47e Jaargang No. 16. *8 Februari 1934.
DOOPSGEZIND WEEKBLAD, UITGEGEVEN DOOR DE ALGEMEENE DOOPSGEZINDE SOCIËTEIT, ONDER REDACTIE VAN Ds. W. KOEKEBAKKER.
Verschijnt eiken Vrijdagavond.
Prijs per jaar franco per post ƒ 3.—.
Voor het buitenland ƒ 4.50.
Advertentiën ƒ 0.45 per regel (minimum 5 regels); bij contracten nadere voorwaarden.
INHOUD:
W. Kamerling-Halbertsma. Wat is het doel van het leven?
Algemeen'e Doopsgezinde Sociëteit. Dag. Bestuur. — Sociëteitskas.
Uit de Broeder sc ha p. Mej. A. C. Kuiper f1 Atten. Onze Kerkeraadsleden.
S a m e n k o m s t e n. A.N.D.F.V. — Studentenconferenties. — Reünie. — F.D.J.B.
Brieven J. C. Dirks. — M. R.
Uit de Gemeenten. Groningen. — Utrecht. —■ Bovenknijpe. — Wolvega. — Vlissingen. — Makkum-WitmarsumPingjum. — Aardenburg.
Aankondiging. Alb. Vis. Jos. Kastein. Jooische problemen in het heden.
Bericht van de Redactie.
Wat is het doel van het leven?
Van Juni tot December van het vorige jaar kwam ik in aanraking met honderden personen, die wilden gaan koloniseeren, omdat zij hunkerden naar een nieuw bestaan, waarin zij weer zouden kunnen gaan werken. Het werd mij langzamerhand duidelijk, hoe bijna al die menschen zelf eigenlijk niet wisten wat zij wilden, hoe zij zich als blinden lieten leiden. Verantwoordelijkheidsgevoel, bewijs van een sterk karakter, ontbrak bij velen&Als een kudde schapen gaven zij zich geheel over aan enkelen, die zich als leiders opwierpen en werden
dan het slachtoffer.
Deze ontdekking van de kuddegeest m de menschheid gaf mij inzicht in het doel van het leven. Het doel van het leven is het karakter te vormen en dit op te bouwen om te komen tot het Universeele leven, het hoogste geluk.
Jezus vergelijkt dit innerlijke geluk met het Koninkrijk Gods. Niet uitsluitend als een genade van God komt di.t Koninkrijk in het hart van den mensch, integendeel, de mensch moet er voor strijden en lijden.
Heel duidelijk predikte Jezus (Matth. VI, 33): Z o e k t eerst Zijn Koninkrijk en de gerechtigheid, die Hem behaagt en dat alles zal als een toegift U geschonken worden. En elders (Luk. XVII, 20—21): Het Godsrijk komt niet zichtbaar; men zal niet zeggen: hier is het! of daar! want het Koninkrijk Gods is binnen in U.
Wie is God?
Als de mensch Gods Koninkrijk tracht te zoeken, zal hij er zich eerst rekenschap van moeten geven, wie God is.
In Joh. IV, 24, vinden wij weergegeven het verheven gesprek van Jezus met de Samaritaansche vrouw bij den put en daarin deze belangrijke woorden: God is Geest en zij die aanbidden, moeten aanbidden in Geest en Waarheid.
Hier is dus het antwoord, God is Geest, Hij is de Universeele Geest, Die het Heelal bestuurt.
De mensch is drievoudig wezen, bestaande uit geest, ziel en lichaam; ieder van deze heeft zijn eigen funkties. Het lichaam is het stoffelijke omhulsel, waardoor de mensch contact met de aarde heeft. Het lichaam is afhankelijk van de ziel, en de geest is heerscher over de ziel. De geest is dat wat leven brengt, het lichaam is volstrekt onnut, predikte Jezus. (Joh. VI, 63).
De mensch kan zich met zijn geest plaatsen op het standpunt van het persoonlijke, het „Ik", 's Menschen „Ik" is dan 's menschen afgod.
