het Excelsiorstadion te Rotterdam en ik hoop u binnenkort te mogen toespreken van het kampioensdiner van de roodzwarten, die nu de kans van hun leven hebben om in de Ie klas, waarin ze potjandrie thuishoren, terug te keren. En als het ze nu niet gelukt, breek ik mijn zender in stukken en kunnen ze wat mij betreft allemaal de ... nou ja, dat kan die juffrouw met dat kersrode mondje beter zeggen. Dames en heren, mijn zendtijd is om, ome Kesie staat naast me al te trappelen van ongeduld omdat-ie nog weg moet naar China, ik breek dus af met de microfoon maar niet met het hart. Vive les champignons.
MICROTOON.
M &en een oude meteAeum
Ik ben een ouwe veteraan Van acht en vijftig jaren, Mijn rug is al wat krom gaan staan. Verdwenen zijn mijn haren.
Maar elke week speel ik nog steeds Voor mijn Excelsior, En dat men langs de lijn soms lacht. Dat hindert me geen lor.
Het is een feest als ik de kaart Krijg van den secretaris,
En ik ben als een kind zo blij. Als weer de Zondag daar is. Dan stap ik ’s morgens vroeg uit bed. Al vraagt mijn lieve Saartje,
Waar ga jij in den nacht naar toe. Zeg, ben je nou een haartje? . ~
Wanneer het regent, dan zeg ik. Het heeft niets te betekenen. Bij kou en mist en vorst en dooi, Op mij kunnen ze rekenen.
Ik ben niet zo'n verwende knul, En ik verzin geen sitioesje. Ik speel en neem, hoe ’t weer ook is. Na afloop fijn een douche-je.
Ik ren nog lekker langs de lijn. En schiet in alle standen.
De keeper brult: daar komt-ie weer. En hij spouwt in zijn handen. Maar ’t helpt hem niet, mijn schot dat zit. En dan voel ik het even.
Die echte vreugde in mijn hart, Die onze sport kan geven.
Ik ben een ouwe veteraan-, Men noemt ons de Ruïne,
Maar als ik naar de jong’ren kijk, Dan kan ik soms wel grienen. Ik heb nog fut, ik vecht nog mee.
Ik heb nog idealen, Ën ik speel doet, tot Magere Hein Mij eenmaal wég komt Kalen ...
JOHN KENT.
P/v/>£>PAinh »
Rubriek voor onze Junioren
R’dam, 23 April 1946.
Hoera, lui, daar zijn we weer. Nu om niet weer te verdwijnen. Wat een teleurstelling toen we hoorden, dat ons clubblad niet meer mocht verschijnen. Gelukkig heeft ons Bestuur en Redacteur het er niet bij laten zitten en ziehier het resultaat. Ons blad is er weer. Hoera. Dank 'aan hen, die hiervoor hun beste beentje hebben voorgezet. Nu aan jullie de taak om het blad met veel prettig nieuws te doen vullen. Dit kan alleen, wanneer jullie bij elke wedstrijd je uiterste best doen om een zo goed mogelijk resultaat te bereiken.
Als ik dan een terugblik laat vallen op de wedstrijden, die ons A-elftal gespeeld heeft sedert het verschijnen van ons laatste clubblad, dan kan ik niet anders doen, dan onze jongens van harte gelukwensen met de prachtige resultaten. Stonden onze jongens in onze laatste Excelsiorkroniek met 4 gespeelde wedstrijden, welke evenvele nederlagen opleverden, thans is dit anders. Ze hadden me plechtig beloofd, dat ze de gehate rode lantaarn vriendelijk aan een ander zouden overdoen en tevens zorgen, dat de gehate O zou verdwijnen. Lui, jullie hebben woord gehouden en hiervoor mijn welgemeende dank. Dit heeft The Rising Hope tot haar schade ondervonden, want de 2 wedstrijden tegen onze jongens kostten hun 3 punten. In de uitwedstrijd werd The Rising Hope met 2—o geklopt, dank zij de versterking, die onze A-ploeg had gekregen door het meespelen van den ex-R,F.C.-er }. Zijn overkomst is voor onze verdediging een geweldige aanwinst. Deze verdediging, verder bestaande uit Kick Onderlinden en Aat Hoogendam, was het, die de overwinning uit het vuur sleepte.
Dat deze overwinning niet cadeau gekregen was van een zwakken tegenstander, hebben de vele belangstellenden kunnen zien bij de returnwedstrijd op 12 April j.l. op Woudestein. Hier speelde een geladen The Rising Hope-elftal, om revanche te nemen voor hun enige, nederlaag tegen onze jongens, die beslist van plan waren hun huid zo duur mogelijk te verkopen. Niemand, die deze wedstrijd gezien heeft, zal er spijt van gehad hebben. Het was een wedstrijd, gespeeld in een hoog tempo en onder een goede verstandhouding. Ook het spel was vaak van zeer goed gehalte. Hoewel physiek de meerdere heeft onze A-ploe(j tiet initiatief niet aan zijn tegenstanders gelatefl V*ooral gestuwd door een in een grootse stil spelenden Bram Langeveld toog de voorhoede telkens ten aanval. Deze aanvallen waren bij de in het begin weifelende achterhoede zeker niet van gevaar ontbloot en niemand verwonderde zich er over, dat onze A-ploeg de leiding nam, zij het door medewerking van den doelverdediger, die een ver schot liet glippen. (1—0) Dit inspireerde The Rising Hope en nu kon onze verdediging laten zien wat zij waard was. En ook in zijn verdedigende taak schitterde Bram Langeveld. Koppend en trappend, met lange passen het doelgebied zuiverend was hij een geweldige steun voor onze achterhoede, waar de andere spelers zich goed aanpasten. Toch konden zij niet verhinderen, dat The Rising Hope, gelijk maakte door haar rechtsbinnen bij een algemene aanval* (1 l.) Met deze stand brak de rust aan. Na de rust was