Stralende kinderoogen gezond en welbehaaglijk! Het vethoudend VASENOL Wond- en Kinderpoeder beschermt de teere huid betrouwbaar tegen verwondingen en prikkelingen.

Vasenol

lus Moos Moe en Mof Verdrijf de klachten, die U op gezette tijden kwellen.

MKERVE Mnitflandsehe PiJnstUhr

HET LI Cffl^L 00^«*

Frank Nor, de tenige zoon van den president der Vereenigde Ijzergieterijen, meende talent te hebben als kunstschilder. Hij verloofde zich met de wereldsche en lichtzinnige Lise David, wie het slechts te doen was om een rijken man, die al haar wenschen kon bevredigen.

Frank wilde op Oudejaarsavond met een ,Aolle fuif" afscheid nemen van zijn vrijgezellen-leven. Bij een gevaarlijke grap loste een vrienden een schat op hem, waardoor Frank blind werd. Lise en twee harn vriendinnen waren hiervan getuigen. Weldra bleek de blindheid ongeneeselijk te zijn. Frank was wanhopig, wilde in 'n bul van radeloosheid zelfmoord plegen. Lise verwaarloosde hem.

Op voorstel van zijn papa werd voor Frank een verpleegster-gezelschapsdame in dienst genomen. Hij was daar sterk op tegen geweest, ofschoon hij tenslotte toch had toegegeven, en aanvankelijk behandelde h{j haar zeer onvriendelijk en zelfs ongemanierd. Vrij plotseling echter veranderde zijn houding tegenover haar geheel, en zonder dat hü zich daarvan goed bewust was, had zij hem geheel voor zich gewonnen. Op zekeren dag vroeg Lucia, zoo noemde Frank haar, aan zijn vader of zij eens mee mocht om de fabrieken te bezichtigen. Frank ging mee en Lise David kwam tijdens zijn afwezigheid voor niets. Korten tijd later bekenden Luz en Frank elkaar hun liefde. Eri toch scheen er nog iets te zijn dat hun genegenheid in den weg stond. Wat zochten ze beiden toch?

„Jij wilt, dat ik zoo ben..." herhaalde Luz nadenkend. Zij kwam tot het besef, dat Frank nog niet vrij geworden was van de Indrukken van izijn geest, van de gevoelens van geluk, die hij de laatste dagen vóór zijn ongeluk, door de schoonheid van Lise David, door de uiterlijke bekoorlijkheid van haar wezen, had ontvangen. Daarom moest zij, Luz, op Lise gelijken, om door hem onvoorwaardelijk bemind te worden. Zij was voor Frank niet zichzelf, maar een wezen, zooals hij het zich in zijn fantasie voorstelde; zij was voor hem een ander, veel mooier meisje, een geïdealiseerde schoonheid!

Haar naam (Frank noemde haar altijd nog Lucia of Luzl), haar ziel en haar gelaat waren een droombeeld, een hersenschim, ontstaan in de ziekelijke fantasie van 'n blinde. Van dien dag af verlangde Lucia er niet meer naar, dat Frank het gebruik van zijn oogen zou terugkrijgen. Zij werd vervolgd dojor de kwellende gedachte, door de benauwende vrees, dat het weder terugontvangen van zijn gezichtsvcrmo- Sen het einde van ziTn liefde voor aar eou beteekenen. tuz was nooit

erg Ijdel geweest, maar nu ging zij dikwijls voor den spiegel staan, om zichzelf critisch en bezorgd te bekijken. In gedachten vergeleek zij zich met Lise David, omdat Frank zich haar voorstelde als een verbeterde editie van zijn vroegere verloofde. En zij rilde soms bij de gedachte, dat die Lise Davdd veel knapper, veel mooier was dan izij. „Als hij mij vandaag of morgen zou icunnen zien, zooals Ik in werkelijkheid ben, zou hij mij dan nog liefhebben?"

Het scheen haat een absolute onmogelijkheid, als zij haar oezicht vergeleek met de wonderlijke schoonheid van Lise Davidi

Die zorg wierp een donkere schaduw op Luda’s geluk. Frank had er Seen vermoeden van, wat er In haar Innenste omging. Hij was te zeer vervuld van zijn eigen gevoelens, ging veel te vcd in izijn eigen geluk op. Ofschoon hij heel dikwijls bemerkte en voelde, dat hij Luz niet in aÜe opzichten volkomen begreep, dat er een kleine schaduw tusschen hen lag, waardoor hun geluk niet volkomen was, zocht hij toch niet naar de oorzaak daarvan. Hij was gelukkig en tevreden en koesterde nog slechts één wensch: zijn geluk met Luz, zijn liefde tegenover ledereen te mogen bekennen. Die geheimzinnigheid had hij de eerste dagen wel prettig gevonden, maar stond hem allang tegen. Hij wilde met Luz trouwen. D&t was zijn vurig verlangen! Maar het bewustzijn van zijn onvolwaardigheid was een beletsel, hield zijn mond gesloten, als hij haar de vraag wilde stellen, die zijn hart vervulde en zijn geest bezighield. Hij begreep wel en voelde ook heel goed, dat een blinde eigenlijk veroordeeld is om alleen te blijven, dat hij geen gezin mocht stichten. Daarom dorst hij Luz niet te vragen, of zij izijn vrouw wilde worden, waagde hij het niet, haar over zijn trouwplannen te spreken. Dikwijls vroeg hij zich af, of Luz zelf wel tevreden was met het weten, dat zij elkaar liefhadden, of zij dan niet vurig er naar verlangde, voor het leven met hem vereenigd te mogen worden

IDlc vraag dorst hij echter ook niet onder woorden te brengen, uit vrees, dat zij hem dan er op zo# wijzen, dat van een huwelijk tusschen hen geen sprake kon zijn, zpoUmfl hi} nog bUnd was.

Tenslotte’wer3 Fiank’s verlangen echter zóó hevig, dat hij zich niet langer meer kon Ibedwinigen en Luz ronduit vroeg, of en wanneer zi) met hem wilde trouwen. Hij her» innerdc haar aan hun wederzijdsche liefde en wees er op, dat de eenige logische consequentie van die liefde ’n wederzijdsche trouwbelofte was. „Frank, zijn wij dan nu niet gc' lukkig genoeg met elkaar?" vroeg izij zacht, „vind je het, goed beschouwd, zelf ook niet veel beter, om nu acg niet over trouwen te