Solitie Ranch als herstellingsoord
DOOR O. HENRY
Indien u bekend bent in de geschiedenis van het boksen, dan weet u misschien nog iets af van dien bokswedstrijd, eenige jaren geleden, waarbij een amateur tegen een kampioen optrad en dezen binnen de minuut met enkele slagen knockout sloeg.
Op den morgen na dat ongelukkige gevecht, stapte een menigte heeren met helgekleurde Vesten en dassen uit de Pullmancars te San Antonio. Ze zagen er allen even. teleurgesteld en ontevreden uit. Dat was ook het geval met „Crickett” Mc.Guire, die, zoojuist uitgestegen, nu Op het perron op een paar koffers zat, ten prooi aan een gierende, droge hoestbui, zoo bekend bij inwoners van San Antonio. En in de ochtendscheuiering liep op datzelfde perron Curtis Raidler, een Veefokker uit Nueces County, een reusachtige van meer dan zes voet. De veefokker, die Zoo vroeg op de been was, om den trein naar het zuiden te nemen voor het dichtst bij zijn ranch gelegen stationnetje, bleef naast den medelijden'vekkenden sportsman staan en zei op vriendelijk grommenden toon ; „Ben je er zoo slecht aan toe, joggie ?”
„Crickett” McGuire, de gewezen licht-gewicht jockey, voetbajier, gokker en liefhebvan alle mogelijke soorten, sport, keek strijdlustig op, toen hij als „Joggie” werd aangesproken. ..Schiet op,” kuchte hij. „Wat mot je van me, Ifilefoonpaal. Ik heb je toch niet gescheld ?”
Een nieuwe hui overviel hem en hij leunde tegen een grooten koffer aan om wat te bekomen. Raidler geduldig en keek eens rond naar de witte Poeden, de korte overjassen en de groote sigaren, d>e op het perron door elkaar krioelden.
”2®g) joggie, je bent zeker ergens uit het Noorden, niet waar ?” vroeg hij, toen de ander wat op scheen gekomen. „Ben je naar die boks-Partij komen kijken ?”
..’n Bokspartij ?” snauwde McGuire. „’n In'den-hoek-duwerij was ’t! Niks meer. Met één Was die vent tegen den grond. Was dat me " gevecht ?”
Hij schraapte zijn keel, kuchte en vervolgde, om zijn eigen grieven te luchten, dan om iets den veefokker te zeggen : „Ik moet niets
meer van die doodsecure dingen hebben. Maar zelfs Rys Sage zou erop in zijn gegaan. Ik heb vijf tegen een gewed, dat die knul uit Cork het geen drie ronden zou volhouden. Ik had er mijn laatsten cent op gezet en ik voelde me al zoo zeker, dat ik dat nachtcafé van Jimmey Delaney op de Zeven-en-dertigste-straat zou kunnen koopen ! En toen.... zeg, telefoonpaal, vind jij ook niet, dat ’t ’n stomme streek is, om al je duiten op één nummer te zetten ?”
„Daar heb je groot gelijk in,” zei de groote veefokker, „vooral als je dan nog verliest. Kom, jongen, sta eens op en ga een hotel opzoeken. Je hoest afschuwelijk leelijk. Heb je dat al lang ?”
„M’n longen,” zei McGuire, hem begrijpend. „En de dokter zegt, dat ik ’t nog ’n half, misschien wel een heel jaar kan volhouden, als ik op mijn tellen pas. Ik wilde daarom een vaste positie zoeken en wat meer op mezelf gaan letten. Daarom heb ik dat gokje dan ook gewaagd. Ik had zooiets van duizend dollars overgespaard. Als ik gewonnen had, dan zou ik Delaney’s café gekocht kunnen hebben. Wie had nou gedacht, dat die vent bij de eerste ronde er het bijltje al bij neer zou leggen ?”
„’t Is ’n ellendig geval,” gaf Raidler toe, neerkijkend op de nietige gedaante van McGuire, zooals hij daar tegen dien koffer ineengedoken zat. „Maar nu moet je in elk geval naar een of ander hotel gaan en wat rust nemen. Je hebt hier het Menger en het Maverick en....”
„En het Fifth-Avenue en het Waldorf-Astoria Hotel,” grinnikte McGuire. „Ik zei je toch, dat ik rut was ? Ik heb nog een stuiver over. Misschien, dat een zeereisje op een privé jacht of een toertje door Europa me op zou knappen.,., hé, daar., ’n krant!”
Hij gooide zijn stuiver naar een krantenjongen en kreeg de Express, zette zich meer op zijn gemak tegen den koffer aan en verdiepte zich terstond in het verslag van den wedstrijd, die zijn ondergang veroorzaakt had. Curtis Raidler raadpleegde een bonk van ’n
horloge en legde zijn hand op den schouder van McGuire.
„Kom, jog,” zei hij gemoedelijk. „We hebben nog maar drie minuten om den trein te pakken !” McGuire scheen veel aanleg voor spot te bezitten.
„Je hebt me toch zeker geen wissel zien incasseeren of een lotje uit de loterij trekken, wel, nadat ik je een minuut geleden vertelde, dat ik óp was ? Beste kerel, schiet nou toch op I
„Je gaat met me mee naar mijn ranch en daar kun je blijven, tot je beter bent,” zei de veefokker bedaard, terwijl hij McGuire met een hand overeind trok en hem half meesleepte naar den trein. „Met zes maanden ben je dan zoo lekker als kip.”
„En hoe moet het dan met het geld ?” vroeg McGuire, zwakjes tegenstribbelend. „Geld ? Waarvoor ?” vroeg Raidler verwonderd, en dan keken ze elkaar aan, alsof ze geen van beiden goed begrepen, wat de ander wilde.
De passagiers van den trein naar het Zuiden zagen hen tegenover elkaar zitten en keken verwonderd, dat twee zulke uitersten elkaar raakten. In zijn hoekje gedoken luisterde McQuire met wantrouwen naar het gesprek van den veefokker. Wat had die reuzenpummel ermee voor, om hem mee te nemen ? Dat het barmhartigheid was, kon McQuire zich niet voorstellen. „Hij is geen gewone boer en hij is geen bandiet ook,” dacht de gevangene. „Wat wil hij toch ? Kalmpjes aan, Crickett, en kijk eerst eens, wat voor troeven hij uitspeelt. Jij zit nu eenmaal in het schuitje. Je had een stuiver en de vliegende tering en je doet beter met je maar kpest te houden. Koest houden en zien, wat hij van plan is !”
In Rincon, honderd mijl voorbij San Antonio, stapten ze uit den trein, waar een tweespan op Raidler stond te wachten. In dien wagen legden ze de dertig mijlen af, die de ranch van het station scheidden. Die rit was wel in staat den vinnigen McGuire wat tot rede te brengen.
Een week geleden was Raidler op een rit door de prairie een ziek en verzwakt kalf tegengekomen, dat door de kudde verlaten was. Hij was afgestegen en had het arme dier over zijn zadel gelegd en het meegenomen naar zijn ranch om het door zijn
Een Donau-bocht in de fVachau, een landstreek in Opper Oostenrijk.