Blauwe en grijze Oogen

DOOR

BARONESSE ORCZY

Fay herinnerde zich plotseling, wat Madoc haar van Blauwoogje verteld had over die engel van een vrouw, die hem bij het spoorwegongeluk gered had, die hem had verzorgd en hem aan het leven had teruggegeven, die hem den pas van haar verongelukten vriend had gegeven en de kans om een nieuw leven te beginnen. „Wees maar niet bang. Ik zal hem niet verraden.” „Ik ook niet.”

De zuster slaakte een zucht van verlichting, nam haar naaiwerk weer op, en Fay vervolgde het gesprek met haar moeder. Dit voorval had tusschen de twee meisjes een band gelegd: zij deelden een geheim, waarvan het levenslot van een man afhing. Zij beloofden elkander stilzwijgend, dat zij hun belofte getrouw zouden blijven, en vroegen zich tegelijk nieuwsgierig af hoeveel de ander wel wist.

„Wat bedoel je met dat schrikken, lieveling?” herhaalde Mrs. van Menterghem. „Die Lance Madoc uit Winnipeg zei u niet, zuster, dat hij uit Winnipeg komt ? lijkt zoo vreeselijk veel op iemand, dien u en ik in Engeland hebben leeren kennen ; later heeft hij hier bij ons in Canada gelogeerd. Herinnert u zich hem niet meer ? Amos Beyvin.”

„Amos ?” „Ja. U herinnert zich zeker nog wel, dat hij bij een spoorwegongeluk om het leven is gekomen. Welnu, die Mr. Madoc is zijn sprekend evenbeeld.” „Lieve kind, hoe zonderling ! Natuurlijk herinner ik me Amos Beyvin. Dat is die ongelukkige jongen... Zuster, dat moet ik u eens vertellen.... ”

„Vertelt u het de zuster dadelijk maar, moeder, als ik weg ben. Ik dacht er alleen goed aan te doen, u op die gelijkenis voor te bereiden. U zoudt er anders van kunnen schrikken ; ik heb van m’n leven nog niet zoo’n gelijkenis gezien.”

Blauwoogje zei niets. Fay keek haar aan en bewonderde de onverstoorbaarheid, waarmede zij bleef zitten naaien. Maar toen Fay, na haar moeder gekust te hebben, zich omkeerde om de kamer te verlaten, stond zuster Browne van haar stoel op om de deur voor haar open te maken. Erg beleefd en vriendelijk maar minder gebruikelijk in deze democratische wereld, waar ieder jong meisje, en dus ook Fay Mazeline, verondersteld wordt zelf in staat te zijn een deur open te maken. ~Doet u geen moeite, zuster.” zei Fay.

Een oogenblik stonden de belde jonge vrouwen bij de deur tegenover elkaar en keken elkander in de oogen. „Wat weet jij ?” vroegen zij elkander stilzwijgend. „Ze is natuurlijk verliefd op hem,” dacht Fay.

„Ze Is natuurlijk verliefd op hem geweest,” besloot Blauwoogje. „Zuster, kom eens gauw hier,” riep Mrs. van Menterghem dadelijk, toen Fay weg was. „Dat moet u toch eens hooren die geschiedenis van dien armen jongeman, Amos Beyvin...”

En Mrs. van Menterghem besteedde er heel de rest van den dag aan om de zuster alles, wat ze van dien armen jongeman wist, te vertellen.

ACHTSTE HOOFDSTUK

IJ et eenige lid van het huisgezln.dat niet erg Ingenomen scheen met de korfist van Lance Madoc, was Mr. Oskar Horfman. Hij was geen lid van het huisgezin in den eigenlijken zin des woords, doch hij verkeerde zoo Intiem met de bewoners van Bootham, hij was zulk een onafscheidelijke gezel en vriend van Tom Mazeiine, dat men hem daar geheel als thuis beschouwde.

Mr. Oskar Horfman was In Keulen geboren en als jongen van zeventien jaar naar Canada geëmigreerd. Waf zijn eigenlijke afkomst was, wist niemand:

tot welken stand zijn ouders behoord hadden viel moeilijk te zeggen. Ongetwijfeld moest hij een goede opvoeding genoten hebben, want hij sprak verschillende talen, schreef een keurige hand, kon uitstekend rekenen en boekhouden, en had een buitengewoon goeden dunk van zichzelf. Al spoedig kreeg hij een zeer goede betrekking In een zakenhuls In Calgary.

Bij het uitbreken van den oorlog gelukte het hem, het land te verlaten, voordat de Canadeesche regeering het besluit had genomen om vreemdelingen van een vijandige natie te Interneeren. Waarheen hij vertrokken was, kon niemand zeggen. Waarschijnlijk was hij voor zijn eigen vaderland gaan vechten : dat was tenminste de meest liefderijke oplossing, die de menschen er aan gaven. Wat er ook van zij, in 1920 was hij weer terug in Canada, en vervulde spoedig daarop weer een min of meer voorname positie in de zakenwereld van Calgary hoewel zijn vorige firma hem niet terugnam. Doch Mr. Oskar Horfman bleek een rollende steen te zijn geworden. Hij behield zijn goede betrekking niet lang, zocht een andere; en toen weer een andere. Een tijdlang hield hij een garage, daarna een hotel, meer naar het Westen des lands. Hij had achtereenvolgens een drogisterij en een bureau voor onroerende goederen ; op een gegeven oogenblik was hij boekhouder op een assurantiekantoor, en daarna secretaris van een godsdienstige vereeniglng in de stad. Hij reisde voor een schoenfabriek, voor een grooten graanhandel, voor de vervaardigers van een waterdichte verfstof. Overal was men tevreden over hem. Niemand had klachten, geen noemenswaardige klachten tenminste, maar toch bleef hij nooit lang in één betrekking. Nadat hij Mr. van Menterghem had leeren kennen, en zaken voor hem had gedreven eerst door voor hem te onderhandelen over den koop van Bootham ; toen door het verkoopen van

landbouwproducten en vee, op provisie-voorwaarden kwam hij voorgoed in Qlamisdale wonen.

