helaas het beslissende schot niet lossen. Ook Wilkens en Drager probeerde het samen, maar de bal werd naast het doel gewerkt. En hoe hard Roezen, evenals trouwens voor rust, ook
werkte, bijna voortdurend moest hij in Grégoire, een stopper van klasse, zijn meerdere erkennen. Het voornaamste gebrek van de Hollandse voorhoede was ditmaal juist haar gebrek aan opportunisme en zelfs toen aan een felle doelworsteling vlak voor de neus van Da Rui drie Hollanders klaar stonden om de laatste trap te geven, zagen zij nog geen kans van deze unieke gelegenhéid om cit* toen zeker verdiende gelijkmaker te scoren. Inmiddels hadden de Fransen het ook meer dan eens geprobeerd en vooral tijdens een overigens korte periode, toen De Vroet, die geblesseerd was geraakt, linksbuiten was gaan spelen, waren zij nogal eens in de aanval. Zo was het m het eerste kwartier jia rust een levendige, aantrekkelijke strijd waarin het spel zich snel van het ene doel naar het andere verplaatste en beide doelverdedigers telkens hun met geringe talenten konden tonen, zij het viorlopig / niet voor gevaarlijk werk. Nederlaag tekent zich af Ook weer vrij plotseling, een 16 minuten na rust, werd het doelpunt gescoord, dat gerust als nagenoeg beslissend mocht worden beschouwd. Door onvoldoende ingrijpen van v. d. Linden — en dat was helaas niet de eerste keer — kwam na een door de linkervleugel opgezette aanval de bal bij rechtsbinnen Barbatte, die met een fiks, hoog schot Kraak geen schijn van kans gaf. Frankrijk leidde met 2—0. Welisw’aar gaven de Nederlanders nog lang niet op — zij brachten het snel achtereen tot een paar hoekschoppen, die overigens • nimmer enig gevaar veroorzaakten — maar 't overtuigende bleef ontbreken ’n het spel der voorhoede, waarin de spelers het stuk voor stuk individueel probeerden, doch verzuimden in een goede samenwerking hun heil te zoeken. Ook een door Wilkes genomen vrije schop had geen effect, wan hij schoot hard tegen de muur van Franse verdedigers op. Roezen en Wilkes wisselden, blijkbaar op verzoek van laatstgenoemde, van plaats, maar ook dat leidde niet tot het vurige gewenste resultaat; de Franse verdediging, hecht en sterk, bleef onze voorhoede zonder veel moeite de baas. De enkele schoten, die werden gelost, werden een vrij gemakkelijke prooi voor de meesterlijk spelende Da Rui — of gingen naast dan wel over het doel, zoals b.v. een behoorlijk hard schot van Roozen, toen hij eens aan zij bewaking ontsnapt was. Tot.overmaat van ramp maakte ook Kraak een fout, die hem wel niet zwaar mag worden aangerekend, gezien zijn overigens zeer goede werk, maar die in dit geval onherroepelijk tot het derde doelpunt leidde. Hij kwam ml. te laat uit zijn doel bij een harde voorzet van Vaast. Nu belandde de bal, mede doordat v. d. Linden zich er niet meester van kon maken, bij rechtsbuiten Dard, die van vlakbij doel hoog in het net kogelde 3—0.
De strijd was gestreden en slechts restte in het kwartiertje dat nog gespeeld moest worden, de hoop dat de Hollanders de score wat eervoller ,wat meer overeenkomstig het spelverloop, zouden kunnen maken. Zelfs dat was ons op deze teleurstellende middag in de Franse hoofdstad niet beschoren. Als droog zand bleef de Hollandse voorhoede aan elkaar hangen en de lof waardige pogingen om door te breken waren vooral daardoor eigenlijk bij voorbaat tot mislukking gedoemd. Eenmaal leek het toch te zullen gebeuren: Roozen was Grégoire snel gepasseerd en kwam- vrij voor doel. Iets te ver echter kwam het springende leder voor zijn voet en de dappere Da Rui profiteerde er onmiddellijk van door zich er als een panter op te werpen. Dit was onze laatste kans geweest. De laatste minuten waren vrijwel overwegend voor Frankrijk, dat met de rustige zekerheid van de, overwinnaar de wedstrijd uitspeelde en zelfs het genoegen smaakte 3 minuten voor het einde de voorsprong te vergroten tot 4—0. Weer greep de verdediging onvoldoende in bij een doorbraak van Baratte. wiens harde schot tenslotte doel trof. En het was waarlijk geen toeval, dat wederom van de rechterzijde van de Franse aanval dit doelpunt tot stand kwam. Het lek in onze verdeidging werd daardoor weer duidelijk bloot gelegd en zo ontstond een nederlaag, die wat de cijfers betreft welhaast smadelijk moet worden genoemd en die dat. gezien de tegenstand van het Nederlands elftal en de verhouding in het veld, geenszins was. De Fransen hadden echter een eigenschap getoond, die wij niet van hen, maar van onze spelers hadden verwacht: producti-
viteit!
