maar winne! zegt een kersmondje en het klinkt mij als zoete muziek in mijn oren. Maar nu, dames en heren en alles, wat daarvoor doorgaat, nu komen de troepen in het veld, onder leiding van Lange Nijs, die iets anders is dan Langenus, maar even goed blaast, De militaire kapel, onder leiding van Kolonel Chris Ernst, speelt de Excelsiorhymne, die door allen staande met ontbloot hoofd wordt aangehoord en medegczongen. Welk een machtig lied! Vervolgens hoort u: ~Geef me nog een druppie”, ter ere van S.V.V. en dan kan het spul gaan beginnen.

Er fonkelt een glanzend geldstuk in de lucht. Excelsior wint de toss en beide clubs spelen met de wind mee, want hij is nogal aan de draaierige kant. Het veld ligt, dank zij de zorg van botanicus Wijling, als een lakentje voor ons, al zou een druppie water er geen schade aan berokkenen en de afzetting van het terrein, waar zovele millioenen omheen hangen, is voorbeeldig.

Een goed begin is het halve werk, zegt een oud-vaderlands spreekwoord, maar S.V.V. begint al heel slecht en onfortuinlijk. Henk Steenbergen breekt bij de eerste Schiedamse aanval zijn been en moet worden weggedragen. Jammer voor dezen knaap, dien we een spoedig herstel toewensen. Maar het leven gaat verder, ook de wedstrijd en de Schiedammers geven ’m ouderwets van jetje, zodat alles, wat roodzwart voelt en denkt, op blaren zit. Fuile, lelijke suffert, blijf ter dan af mit je pote! zegt het kersrode mondje voor me en het klinkt gelijk een carillon in mijn oren. —• Die scheidsrechter is ook sof, nou belt-ie weer voor afsijt, hejjenou-ooit. Ik bewonder haar om haar spelregelkennis. En nu, dames en heren, zal ik u even een gil laten horen. Neen, weest u gerust, het is geen luchtalarm; neen, de Schiedammers hebben een goaltje gefokt, een vrije schop stief onder de lat. —' Salie ze de klere krijge, zegt het kersrode mondje, maar ik begrijp haar niet helemaal, wat juist het aardige is. Intussen heeft een Schiedammer een Schrammetje opgelopen en naar schatting bevinden zich 250 mannen-van-de-kant zich ter plaatse om er een beetje jodium op te smeren, zoiets moet goed gebeuren, dus hoe meer hulp hoe beter. Het vlot anders niet erg bij Excelsior. Waar blijft dat zalige schotje van Nol, Waarom trekt Lo zo’n ongezellig gezicht, waar blijven die heerlijke rennen van mijn vriend Rien. Aha, kijk me die Piet lekker sjouwen. Een knaap naar mijn hart, altijd maar d’r op en nooit versagen. En dan, die Aug., let op, dames en Herrschaften, nou ja enfin, daar gaat de bal van Bakhuys naar Wels, van Pellikaan naar van Heel, van Step naar Jo Bak, een tikkie terug naar Roo-2en, die geeft een spetter naar v. d. Steen, die ’m overgeeft aan Haanappel, die zendt hem via de redactie Raar rechts, waar de scheidsrechter buitenspel staat, deze geeft een voorzet en August plant ’m er in. Nou beginne me van vore af an! lispelt de juffrouw ■Voor me en ik betreur het, geen pak zigzagwatten bij te hebben, want haar stem is een tikkeltje schaftfluitachtig, even goed, ze heeft gelijk en daar gaan we lntussen is het rust geworden en ga ik even een aeutje nemen in de in aanbouw zijnde cantine. Mijn Collega houdt nu even een praatje op de brug over: „Hoe Icomen we aan voetbalschoenenbonnen?” en dan zal ik ”*ct mijn gezalfde keel verder smoezen. Heren u die op kousevoeten de velden betreedt, u, die •’tet nog enige vodden aan uw voeten voetbalt en bij

