gaat veel verder. En u weet evengoed als ik, Mr. Horfman, dat hij in slecht gezelschap komt, en dat hij om grootere bedragen speelt dan hij

verliezen kan 1” Mr. Horfman nam het glas whisky-soda op, dat Mr. van Menterghem voor hem had neergezet, ledigde het in een teug, zette het weer op tafel, en deed een trek aan zijn sigaar. Toen pas antwoordde hij heel omschuldig ; „Werkelijk?”

„Maar u weet er immers alles van, Mr. Horfman. U bent zelf toch ook een beetje een speler, en u bent altijd met Tom samen. U moet dus wel weten .... ”

„Ik heb Tom wel zien spelen, ja. Maar ik had niet gedacht, dat hij zóóveel verloor. Hij speelt alleen maar een heel onschuldig spel met de vrienden op de club.” „Hij komt vaak stomdronken thuis, Mr. Horfman.”

„Is het waar? U doet mij verwonderd staan, Mr. van Menterghem !” „ü ziet dus wel, dat er iets gedaan moet worden om den jongen van dat alles af te trekken. U hebt het heel druk ; zooals u zelf zegt, wist u niet eens, dat Tom meer geld verliest, dan hij kan dekken. Ik kan dus van u niet verlangen dat u op uw vrienden past.”

„Maar denkt u, dat Tom zich door dien man, Madoc, zal laten chaperonneeren ? Ik zie het al gebeuren !” Mr. Horfman lachte, het idee scheen op zijn verbeelding te werken. „In het begin niet maar hij zal wel aan hem wennen.... ”

Mr. Horfman stond op het punt om iets sterkers te zeggen, doch juist op dat oogenblik kwam Fay het vertrek binnen. Toen zij de beide heeren samen zag, mompelde zij een excuus en wilde weer gaan, doch luiar stiefvader weerhield haar. „Ga niet weg, Fay,” verzocht hij. „Wij hebben het juist over Tom en mijn nieuwen secretaris, Madoc. Mr. Horfman voelt zich een beetje gepiqueerd, omdat ik hem eigenlijk in betrekking heb genomen, om op Tom te passen. Maar zooals ik zeg....”

De kwestie werd nogmaals besproken, doch Fay nam practiscti bijna geen deel in de argumenten voor en tegen Madoc. Mr. Horfman scheen, sedert Fay in de kamer was, een weinig minder zeker van zijn zaak, en Mr. van Menterghem voelde, dat hij steeds meer veld won. Een tijdje later werd hij echter weggeroepen, en Fay en Mr. Horfman bleven alleen achter.

„Zou je mij willen zeggen,” vroeg Fay heel rustig, toen Mr. van Menterghem’s voetstappen waren weggestorven, „waarom je er alles op zet Om Tom te ruïneeren ?”

„Ik Tom ruïneeren ? Wat bedoel je in ’s hemelsnaam ?"

„Precies wat ik zeg. Je hebt Tom heelemaal in je macht. Hij doet, wat jij hem zegt, en hij raakt van de eene moeilijkheid in de andere. Htj heeft geld geleend van mijn stiefvader, dat hij natuurlijk niet kan terugbétalen. En nu praat hij er over om geld op te nemen in voorschot op de erfenis van mijn moeder ” „Nu, daar steekt toch geen kwaad in ?”

„Daar zullen wij niet over twisten. Maar nu ik... nu ik op je condities ben ingegaan, verzoek ik je, Tom fhet rust te laten, voordat hij iederen cent, dien hij bezit of ooit zal bevitten, verloren heeft.”

Mr. Horfman haalde zijn schouders Op. Met den wel-verzorgden nagel van vijn pink tipte hij de asch van zijn sigaar.

..Je praat net, alsof ik de schuld van Tora’s kas-tekorten, of schulden, als je het zoo noemen wilt, mijn l'eve Fay.” ..Dat ben je ook in zekeren zin, je zegt dat je Tom’s vriend bent, je jjad hem nooit mee mogen nemen naar «at speelhol ” ..Kindlief,” protesteerde Mr. Horf-

man, „een club waar de chic van Glamisdale komt ”

„Toch noem ik het een speelhol,” hield Fay heftig vol. „Ik weet er natuurlijk niets van, maar wat kan het anders zijn. Tom is nog geen een-entwintig Wat voor menschen zijn dat, die lederen nacht tegen een jongen van dien leeftijd spelen, terwijl zij weten, dat hij onmogelijk zooveel geld kan verliezen ” „Tom is den laatsten tijd nogal ongelukkig geweest ”

„Nogal ongelukkig ! Noem je dat nogal ongelukkig ? Laat mij je dan eens zeggen, wat er dit laatste anderhalf jaar, sinds jij Tom onder je hoede hebt genomen, gebeurd is. Hij bezat drieduizend dollar, die moeder hem had gegeven, toen zij met Mr. van Menterghem trouwde. Waarom zij hem dat geld gegeven heeft, weet ik niet, maar het is een feit. Hij zou daarvoor een mooien auto gekocht hebben. Maar hij heeft den auto niet gekocht, en mijn arme moeder verkeert in de veronderstelling, dat hij het geld op de spaarbank gezet heeft. Ik heb dat een tijdlang ook gemeend.”