Emma wint van ADO Alle doelpunten in de tweede helft Het harde schot, waarmee Eversteyn in de eerste minuten na de rust de score voor de Hagenaars opende, bleek voor de Dordtenaren een stimulans om de zaken energieker aan te pakken en toen al gauw Roubos, na voor de zoveelstel maal Bauman in de luren te hebben gelegd, met een fraai* diagonaal schot de gelijkmaker produceerde, was het duidelijk dat de roodblauwen konden winnen. Reejta in de eerste helft hadden zij nvt beste spel laten zien, doch de „finishing touch” had in de aanval ontbroken. Nu echter hadden zij met het zeer gebrekkig toegepaste stopperspilsysteem vsn de roodgroenen geen moeite meer en herhaaldelijk lieten Roubos, F. v. d. Gijp en Van Welzenis aan Bauman, spil Van Es en Rosmalen hun hielen zien. Slechts Loof vervulde de hem toevertrouwde taak in dit systeem naar behoren. Na 26 minuten schoot F. v. d. Gijp een strafschop hard in (1—2) en kort voor het einde kopte Van Welzenis een voorzet van Roubos in het , doel (1-—3). De ADOaanval demonstreerde een volkomen onmacht.
Het vierde doelpunt: Kraak wil stompen, maar mist.
HET NEDERLANDS ELFTAL heeft verloren, zwaar verloren, van een tegenpartij, waartegen onze ploeg, naar wij meenden, niet kansloos was. Ondanks de zware nederlaag durven wü echter beweren, dat de Oranje-ploeg deze wedstrijd niet had behoeven te verliezen. Zij heeft de nederlaag te wijlen an het feit, dat zij speciaal in de tweede helft ver beneden haar kunnen heeft gespeeld na in het eerste kwartier van de wedstrijd de stellige indruk te hebben gewekt, dat Nederland inderdaad voor de Fransen niet bang behoefde te zijn. «
Uitstekend vlotte het spel in de beginperiode. In alle opzichten stak het boven dat der tegenstanders uit, ook in technisch opzicht, hetgeen zeker niet was verwac-it De van de aanvang af zeer actieve Rijvers stelde door zijn snelheid en bewegelijkheid de Franse defensie voor problemen, waartegen zij niet opgewassen leek. De scho ten waren nog niet direct raak, zij belandden naast het doel of in de handen van Da Rui, die met Argus ogen de strijd volgde. Enkele solorennen van Wilkes leidden evenmin tot het beoogde doel, mede doordat hij stevig op zijn huid gezeten werd, maar over dat alles maakte men zich in het Hollandsen kamp niet ongerust: het samenspew vooral was absoluut beter — wij spreken nog steeds van de begin- . periode — dan dat der Fransen, die wel snel, maar slordig speelden, onzuivere passes gaven, die onze verdediging geen moeite bezorgden. Vooral Möring had er van stond af aan goed het oog in. trapte en kopte vooral veel weg, in alle standen. Een koude douche Het was in de gegeven omstandigheden als een koude douche, dat juist vóór dit eerste kwartier was verstreken. Frankrijk de leiding kreeg. Weliswaar tegen de verhouding in. maar dan toch met een doelpunt van uitstekende kwaliteit. Na een Nederlandse ingooi op de Franse helft, bemachtigde de Franse rechtshalf Cuissard de bal en zijn verre trap naar het midden deed de bal onbereikbaar voor Möring voor de voeten komen van de debuterende middenvoor Alpsteg. Deze liep even door en mot een hoog onhoudbaar schot werd Kraak, die van de aanvang af een secure indruk had gemaakt, gepasseerd: 1—0. (Vervolg pag. 2)
Verkiezing van Van der Linden was een misgreep der K.C.
