van mijn collega bleek dood te zijn, althans hij blies hem ook wat leven in.
Het geluid, het rumoer, kwam nader. Het was een deftig rumoer, echt Haagsch. Zelfs het zingen was op-en-top Haagsch. Op mijn advies verborgen wij ons in een portaal, juist tegenover No. 5. Het bleek naderhand te zijn No. 13.
Het rumoer kwam nader. Ik keek mijn collega aan. Hij mij. Zou erin den Haag ook een Celeritas bestaan, dat het clublied van mijn oude Celeritas gekozen had? Die vraag kwam in mijn brein op. Het scheen wel zoo. Plotseling verscheen de troep aan ons gezicht. Ja, het waren voetballers. Ik had het duidelijk in den schijn van een lantaarnpaal gezien. Geel van shirt en Zwart van schoenen en ze hadden een vaandel bij zich. Wij trachten ons zooveel mogelijk in de schaduw v.in ons portaaltje te verbergen. Het gelukte maar half. Mijn sigaar was weer uitgegaan. Ik durfde geen vuur maken. Wij voelden ons daar niet veilig. O, als die kerels eens wisten, dat wij Bestuursleden waren van Feijenoord. Mogelijk had dat Haagsche clubje al eens eeti pak slaag gehad van onze vereeniging. Voor No. 5 hield de troep stand. Wij hoorden een gesmoord „halt“. Er heerschte plotseling een stilte. MAj vonden die stilte ijzingwekkend vervelend. De troep bestond uit elf man. Ze hadden allemaal een geel zwart shirt aan, uitgezonderd een, die in ezelsgrauw was. De keeper, zei mijn collega, echt op zijn Rotterdamsch. | Die andere is zeker de rechts-half meende ik in het | midden te moeten brengen. Want ik voelde, ik moest j toch ook wat zeggen. De keeper keek naar boven. Zoo deden de 10 anderen. Mijn collega keek naar boven. Ik keek naar boven. Zoo keken totaal 13 menschen naar boven. En dat voor pand No. 13.
In het elftal kwam beweging. Ze waren toch niet van plan te gaan oefenen. Zeker wat lui die in den N.V.B. wenschen te worden opgenomen, waagde ik t mijn collega te zeggen. Of, die komen protesteeren, ij dat de ballen tegenwoordig zoo duur zijn, voor een | arme werkmans-vereeniging, antwoordde mijn collega. I Voor alle twee de veronderstellingen was wat te zeggen. Dat vonden wij blijkbaar beiden, want wij bewaarden beiden een Haagsch stilzwijgen.
Plotseling werd de stilte door een stem uit het elftal verbroken. Er was er een naar voren getreden. De rechts-half zei ik. Zanik niet met je half-averrechts, kreeg ik ten antwoord, ik hield mijn mond. De rechts-half deed zijn mond open en begon: '
•• » j „Mijne Heeren, Bestuursieden van den Nederlandschen I „Voetbalbond, ons aller Vaders. '
„Op dit middernachtelijk uur hebben -wij den moed bijeen „verzameld om met ons Ie elftal tot Ute komen, teneinde I „U op overtuigende wijze te toonen, wat wij ieder van |
„ons voor onze vereeniging over hebben. Wij, Heeren, !| „hebben de lange reis uit Rotterdam te voet afgelegd f „om U vanaf deze plaats, vanaf deze dijk (God, wat een I „toast, merkte mijn collega op. Hij blijkbaar geheel j
„van streek en dacht dat hij aan een diner zat. Gelukkig [ „dat ik nog niet zoover weg was en hun er op kon i
„wijzen, dat het geen toast was, maar een toespraak) met „de verschuldigde gevoelens van eerbied beleefdelijk te i „verzoeken onze vereeniging, die het heele jaar gezwoegd !
„en gesjouwd heeft als weinigen uwer kinderen, te willen „promoveeren naar de Ie klas. Heeren, onze secretaris
„schreef wel in ons laatste officieel orgaan, dat wij maar „moed moesten houden, maar om die moed te houden I „moeten wij hem eerst krijgen. En aangezien wij dien | „nog niet hebben, komen wij hem bij U zoeken”. 1
Ik was van streek, ik stond op het punt flauw te i vallen. Ik keek naast mij. Mijn collega was verdwenen.
