Brandblusser

HET was een heel oud kantoor. Iets van effecten en deposito's. De meeste mensen bleven er lang, als ze in dienst kwamen, want de directeur keek goed uit zijn ogen bij de keuze van zijn personeel. Hij was een precieze man. Wel ouderwets, maar niet zo conservatief. Alles wat goed was voor het bedrijf en niet te duur, schafte hij aan. Er waren handige en snelle potloodslijpers. Er waren weliswaar ernstige en donker behangen kamers, maar er was ook een Amerikaans watertankje, dat voorkwam veel geknoei. De koffie kwam precies om half elf en werd gemaakt door het jongste meisje. De suiker was hygiënisch verpakt. Het was een degelijk bedrijf met veel goede dingen. De mensen, die er werkten, voelden zich er veilig en thuis. Ze zagen er gezond uit en hielden van hun directeur. Als er iets fout ging, en dat was heus niet vaak — de directeur keek goed uit als hij personeel in dienst nam — dan was de directeur ouderwets boos. Dan schold hij de betrokkene deftig en degelijk uit. De betrokkene schaamde zich dan een week en kreeg een kleur bij iedere kop koffie, die hij van de zaak kreeg. Of bij iedere keer, dat hij zijn handen waste bij of water dronk uit het prachtig Amerikaans watertankje, of een potlood in een der onovertroffen potloodslijpers stak.

Ja, het was een goed, ernstig en betrouwbaar kantoor. En een veilig tehuis voor het personeel.

OP een dag kwam er een nieuwe man.

Een jongen nog. Een pientere knaap. Hij was er een dag, toen hij zei:

„Er is geen brandblusser!"

Een plotseling gevoel van onbehagen ging door de ruggen van het ernstig werkende personeel. Hij had het hardop gezegd, die pientere knaap. Ze keken elkaar verschrikt aan, toen naar het bordje „Directie" op de donkere deur, waar de directeur achter zat. De mannen doofden hun sigaren en klopten omzichtig hun pijp uit.

Toen vond iemand moed.

„Wat zei u?"

„Er is helemaal geen brandblusser hier," zei de nieuwe weer monter.

„En wat dan nog?" vroeg de ander op aarzelende toon, hoewel hij op hetzelfde moment, net als alle anderen, wist, dat een groot en onmiddellijk gevaar hen altijd, al die jaren, bedreigd had.

De knaap gaf geen antwoord op de vraag, maar zei:

„Waarom zien jullie ineens allemaal zo bleek?"

Greveling, de boekhouder, zei, wat ze allen wilden zeggen:

„Het is waar, er is geen brandblusser en als er brand komt. . . ."

In de harten van al die lieden, die er

al zo lang werkten, rees plotseling een belangrijke twijfel aan het grote sociale gevoel, dat hun directeur altijd getoond had. De directeur wankelde op zijn voetstuk ....

„Ik zal naar hem toegaan," zei Greveling flink. En hij stapte naar het bordje „Directie".

Sneller dan anders ging hij naar binnen.

Iedereen wachtte in ademloze spanning.

De nieuweling keek geamuseerd en maar half begrijpend toe.

DE snelblusser kwam dezelfde dag nog. De directeur hield een korte en ernstige toespraak, met de hand op het apparaat, waarin hij zijn spijt betuigde, dat hij hieraan nooit had gedacht. Het speet hem wtrkelijk heel erg, dat kon men zien. Iedereen was een beetje ontroerd. En iedereen begreep weer, dat zo'n man nooit van zijn voetstuk kon vallen. De man die het ding gebracht had stond er bij. Hij keek ook ernstig, want hij was een oud man. Meer oude mannen kijken bij voortduring ernsrig. Dat hoort ook bij die leeftijd. De nieuwe knaap stond vooraan.

Hij was trots, want iedereen was hem zeer duidelijk dankbaar. Hij had de prachtige glimlach van de redder-dieniets--dan-zijn-plicht-deed op het jonge gelaat.

