De drie hiervoor ontwikkelde gronden tot wettelijke regeling van het autobusverkeer steunen op eischen die het algemeen en het verkeersbelang stellen. Als zoodanig behooren zij zoowel door vervoerders als vervoerden gelijkelijk te worden erkend. Bij de oplossing van het autobusvraagstuk zijn de belangen der tramwegen en daarmede de belangen van de bij de tramwegen zoozeer betrokken Overheid zóó nauw verbonden, dat het noodzakelijk moet worden geacht die tramwegbelangen helder voor oogen te houden.
11. De verhouding tusschen den Staat en de intercommunale tramwegen.
Tusschen de Overheid en de intercommunale tramwegen heeft vanaf den aanvang van tramwegexploitatie een verhouding bestaan, welke voor iedere onderneming is vastgelegd in eene rijksconcessie of in vergunningen verleend door lagere besturen. vSedert 1917 is aan de tramwegen de verplichting van het hebben eener rijksconcessie opgelegd. In deze concessie wordt ingevolge te dezer zake geldende wetten en reglementen den tramwegen eene reeks van verplichtingen opgelegd, welke als volgt kort kan worden samengevat.
a. Verplichtingen van den tramwegexploitant, voortvloeiende uit de Rijksconcessie.
1. Verplichting tot handhaving der exploitatie gedurende den duur der concessie ongeacht de bedrijfsuitkomsten.
2. Onderhoud van den tramweg en van het rollend materieel volgens regelen, gesteld door en onder streng toezicht van den Staat. (Onderhoud van weg en werken ter verzekering van een veilig verkeer ; inrichting en onderhoud \-an al het rollend materieel : bepalingen van ondergeschikten aard, als verwarming, e.d.).
3. Verplichting tot het invoeren en handhaven van een Reglement Dienstvoorwaarden voor het personeel, waarin uitgebreide bepalingen, in de concessie genoemd, moeten zijn opgenomen, een en ander ter goedkeuring van den Minister van Waterstaat, die bevoegd is bij het uitblijven van overeenstemming tusschen hem en de tramwegdirecties, dit Reglement Dienstvoorwaarden éénzijdig vast te stellen en den tramweg ter uitvoering dwingend op te leggen. Hieruit volgt ook, dat de loonen door den Minister goedgekeurd moeten worden, ja zelfs dwingend kunnen worden opgelegd. Hetzelfde geldt voor de instelling van een irensioenfonds.
4. Plicht tot aanvaarding van een naasting door den Staat, zonder dat den tramweg het recht is toegekend eene zoodanige naasting door den Staat te eischen.
5. Verplichting van militair vervoer tegen schadeloosstelling.
6. Verbod tot overschrijding van door den Minister vastge.stelde maximum-vrachtprijzen.
7. Verplichting tot het laten rijden van een door den Minister vastgesteld minimum aantal treinen.
8 Behalve het verbod tot overschrijding van de door den Minister vastgestelde maximum-vervoersnelheid bestaan tal van verirlichtingen voor den tramweg, verband houdende met het verkeer op wegen, de veiligheid op den tramweg, aansluiting op, medegebruik van en kruising met andere spoorwegen, het maken van aansluitsporen, aanleg van werken in
aanraking komend met den tramweg, waterloozing e. m. d.
9. Verplichting tot het bijhouden van een bouwrekening, het storten van den door den Minister te bepalen bedragen in vernieuwingsfondsen voor weg en werken, alsmede van rollend materieel.
10. Verplichting tot algeheele terugbetaling van het rentelooze voorschot met terzij de stelling van rechten van anderen, ingeval de tramwegonderneming in staat van faillissement verkeert, in geval van staking van exj)loitatie of in geval van executie e.d.
Aan deze uit de Rijksconcessie voortvloeiende verplichtingen kan nog een tweede reeks gevoegd worden, waarvan de bepalingen het gevolg zijn van bijzondere overeenkomsten, die de tramwegen met Provincies, Gemeenten, Waterschappen, en andere openbare lichamen van be.stuur wel hebben moeten aangaan om hun baan te mogen aanleggen en een regelmatigen dienst daarop te kunnen uitoefenen. Zoo is van het verkenen der vergunning tot aanleg van de trambaan langs bestaande wegen regelmatig gebruik gemaakt, om den tramweg den aanleg en het onderhoud van een belangrijk deel der bestrating op te leggen. Als gevolg van dezen eisch betalen de tramwegen jaarlijks vele duizenden guldens voor onderhoud van wegbestrating, die mede door andere en thans vaak ook concurreerende vervoersmiddelen wmrdt stukgereden. Hetzelfde geldt voor tal van bruggen, w’aarvan bij voorkeur een zoo groot mogelijk gedeelte van aanleg-, onderhoud- en bedieningskosten op den rug der tramwegen wordt geschoven. Het is thans zelfs geen zeldzaamheid meer, dat autoriteiten verzwaring van bruggen van de tramwegen eischen, omdat het toenemende autoverkeer zoodanige versterking noodig maakt. Ook voor tolgeld worden jaarlijks nog groote bedragen ge\’orderd, terwijl Provincies en Gemeenten niet schromen van de tram recognities in den vorm van weggelden, terreinhuur en tal van dergelijke te eischen. Ten slotte moge hier nog vermeld worden, dat vele Pro\dncies en Gemeenten en zelfs ook het Rijk niet onaanzienlijke waarborgkapitalen van de tramwegen vorderen. (Zie ■Bijlage III). [Wordt vervolgd).
Jaarverslagen 1923.
Zeeuwsch-Vlaamsche Tramweg-Mij
Algemeen gedeelte. Over het algemeen genomen was de toestand van den handel en de industrie in onze districten in het jaar 1923 weder niet gunstig. De streek is voor haar af zet voornamelijk aangewezen op België en Frankrijk. De voortdurende daling van den wisselkoers op deze landen belemmerde den handel in landbouwproducten ten zeerste en veroorzaakte een toestand van algemeene malaise in dit grensgebied.
Ook de handeldrijvende middenstand ondervond eene sterke concurrentie wegens den lagen stand van den franc.
Suikerbieten werden zeer veel uitgezaaid ; het beschot was minder dan verleden jaar. Ondanks het groote prijsverschil tusschen levering aan tram en levering aan water of spoor, kan het quantum, dat ons ten vervoer werd aangeboden, alleszins bevredigend worden genoemd. De slechte weersgesteldheid tijdens den aanvoer van het land naar de laadplaatsen was op deze hoeveelheid van gunstigen invloed.
Het vreemdelingenverkeer in onze streek was geri n