Mei 1951 — Derde jaar — No 7

IJANS van Os, onze bekende foto-monleur, heeft ditmaal op symbolische wijze de waarde van ons maandblad uitgedrukt.

Voor de gulden, die de ene hand opheft (en waarvan nog vijftien cent wordt teruggegeven) krijgt men een kostbare camee, waarmee de rijk geschakeerde inhoud van Mandril zo juist gekarakteriseerd is. En tegelijk vestigt dit kaftontwerp vol allure de aandacht op het feit dat Mandril niet alleen een „mannenblad" is, maar wel degelijk ook past in de hand van de spirituele vrouw. Waarvan acte!

Redactie : C. Boost, Mr. E. Elias, H. A. A. R. Knap, Frits van der Molen, Hugh Jans, E. Messer en B. J. F. Steinmetz.

Redactie-adres : C. Boost, Wolvenstraat 2lm, Amsterdam C.

Administratie-adres: Raphaëlplein 17, Amsterdam Z. Tel. 99014.

Uitgever: Jules Perel,Raphaëlplein 17, Amsterdam-Z.

Losse nummers f0.85. Jaarabonnementen ƒ 9.50. — Postgiro 518700.

A AN dit nummer hebben meegewerkt: Pal Balazs — C. A. B. Bantzinger

— H. P. de Boer — C. Boost — A. van Brakel — A. Buytendijk — W. Bijmoer

— H. van Derken —- A. Duif — E. Elias — A. Hoogendoorn — H. Focke — H. Jans — H. Kievid —J. de Klerk F. Langen — P. Lustig — Marvis (ps.)

— J. Mezger — C. Nicolaï — H. van Os — M. van der Plas — W. I. Stephenson — C. Veth — W. van Wieringen.

Overneming van artikelen of tekeningen is toegestaan, mits na overleg met de redactie.

MEI 1951

ön dit cmi dat

WEER

TXTADDEWÉÉRTJE. Deze Mandril > T zat te knipper-ogen naar de lente en soms wendde hij zijn rozig achterom naar de zon. Te knorren van behaaglijkheid zat hij in zijn kooi. Waddewéértje! Schalks keek hij naar de mensen aan de andere kant van het traliewerk. Hoe zij hun ogen sloten op al die lichte, warme heerlijkheid om maai zo veel mogelijk zon op hun wangetjes te vangen, om maar zo bruin mogelijk te worden, om maar zo verleidelijk mogelijk er uit tezien.TarzansenTarzannies. Het spel der sexen — dacht Mandril vergenoegd èn meewarig — krijgt nu de betovering van het zonnelicht. Het wordt nu wat minder nadrukkelijk, wat minder grof, wat minder nooddruftig gespeeld. De mensen worden bijna zo schalks als Mandrillen. Knipper-ogend in de zon. Maar hun essentiële rozigheid — indien al aanwezig — moet in 't verborgene blijven bloeien. Ondanks de zon. Waddewéértje.

AVONDJE

MANDRIL heeft een letterkundig avondje bezocht. De Libertijnen van Libertinage kwamen in Amsterdams Moderne Boekhandel van hun denkbeelden getuigen. Alle bekenden waren ruimschoots aanwezig, de gehele KoepelKring met oudjes en jonkies terzijde. Is Mandril wat brommerig-geaard geweest die avond, dat het 'm tegenviel? Van De Kadt, wiens scherpzinnige schriftelijke geest hij steeds bewonderd heeft, viel het met Osse tongslag gesprokene niet mee. Geen nieuw geluid en — onder ons gezegd — de ganse teneur van het nadrukkelijke redevoerinkje had in één regel gezegd kunnen zijn: „Wij zijn anti-totalitaristen." Wie had anders verwacht van Libertijnen ? Gomperts kwam ongetwijfeld beter voor de dag. Naar hem was het ongetwijfeld goed luisteren. Een schrander man, een scherp ontleder en woordkunstenaar bovendien Zijn paradoxen waren goed voor de ziel. Zo niet echter de novelle van Morriën, door de schrijver zelf voorgedragen. Pueriel in haar gewichtig-doende na-

MAANDBLAD VOOR MENSEN

drukkelijkheid ten opzichte van freudiaanse symboliek en kinderlijke openhartigheid omtrent mama's kwasierotische belevenissen. Voor zulke zaken moest Morriën eens Van Oudshoorn lezen om (misschien) het verschil te zien tussen ziel en zieligheid. — Mandril is bij de pauze de Leidsestraat ingewandeld. Er was een frisse, prikkelende avondlucht. De grachten lagen onder een zuivere hemel. Een letterkundig avondje stond bijgeschreven in de Jijst der letterkundige avondjes. De Moderne Boekhandel wil verdergaan op dit pad. Een goed denkbeeld, ondanks wat wellicht een brommerige Mandril tegenvalt.

BUFFA f

BUFFA, de oude Amsterdamse Kunsthandel is voorgoed gesloten. Een verlies: dit heengaan van iets zo traditioneels uit het leven van de hoofdstad. Er zijn meewarige en goede woorden aan deze sluiting gewijd. Van de doden niet dan goeds! Van de doden niet dan goeds? Of mogen wij vragen of Buffa zijn heengaan niet ook wat aan zichzelf te wijten heeft? Is er nog plaats voor zulke deftige beslotenheid in deze dagen? Moeten kunsthandels de sfeer hebben van kathedralen? Moet men er op de tenen binnengaan en met gedempte stem spreken? Wie die in deze stervende wereld geen kind aan huis is durft er binnengaan? En is hetwaarlijk een verplichting jegens de eerbied voor de kunst het kunstwerk zó moeilijk bereikbaar te maken voor wie geen kind aan huis bij de (beeldende) Muzen zijn? Mandril meent dat het de taak, óók van de kunsthandel, is, terwille van zichzelf èn van de kunst die zij dient, de wijzigingen in het maatschappelijk bestel te volgen. Op de voet. Opdat zij niet onder de voet gelopen worde door „de eisen des tijds". Want wie die veracht gaat aan hen ten gronde. Zoals Buffa's verdwijning bewezen heeft.

DIERENRIJK

EEN jong muisje zag op zolder een vleermuis. Het muisje rende naar zijn moeder en zei ademloos: „Moes, ik heb op zolder een engel gezien."