ffIITSSPOOItWEOEJ

De eerste spoorwegen in Finland werden onder leiding van Finse genieofficieren aangelegd. Finland was toen een Groot-hertogdom van het Russische Czarenrijk en de aanleg werd door Russische banken gefinancierd. Zo komt het, dat de spoorbreedte evenals die in Rusland 1524 mm werd (In Nederland is de spoorbreedte 1435 mm). Na de vrijheidsoorlog in 1918 bestonden er plannen de spoorbreedte in overeenstemming te brengen met die der Westerse en Scandinavische landen. De hoge kosten, die deze veranderingen met zich mee zouden brengen, hebben de uitvoering er van echter belet.

Reed in 1839 in Nederland het eerste treintje van Amsterdam naar Haarlem, in 1862 werd in Finland de eerste lijn van Helsinki naar Rühimaki voor het verkeer geopend. De Noord-Zuid verbinding Helsinki-Rovaniemi (afstand 991 km) kwam in 1909 klaar. In 1948 bedroeg de totale spoorlengte ± 4700 km, waarvan slechts 150 km dubbelspoor.

De Finse Spoorwegen (in het Fins: Valtionrautatiet, afgekort V.R.) zijn in het land der duizend meren het enige vervoerslichaam van betekenis, daar het land geen binnenscheepvaart en het wegennet er slecht is. Duurt een reis bij ons maximaal ± 6 uur, in Finland is dat 24 uur. De frequentie van de treinenloop is er kleiner. In de verschillende stations wordt ten gerieve van de reizigers geruime tijd gestopt: vijf minuten voor verfrissingen en twintig minuten voor maaltijden. Op de meeste stations worden de reizigers door middel van luidsprekerinstallaties gewaarschuwd, wanneer de ~schafttijd” om is. Zijn er geen luidsorekers, dan is er wel een vriendelijke spoorbeambte, die komt zeggen, dat de reizigers zich wat moeten haasten, omdat de trein staat te wachten. Zoals U ziet gaat het er gemoedelijk toe. Hoewel de tarieven voor de oorlog zeer laag waren (het laagst in Europa werd ons gezegd) rendeerde het bedrijf toch.

Door de vernielingen, die de Duitse troepen aan het materieel toebrachten, werden in 1945 de passiva ± 1.2 milliard Finmarken (1 F.M. is te vergelijken met 1 cent) groter dan de activa; in 1946 was het verschil 0.4 milliard F.M. en in 1947 zou het evenwicht hersteld zijn.

Er zijn bij de V.R. ± 39.000 personen in dienst. Op het ogenblik zijn er veel vrouwelijke arbeidskrachten, die niet alleen op de kantoren, maar ook in de buitendienst werkzaam zijn

als stationschef, in bagagedepóts on zelfs als grondwerksters bij de aanleg van nieuwe spoorlijnen. Een ingenieur vertelde, dat hij over haar arbeidsprestaties zeer tevreden is. In Finland heeft het personeel na een

diensttijd van één jaar recht op 30 dagen verlof. Na vijftien dienstjaren wordt dit tot 45 dagen verhoogd. Ambtenaren zijn bij het bereiken van de 63-jarige leeftijd pensioengerechtigd, maar kunnen desgewenst tot 67 jaar blijven werken.

Het tractiepersoneel wordt op 55-ja- i rige leeftijd gepensionneerd. Na 30 j dienstjaren bedraagt het pensioen i 60% van het salaris. Bij minder dienst- I jaren wordt 2 % per dienstjaar in j mindering gebracht. Er is echter i maar een klein gedeelte van de ge- ' noemde 39000 man personeel in vaste j dienst, zodat de schijnbaar zo gun- | stige arbeidsvoorwaarden slechts ' weinigen ten goede komen.

De bovenbouw van de spoorlijnen is j vrij primitief. Het onderhoud laat j momenteel veel te wensen over, omdat er gebrek is aan geld, materieel en arbeidskrachten.

Het railprofiel is licht; op slechts enkele lijnen is het 43 kg per strek- i kende meter (in Nederland 46 kg of 63 kg). Bij de aanleg van een nieuwe spoorlijn (Simele-Parikkala), werd , gedeeltelijk zelfs rail van 20 kg/m gebruikt, maar hiervan was gebrek aan deviezen de oorzaak.

Omdat de profielen zo licht zijn en de meeste loc’s met berkenhout worden gestookt, is de maximum snelheid momenteel 85 km/uur. Naast berkenhout worden nog zeer geringe hoeveelheden van de volgende brandstoffen gebruikt; steenkool 220 ton per dag; turf 60 ton per dag: olie 6 ton per dag en benzine 1% ton per dag.

Op de baan ligt geen ballastbed. De rail wordt uitsluitend met spoorspijkers op de Finse dwarsliggers gemonteerd. De werkwijze bij de aanleg van spoorlijnen is ruw. Het deed ons denken aan de aanleg van een hulpspoorlijn bij waterbouwkundige werken.

Behalve de bouw van grote stalen bruggen worden alle werken in eigen beheer uitgevoerd. De leiding der werkzaamheden is dus in handen van ingenieurs en technici van de V.R.