Halflinie was het sterkste deel (Vervolg van pag. L vier doelpunten zou men tegeu_onze verdediging van Antwerpen niet hebben gemaakt. Beslist niet ! Er was een gat in onze achterhoede, het sloot niet zoals het behoorde en het was v. d. Linden, die dit gat veroorzaakte, keer op keer. Een zondebok ? Het is niet onze bedoeling, die te zoeken, maar het is onze taak om vast te stellen, wat er aan mankeerde. En zonder nu v. d. Linden natuurlijk alleen verantwoordellijk te stellen voor deze nederlaag, moet toch geconstateerd worden dat hier een zeer zwakke stee in onze ploeg zat. Het jammerlijke is dat dit voorkomen had kunnen worden. Want, de Keuze-Commissie had v. d. Linden niet mogen opstellen ! Van der Linden is uit vorm, nu al weken achtereen, en onder deze omstandigheden had men hem uit de ploeg moeten laten. Het moge jammer geweest zijn voor hem om, nadat hij door ziekte te Antwerpen niet van de partij had kunnen zijn, zijn plaats op deze wijze te verliezen, maar met de wetenschap, dat Schijvenaar een voortreffelijke vervanger zou zijn, had men de zekere weg moeten bewandelen. Andere oorzaken? Och. er zijn er vele. Eén ervan: onze voorhoede hoe aardig, hoe goed zelfs, het spel dikwijls was. miste thans het onjerekenbare, dat gemeenlijk tot zijn successen leidt. Zij stond tegenover een prima verdediging, die allengs de juiste speelwijze vond om ons aanvalsspel de scherpste tanden uit te trekken, maar door al te zeer in hun kaart te spelen, zonder verrassend element, door te lang de aal behouden, door te schablonachtig spel, maakten Wilkes, die af »n toe voortreffelijke dingpn deed,
maar te weinig aan het spel deelnam. Rijvers met te ver doorgevoerde rushes, Roozen met te veel solóspel, het de Fransen ook niet bijster moeilijk. En dan: waar bleven de schoten? Da Rui heeft heel wat gehouden, maar er waren talrijke situaties, waarin een ferm schot heel wat meer kans op effect zou hebben gehad dan de passes, die men te veelvuldig afgaf. Eigenlijk waren er maar twee, hoogstens drie spelers, die hun normale vorm, althans die van hun laatste interlandwedstrijden, vonden: Möring, onze spil, die voortreffelijk speelde en meer en meer een uitstekende greep blijkt te zijn geweest, De Vroet, die eveneens een prima partij ten beste gaf en ook Stroker, die zeker tot de besten mocht worden gerekend. Juist onze halflinie dus. Opmerkelijk temeer, omdat zjj noch vóór, noch achter zich normale aansluiting vond!
Luc van Dam tegen Lefèbre Strijd om de titel Op 31 Mei a.s. verdedigt Luc van Dam voor de zesde maal zijn titel van middengewichtkampioen van Nederland. In de laatste acht jaren hebben Sanders. Bob Rieger, Doorenbosch, Posno en Quentemeyer tevergeefs getracht Van Dam van de middengewichttroon te verdringen. Lefèbre gaat het nu proberen, maar hij treft het niet, dat de kampioen op het ogenblik hard bezig is zichzelf moreel omhoog te duwen. Het ziet er naar-uit, dat de kampioenschapsstrijd ditmaal een ongewoon aspect gaat krijgen. Vooral daar ook Lefèbre vastbesloten is zijn huid zo duur mogelijk te verkopen. Toch geloven wij niet, dat de uitdager veel kans heeft deze wedstrijd te winnen, want zijn agressieve stijl is naar maat gemaakt voor Van Dam, die gelegenheid te over zal krijgen voor zijn befaamde eounters. Het bijprogramma is belangwekkend. Willy Quentemeyer, volledig hersteld van zijn knie-blessure, ontmoet Posno in een — voor de Twentenaar — „warming-upfight”. Nicolaas krijgt de hardslaande Harry Bos als tegenstander, Schoen komt in de ring tegen De Pauw en Snijders (Den Haag) tegen Rieger. —O— Sparta en RFC delen De wedstrijd Sparta—RFC, die in een gelijk spel — 1—1 — eindigde had niets van een echte competitiewedstrijd en vooral kwam niet tot uiting, dat er om de eer van Delfshaven werd gestreden. Reeds na vijf minuten had Sparta de leiding, nadat Den Boer, die vóór de wedstrijd was gehuldigd, omdat hij zijn 250e officiële wedstrijd voor Sparta speelde, de bal naar Lening doorkopte, waardoor deze gemakkelijk kon inschieten. Het spel werd nadien te kort gehouden en behoudens een goed sehot van Griese, dat door de staander gekeerd werd, viel er niets bijzonders te beleven. Na de rust roerde de vleugel Sinjorgo—Van Olrschot zich geducht en dank zij hun spel, kwam na een kwartier door Snijders de verdiende gelijkmaker. Sparta is verder veel in de aanval geweest, doch doelman Verbrugh bleek uit het goede hout gesneden, zodat de stand gelijk bleef.
Da Rui na Glasgow ook te Parijs een spec- i taculair doelwachter
?r eerste klassers DISTRICT I Sparta—RFC 1—1 ADO—Emma 1—3 DISTRICT II DOS—Volewijckers .. 1—2 DISTRICT V Be Quick—Frisia . . . 5—3 Leeuwarden—GVAV 1—1 Veloeitas—Veendam 4—1 Emmen—HSC 0—5 DISTRICT VI Juliana—SC Emma .. 1—1
HET PA RGD L N - Voor Uw dagelijks SPORTNIEUWS