Ik gaf een klein Haagsch gilletje, heel zachtjes, blijkbaar nog net voldoende om gehoord te worden, want als antwoord daarop hoorde'ik : hier lig ik. Het kwam • van beneden. Voorzichtig klom ik naar beneden. Daar lag mijn collega, bleek, met opengesperde oogen. Jongen, wat mankeer je, was mijn eerste woord. Ik voel mij zoo naar, ik wil water. Heb je het gehoord. Die willen óók in de Ie klas. Onze kans is weg, je zult zien, wij komen er niet. Houd je mond. beet "ik hem toe, moet je verraden dat wij hier alles hebben afgeluisterd. Kom liever tot je-eigen-zelvers, wat schiet je' met dat gelamenteer op. Laten wij de toestand nemen zooals ze is Je hebt gelijk antwoordde hij. Zonder water stond hij op en kwam weer naast mij staan.
Het gevoerde gesprek had blijkbaar de opmerkzaamheid getrokken van het elftal, want in minder dan geen lijd had zich het clubje om ons heen verzameld. Vragen als: Wie bent jelui, waar komt jelui vandaan, werden van alle kanten tot ons gericht. Het begon er leelijk uit te zien. Het elftal nam een dreigende houding aan. Verraders, hoorden wij roepen. Onderkruipers, schold een ander. Je zult zien, aan die lui hebben wij eeu das, schreeuwde een derde en nog veel meer minder mooie Haagsche uitdrukkingen werden ons naar het hoofd geslingerd. Ik verroerde geen vin. Mijn collega eVenmin. Als lammeren stonden we tegenover deze naar de Ie klasdorstende elf merischen. Wat moesten wij antwoorden. Gelukkig er kwam redding. Er werd een raam openschoven op No. 5. De troep snelde er heen. Wij smeerden hem, liepen als wij lonpen konden. In 4'/o minuut stonden wij aan het station, juist op tijd om de trein van 10.53 te haien.
Den volgenden morgen werd ik wakker. Ik voelde mij beroerd, had hoofdpijn, leed aan misselijkheid. Mijn vrouw kwam bij me zitten, ze had blijkbaar medelijden met mij. ~Arme man”, was het eerste wat ze uitte, „Wat was je er vannacht naar aan toe, je lag maar te kletsen over le. klas, over promotie en weet ik al niet wat meer”
Ineens was ik klaar wakker. Alles kwam mij voor de geest Het gaan naar den Haag, het zenuv/achtig wachten, het daarna vernemen van het besluit van het Bestuur.
~Waar is de courant”, waren mijn eerste woorden. ~!k moet de courant hebben” schreeuwde ik. Maar, o bittere ontgoocheling. Geen bericht wat ik zocht. Wat was ik blij, dat ik Dinsdagavond naar den- Haag was geweest. Ik voelde, dat ik daaraan wel had gedaan, dat daar mijn plaats was op Dinsdag 7 Augustus 1917. V. B.
Ons nieuwe terrein. Het Bestuur maakt bekend, dat in overleg met de aannemers onze nieuwe terreinen Zondag 19 Aug. a.s. van des namiddags 2—4 uur ter bezichtiging zuilen worden gesteld voor de leden en genoodigden. Het Bestuur vertrouwt, dat van deze uitnoodiging alle leden gebruik zullen maken.
Zilveren Voetbal-Wedstrijden. Zoodra bekend werd, dat ons Ie elftal was gepromoveerd tot de Ie Klas B hebben wij ingeschreven op de Zilveren Voetbal-Wedstrijden. Wij waren vereeniging No. 23, „Coiicordia”, Delft, No. 24. f3e wedstrijden worden gehouden op Zondag 2, O en 16 September.
De Secretaris maakt bekend, dat hij vanaf heden niet meer telefonisch is te bereiken.