De oude man, die de brandblusser gebracht had, legde de werking eerst aan de directeur uit. Nauwkeurig en vertrouwenwekkend. „Het is erg eenvou¬

dig," zei hij nog. Hij kreeg een sigaar en ging tevreden heen. Hij vond het prettige mensen op dat kantoor. Ze hadden belangstelling voor zijn werk. Hij voelde zich een nuttig mens in de maatschappij en stak zijn sigaar aan in de hall.

Aan ieder mcuw lid van het personeel moest het verteld worden, had de directeur gezegd in zijn toespraak. Iedereen moet op het hart gedrukt worden, dat bij brand het eerst, het allereerst aan het apparaat gedacht moest worden.

HET hele personeel had dankbaar van ja geknikt.

En ze hielden zich er aan. Er kwam niet veel nieuw personeel, want iedereen, die in dienst kwam, bleef lang, omdat de directeur goed uit zijn ogen keek bij zijn keuze. Maar de jaren gingen voorbij, verschillende oudjes kregen hun welverdiend pensioen en daar kwamen nieuwe mensen voor. En allemaal werden ze door hun voorganger er op gewezen, dat ze bij brand het eerst, het allereerst aan de brandblusser moesten denken.

Zo kwam er ook een nieuwe jongste

bediende. De vorige was geëmigreerd. Hij wilde niet graag weg van het goede kantoor, maar hij moest wel met zijn ouders mee. Ook hij had van de anderen van de brandblusser gehoord. En hij drukte, voordat hij naar verre oorden vertrok met zijn vader, moeder en zusjes, zijn opvolger ernstig op het hart:

„Denk er om, jö, bij brand, hè, in geval van brand, hè, dan moet je het eerst aan dat ding denken. Kijk, daar hangt'ie. Zul je er aan denken?"

Toen gaf hij zijn opvolger een hand en wenste hem veel succes.

De nieuwe jongste bediende was een echte vluggerd. Iedereen hield direct van hem. De directeur, die er nog steeds was, was ook in zijn nopjes met hem. Hij had toch maar weer de goede keus gedaan, dat zag hij al.

„Je weet toch al, watje doen moet bij brand?" vroeg eeh van het personeel op de tweede dag aan hem. „Dat je daar het eerst, het allereerst aan moet denken?" En hij wees op de blusser.

Jaja, dat wist hij al, knikte de vlugge jongen ijverig.

De ander glimlachte tevreden en boog zich ernstig over zijn werk.

DE derde dag, dat de jongen er was, brak de brand uit. De kassier had zijn sigaar op de rand van de kas gelegd. Toen was hij even weggegaan. Hij had niet meer aan de sigaar gedacht. Hij was ook al een beetje oud. Het papiergeld vatte vlam. De cheques ook en voordat iemand het in de gaten had, stond de hele houten archiefkast er naast, die

open was en vol met dun papier, in vuur en vlam. Toen had iedereen het natuurlijk al gezien. Gewend als ze waren aan de voortdurende veiligheid stonden ze allemaal even rechtop met paniekgezichten.

Toen riep iemand:

1 15 5

„ue uranuuiubbci, viug;

„Ja, het eerst," riep iemand anders. Dat was wat mal, maar niemand hoorde het meer. Want het hele personeel keek met starre gezichten tussen de dikktr wordende rook door naar de verschoten plek aan het donkere behang aan de andere muur.

De brandblusser was weg.

HET kantoor brandde helemaal af.

Jammer, het was een goed en mooi kantoor.

Maar de nieuwe jongen had het goed bedoeld. Toen hij de brand zag uitbreken, had hij zich onmiddellijk het lesje herinnerd. Hij had het eerst aan het ding aan de muur gedacht. Hij had het er afgetrokken en het als een haas in veiligheid gebracht. Het allereerst.

HERMAN P. DE BOER