„En heeft hij het niet gedaan ?” vroeg Mr. Horfman met een glimlach. „Op zijn twintigsten verjaardag,” vervolgde Fay, die vraag negeerend, „kwam Tom bij mijn moeder met een lang verhaal over vischrechten, die hij hier of daar wou koopen, en waar hij erg op gesteld was. Zij moest hem het gejd voor dien koop geven, doch er met geen mensch over spreken. De arme schat kon er natuurlijk niet over zwijgen, en vertelde alles, met het gevolg, dat mijn stiefvader Tom onder handen nam. Tom bekende toen, dat hij speeischulden had, en kreeg tweeduizend dollar van hem los, en ik weet ook, dat hij hem, een paar maanden geleden, op zijn minst nog drieduizend heeft gegeven. Tom heeft van mij vierduizend dollar gehad ik heb een paar van mijn Canadeesche spoorwegaandeelen te gelde moeten maken om hem te helpen en ik weet niet hoeveel hij alles bij elkaar wel niet van moeder heeft losgekregen .... Als hij een en twintig is, krijgt hij zijn deel van vaders erfenis, en ik veronderstel, dat dat wel denzelfden weg zal gaan als dat van moeder en mij ”

„Dat is allemaal heel naar, kindlief,” zei Mr. Horfman, „maar ik zie werkelijk niet wat ik daarmee te maken heb. Je schijnt te vergeten, dat Tom zonder mij op dit oogenblik.... ” Zij zaten in de huiskamer, Fay op de leuning van een stoel, met het gezicht op den lentelijken tuin.

den vrede en de rust en mildheid der natuur. Mr. Horfman zat in een anderen fauteuil, nipte van zijn whisky en rookte een sigaar. Hij maakte den zin niet af, haalde slechts zijn schouders op en keek een weinig spottend naar Fay, die hij alleen en profil kon zien dat scherpe profil, dat zoozeer op dat van haar broer geleek, behalve de ferme kin en den wilskrachtigen mond.

~ Ik weet het,” antwoordde zij langzaam,,,zonder jou zotiTom waarschijnlijk de gevangenis in moeten.” Haar stem klonk hard en droog, alsof iets haar verstikte. „Daarom moet ik....” De woorden bleven in haar keel steken, haar vingers vernielden een klein zakdoekje, dat nu niet meer dan een vochtig vodje was. Mr. Horfman richtte zich op uit zijn nonchalante houding en stak afwerend zijn hand op.

„Dat moet je niet zeggen, lieveling,” zei hij. „Wat niet ?” Zij draaide zich met een ruk om en keek hem strak aan. „Dat het alleen om Tom is, dat je....” „Dat ik er in heb toegestemd met je te trouwen? Jp weet heel goed, dat het enkel en alleen is, omdat jij dreigde....”

„Ik heb heelemaal niet gedreigd. Je legt het verkeerd uit. Ik heb Tom alleen maar gezegd....” „Dat je, wanneer ik niet met je trouw, die valsche chèques naar de politie zult brengen,” onderbrak Fay hem scherp.

„Dat zou ik toch moeten doen. Door het feit, dat ik Tom hierin de hand boven het hoofd heb gehouden, heb ik mij tot zijn medeplichtige gemaakt. Ik heb een strafbare daad begaan. Nu heb ik nooit eerder in mijn leven een strafbare daad begaan, en ik vind, dat ik te oud ben om er nu mee te beginnen. Maar tot mijn eigen schade ben ik verschrikkelijk verliefd op j0u....”

Fay lachte. Het was een hard, vreugdeloos lachje. Doch zij zeide niets. Mr. Horfman wierp het eindje van zijn sigaar in den haard, stond op, en kwam met zijn handen in zijn zakken naar Fay toe. Daar stond hij stil, zocht met zijn knie een steun op de zitting van den fauteuil, doch hield zijn handen vastbesloten in zijn zakken.

„Je kunt het nu wel niet gelooven,” zei hij, „en je kunt jezelf nu wel in het hoofd zetten, dat ik je wil dwingen om met mij te trouwen, terwijl ik weet dat je niets om mij geeft, maar in beide gevallen heb je het mis. Ik hou werkelijk van je, meer dan ooit een man van een vrouw heeft gehouden misschien.

(Wordt voort^ezet)

„Zott ze mee wit toeren cjaan*’ ?

ftoio IJfa)