"NT iNO. lU

Hij zat daar nu al twee jaar en men hield hem over het algemeen vooreen commlsslonnalrzonder bepaald omschreven terrein. Een paar farmers en fabrikanten hadden zaken met hem gedreven, steeds tot hun groote tevredenheid. Er kleefde niet de minste smet op zijn reputatie als zakenman. Hij had een flink conto op de plaatselijke bank, ledere winkelier in het district zou hem zonder aarzelen credlet geven, voor zoolang als hij maar wilde. Alleen de ultra-wantrouwigen en meest verslaafde kletsmeiers merkten op, dat Mr. Oskar Horfman een grooter bankconto had, en een luxueuzer huis er op na hield, dan zijn zaken hem schenen te veroorloven. Schenen, natuurlijk, wam niemand wist wat voor zaken Mr. Oskar Horfman nog bulten Glamisdale dreef.

Het was zeker waar, dat hij zich prachtig geïnstalleerd had. Zijn landgoed werd door velen het mooiste van den heelen omtrek genoemd. Hij had een groot huls hoewel hij vrijgezel was en alleen vrienden ontving. Hij had ook een prachtig park, dat op Zondagmiddagen voor het publiek werd opengesteld. Toeristen of reizigers uil de Vereenigde Staten hadden er wel een rit van vijftig kilometer voor over, om zijn tuinen te bezichtigen Dan brachten zij hun eigen picnic-manden mee. en de bedienden van Mr. Oskar Horfman serveereen de thee in het fraaie, met rozen begroeide prieel.

Mr. Horfman bezat drie auto's, waarmee de vrienden, die hij te lunchen of te dineeren vroeg, werden afgehaald en thuisgebracht. Enkele be gunstigden, die op eenigen afstand van Qlamisdalc woonden, kwamen vaak de weekends op Sans-Souci zoo heette het huis van Mr. Oskar Horfman – doorbrengen. Tom Mazeiine was een van hen, die heel vaak op Sans-Soucl logeerden. Ook reed hij veel In den auto van Mr. Oskar Horfman, en ging bijna dagelijks op Sans-Soucl dineeren, waarna hij dan pas laat in den nacht huiswaarts keerde.

Men leffde in de algemeene veronderstelling, dat er reeds een geheime verstandhouding bestond tusschen Fay Mazeline en Mr. Horfman, en dat het engagement wel spoedig publiek zou worden. Daarna zou hij natuurlijk nog meer deel van de familie uitmaken. En nu wilde hij er niets van weten dat die vent ~ Madoc, of hoe hij dan ook mocht heeten tusschen hem en Tom zou komen, en hij zei dat heel duidelijk tegen Mr. van Menterghem.

„Tom en ik zijn altijd zulke goede vrienden geweest....”

„Dat weet ik wel, mijn beste man,” zei Mr. v.in Menterghem, zijn best doend om toegeeflijk te zijn, hoewel hij vastbesloten was zijn eigen zin door te drijven. „Maar als je eenmaal getrouwd bent....”

„Maar Tom is immers Fay's broer !" antwoordde Mr. Horfman. „Als wij getrouwd zijn, Fay en ik, zal Tom bij ons komen inwonen ... . ”

„Daar zal zijn moeder niets van willen hooren, beste kerel. En ik wil ook, dal Tom mij helpt op de farm. Kantoorwerk is niets voor hem....”

„Neen, maar boerenarbeid evenmin. Tom is veel te fijn om mest te kruien " „Als hij maar met Madoc eenmaal vriendschap heeft gesloten niel meer. Madoc zal hem allemachtig veel goed doen.”

„Ik dus niet, wilt u daarmee zeggen ?" „Dat zeg ik niet, Horfman. Maar Tom heeft neiging tot drinken en spelen Waar hij dat vandaan heeft mag dr hemel weten. Misschien dat zijn vader

„O, Tom is geen kwaaie jongen. Hen spelletje af en toe..

...ja ja. dal Is goed etr wel. Maar Tom

1i

Wij vestigen er de aandacht van onze lezers op. dat van een tweetal boeken, die in onze keur-boekerij onlangs zijn verschenen, n.l. van het meesterwerk

Dn fOAcn mn êfcAeidin^

een spannenden roman uit de Russische groote wereld, spelend, vóór, na en tijdens de omwenteling, van de hand van den gevierden auteur FARQUHAR SLOAN, en van het uitstekende verhaai:

dan> VeïxAükkin^

door JOHN HUNTER, nog een BEPERKT aantal exemplaren te verkrijgen zijn. Wie zich deze uitstekende ontspanningslectuur nog niet mocht hebben aangeschaft, kan zich de boeken één, of beide nog aanschaffen bij onze bezorgers, agenten of aan het Hoofdkantoor.

De prl]s bedraagt slechts 60 cents ingenaaid en f 1.- in luxe band.

De keur-serie boeken zijn uitsluitend voor onze ahonné's.