elk schot den keeper een doppie in zijn oog schiet, omdat de boel van onderen bezwijkt, ik groet u met een daverend Sieg ~. Hallo, U neemt gewoon een formulier R dat vult u in 20-voud in en levert u met uw pokkenbriefje in bij den dichtstbijzijnden waterstoker. Deze vult een rood-rose V.8.5.-kaart in, welke eergisteren ongeldig is geworden en dus weer terugkomt, en stuurt deze naar de Vakgroep Detailhandel in Koehuiden. Vandaar gaat uw aanvraag, vermeerderd met een geel Q-formulier en een Waf-Waf-kaart in 50-voud naar het Groothoofdkantoor van de Ondervakgroep Naaigaren, die na afstempeling alles terugstuurt aan afzender met verzoek het voetballen er aan te geven totdat de veteranenleeftijd is bereikt, want dan geeft het niet meer, of je op sandalen loopt, of klompen. Loop niet van het kastje naar de muur, maar vraag inlichtingen bij loket 1311, dat ’s morgens gesloten en ’s middags niet open is. Op deze wijze komt u snel in het bezit van een stelletje trappers van echt imitatie kalfsleder met vooroorlogse veter, maar past u vooral op, dat uw baard niet in de dopjes blijft vastzitten. U zoudt uw kin danig kunnen beschadigen. Hou .. pardon, goedemiddag mannen. En nu ga ik weer verder, hik, met mijn hik verslag. Ik kan u de cantine aanbevelen, luisteraars, het borreltje is best en ’t is er zo druk, dat je gemakkelijk kunt wegpiepen zonder te betalen. Net als in de tram, waar ’t me altijd gelukt. En nu tijgt Excelsior weer onverdroten ten aanval. De wind staat nog steeds dwars op de bovenlat en Dörr is vervangen door Piet van den Berg u kent me toch. En daar zie ik plotseloos mijn vriend Nol, geboren Arnoldus Braams, hij zwenkt naar buiten, vervolgens naar binnen, wrijft met een dotje poetskatoen zijn schoenneus af, zet deze voorts zorgvuldig in het krijt en levert dan een voorzetje af, dat door August, weer August, die is fenomenaal gewoonweg, in een kooltje wordt omgezet. Excelsior leidt met 2 en de voor me is gek geworden. Een vloekje stijgt op uit haar rozeniondje, terwijl ik een juichkreet had verwacht. De senuwe, juffrouw! En daar loopt de Bruyn, wien het groen en geel voor de ogen wordt, en hij krijgt een witte lap op zijn rode hoofd, en deze Witte lap wordt vakkundig door 384J/2 aangebracht. Nou ken die niet meer koppe en da’s noppes voor een spil! zegt de juffrouw voor me en weer bewonder ik haar kijk op de zaak. Inderdaad, luisterende landgenoten in Oost en West en Waar ook ter wereld, houdt goede moed en blijft op wacht, want die Jeneverneuzen blijven ’r op zitten als de bok op de havertrommel. Oelala, daar breekt Versteeg doormidden, staat vlak voor Torretje, schiet.., de juffrouw voor me zijgt ineen onder het slaken van een kreet, waarin het woord krakepitte voorkomt. . . schiet. . . over de lat en een zucht gelijk een typhoon, die de baren geselt, laait op uit de ontstelde Excelsiorgemoederen. En daar klinkt het laatste tjilpje van Vader Musch; we hebben deze titanenmatch gewonnen en we kunnen zo zoetjes aan gaan uitkijken naar een feestzaaltje met diner en dikke sigaren, eventueel ook logies en ontbijt, want als je eenmaal zit te feesten, weet je van geen tijd en duur en u weet, in de spertijd mag je niet over straat. Enfin, ~zo ver benne we nog niet”, zei Columbus, toen-ie de straat van Gibraltar overstak om Amerika uit te vinden, en we zullen geen viva roepen, voor we over de brug benne. En met dit wijze woord besluit ik deze reportage uit