Een boerenbruiloft.

Zij heeft het er met haar man over. Zij krijgen woorden. Mara kijkt hem donker aan. En zij laat zich ontsnappen, hoe vreemd ze hier is, hoe alles anders is dan thuis en hoe ze naar haar ouderlijk huis verlangt.

Hij wordt heel bleek, als ze hem dat zegt. Hij opent zijn mond en wil wat zeggen, schreeuwen wil hij. Maar dan zwijgt hij, en wendt zich af en gaat naar buiten. — Sinds dien dag spreekt hij niet meer met Mara. Zijn vroolijkheid is verdwenen. De Diegelns kijken met bezorgde oogen naar hen beiden. Mara zwijgt. Men kan niet vertrouwelijk met haar worden en vraagt men haar wat, dan krijgt men een ongeduldige, afwerende beweging te zien.

Zoo gaat het maandenlang. Er valt sneeuw op het land. Men zit veel thuis, om de reusachtige ronde kachel, waaraan drie generaties zich kunnen warmen. Mara slaat de blik neer, zoo dikwijls die op haar man valt. Ze heeft hem sinds maanden niet meer in de oogen gekeken, want zijn vreemd gewórden blik wondt haar hart. — Op een trieste manier heeft Mara geleerd, zich een beetje in te leven op deze lichte hoeve. Ze werkt met de andere vrouwen in huis, eet aan de groote tafel naast haar man en de anderen, zit dan in het stille hoekje van haar kamer. Zij repareert de kleeren van haar man, ze houdt alles, wat aan hem behoort en hem kleedt, tusschen de vingers, maar zijn hart is mijlenver van haar af, dat ondervindt ze het ergst, als ze zoo al zijn dingen dicht bij zich heeft.

Ze houdt nog steeds van hem en heeft in den langen harden tijd van hun zwijgen, ingezien, dat ze hem erg gekrenkt heeft, toen ze hem zei, dat ze zich hier vreemd voelde en naar huis verlangde.

Als de andere vrouwen probeeren met haar er over te praten, dan ontwijkt ze dat schuw. Dit is iets, dat ze alleen met hem zelf zou kunnen bepraten. Van hart tot hart moet het woord gaan, niet via andere menschen.

Haar schoonvader houdt van haar. Ze is ernstig en heeft een eenvoudige voornaamheid over zich, die hem bevalt. En hij merkt, dat ze zijn zoon op haar ernstige, zwijgende, gesloten manier zeer liefheeft en dat ze nu veel verdriet heeft.

Ze is van ander bloed en heeft het zwaar hier als e ennieuwe loot aan de stam der Diegelns. Een nieuwe ent moet tijd hebben om vast te groeien. Vader Diegein gaat op een Zondagmiddag naar haar toe, een boek in zijn hand, en zegt:

„Aangezien je je zelden in de groote kamer vertoont, m'n kind, komt de oude man maar eens naar jou toe".

En hij gaat naast haar zitten en leest in zijn boek.

Ze laat af en toe haar blik aarzelend over zijn gezicht gaan. Het is Horst s gezicht, alleen oud, Horst's gezicht, door de ouderdom geadeld. Nu kan ze kijken zooveel ze wil naar iemand, die op haar man lijkt, haar man, die naast haar leeft, en die ze toch niet durft aanzien, omdat zijn boosheid en zijn koud zwijgen haar van hem weghouden.

Een der dienstmeisjes komt binnen en roept de jonge vrouw, die vandaag de sleutel der voorraadkamer bij zich draagt, omdat de schoonmoeder en oudste schoonzuster niet thuis zijn.

Vader Diegein buigt zich achter Mara's plaats in het hoekje bij het raam. Daar heeft ze bij zijn binnenkomen een stukje goed, waaraan ze naaide,

laten vallen. Hij raapt het op en steekt het in zijn zak. Als Mara terugkomt, leest hij weer, nadat hij haar bij het binnentreden met een vriendelijke, warme blik heeft aangezien.

„Nu gaat de zon onder, en oude menschen gaan met de kippen op stok", zegt hij na een poosje en reikt haar de hand. — Ze buigt het hoofd. Hij ziet een traan aan haar trotsche, donkere oogwimpers hangen.

Hij gaat over de binnenplaats, waar Horst, ondanks de kou, schrijlings op een hek zit, een pijp rookend. — „Het wordt de hoogste tijd, dat je weer goed wordt met je vrouw. Zooals jullie beiden met elkaar omgaat is werkelijk zonde". — Horst Diegein haalt zijn schouders op, vertrekt z'n mond half spottend, half bitter en zwijgt. — „De Trüben zijn zwaarmoedig. Dat weet je. Jij bent man, en je moet het weer goed maken". — „Ik wacht tot zij spreekt . „Dan zal je lang moeten wachten, jongen. En veel tijd heb je niet. Jullie beiden moeten het nu eens worden. Hier!"

Hij legt zijn zoon een klein kleedingstukje op de knie. .— „Wat is dat?" vraagt deze en neemt het op. — „Zuigelingenkleeren, beste kerel, als je het nog niet wist!" lacht de vader. „Dat vond ik in jullie kamer, dat maakt je vrouw heimelijk. Begrijp je?"

Horst Diegein is opgesprongen, de opwinding doet zijn gezicht veranderen. Het kleedingstukje in de hand, rent hij met groote stappen het huis in.

In haar kamer zit Mara stil, als uit steen gehouwen, aan het venster. Haar naaiwerk is al weggeborgen, en ze kijkt naar buiten, naar de koude winterschemer. — Drie maanden heeft hij haar naam niet uitgesproken. Nu zegt hij heesch achter haar: „Mara, is dat een kinderkleedje?" En hij strekt de hand uit, opent die en toont haar het verfrommelde kleedje.

„Ja! zegt ze stil en zonder op te zien. — Een poosje is het zoo stil, dat beider adem luid te hooren is. Dan neemt Horst Diegein zijn vrouw in de armen. Een diepe, smartelijke zucht zegt hem, hoe ze geleden heeft.

„Wij beiden waren kinderachtig, dat mag nooit meer voorkomen. Ben je nog steeds zoo ongelukkig hier, of zal je toch kunnen wennen, Mara?" vraagt hij zacht. — Ze knikt.

„En niet alleen wennen, ook gelukkig zijn?" vraagt hij verder.

Haar blik zoekt de zijne, houdt die vast. Ze knikken elkander toe.

„Hoe lang weet je het al?" vraagt hij stil, eerbiedig.

„Bijna drie maanden".

„En je hebt me heelemaal niets gezegd?"

„Je was zoo vreemd".

„Je had me erg pijn gedaan".

„Vergeef me" zegt ze met neergeslagen oogen.

Hij kijkt met een gelukkig lachje naar die bruinige, langgewimperde oogleden, hij weet, wat het voor dit trotsche hart beteekent: „Vergeef me", te zeggen, en hoezeer het liefheeft, als het deze woorden vindt. Hij drukt haar nog inniger tegen zich aan.

Mara heft haar gezicht naar het zijne op, en het vroolijkste lachje, dat hij ooit van haar zag, trekt over haar gezicht, zacht en teer, het lachje van een jonge moeder. Dit is niet meer Mara Trüben, de zwaarmoedige, maar 'n jonge moeder, voor wie geluk de donkere sage der Diegein en Trüben verbleekt...