Is zijn „Ik" zijn afgod, dan is hij met zijn geest gescheiden van den Universeelen Geest, van God. Die mensch denkt dan van het standpunt van begrenzing, van ommuring uit; hij heeft in den geest muren opgetrokken tusschen hem en God. Die muren zijn o.a. hebzucht, heerschzucht, hoogmoed, naijver, vooroordeelen, gewoonte, tradities, jacht op effect, enz. Hij staat zelf in het middelpunt van al zijn gedachten, waardoor hij zonder verantwoordelijkheid handelt en een chaos teweegbrengt; iemand die onverantwoordelijk handelt, is zich niet bewust van de uitwerking van zijn daden. Zijn daad wordt niet anders dan de reaktie van zijne onbeheerschte emoties, op schokken van buiten af. Zoo is zijn leven vol conflicten, moeilijkheden en problemen. Hij meent, dat al wat hij noodig heeft,' afhangt van materieele bronnen en daardoor gevoelt hij zich van de omstandigheden afhankelijk; hierdoor wordt zijn geest heen en weer geslingerd. In zijne onwetendheid zoekt hij afleiding in uiterlijke genoegens om het gevoel van ellende te ontloopen. Treffend wordt deze mensch door Jezus uitgebeeld in de gelijkenis van den verloren zoon.
GEDRUKT BIJ DE N.V. DRUKKERIJ EN UITG.-Mij. v/h „DE WESTFRIESCHE KERKBODE" LANDBOUWSTRAAT — SCHAGEN.
Postrekening No. 48395.
Door zelfzucht gedreven, verwijdert hij zich steeds verder van den vader.
De mensch, die den Universeelen Geest, God, in het middelpunt van zijne gedachten plaatst, denkt niet meer van het standpunt van begrenzing uit, maar van het standpunt van het onbegrensde en Eeuwige. Zijn geest voelt zich één, met den Universeelen Geest, die door Jezus Vader werd genoemd. Met zijn geest voelt hij zich als kind tegenover den Vader-Geest.
Hij ziet het gansch heelal als een groot samenwerkend geheel, dat van den Universeelen Geest afhankelijk is en dat zich in den individueelen mensch weerspiegelt.
Zooals het kind zich afhankelijk voelt van de ouders, zoo ook voelt de wetende mensch zich geheel afhankelijk van God.
In de volgende woorden van Ds. P. de Buck wordt deze verhouding tot God duidelijk in beeld gebracht: „Bij Jezus was het leven met God niet als in 't Jodendom, de stijve vormelijke houding, waarin de hovelingen staan en buigen voor de Majesteit op den troon; bij Jezus was het 't ongedwongene. 't spontane, waarmee een kind zich beweegt in 's Vaders huis: de deur staat open en onaangediend valt de kleine de kamer binnen en nestelt zich op moeders schoot. Onaangediend treedt de groote bij Vader binnen en vraagt om raad en hulp".
De mensch, wiens denken en voelen beheerscht wordt door den Universeelen Geest handelt harmonisch. Gods macht is verborgen stuwkracht van al zijn daden, Gods liefde is geworteld in de diepte van zijn hart. Deze Universeele liefde in het hart, deze verhouding tot God kan ieder bereiken, mits de mensch niet zelfgenoegzaam is. De zelfgenoegzame voelt geen gemis, geene hunkering en het is juist dit gevoel van leegte, van nooit bevredigende begeerte, dat de mensch tot zoeken, tot leven brengt. De zelfgenoegzame is de geestelijk doode mensch: de teerhartige zondaar is de levende mensch, omdat hij zich bewust is van een tekort in zijn leven; in hem leeft meer of minder bewust het verlangen naar God. Gedreven door de liefde van zijn „Ik" trachtte de laatstgenoemde elk verlangen van elke begeerte te bevredigen; hij meende in het najagen van de uiterlijkheden, in het reizen naar allerlei landen, het duurzame geluk te zullen vinden. Maar elke vervulling gaf hem slechts tijdelijk genot, niet de Eeuwige rust in het hart. Het is goed en zelfs noodig, dat hij al die verlangens en begeerten tracht te bevredigen, dat is zoeken, twijfelen, vallen, dat is aktie en geen stilstand zooals bij den zelfgenoegzame. Door al die ervaringen maakt de levende mensch kennis met de onechte waarden en gevoelt hij zich steeds verder van het ware geluk verwijderd. De duisternis omhult hem steeds dichter. Helder wordt deze zielstoestand uitgedrukt in gezang 58 Leidsche Bundel:
Wie zal helpen, wie zal geven,
Wat mijn ziel zoo diep bedroefd,
Op den donk'ren weg door 't leven Tot haar zaligheid behoeft?
Worst'lend in een tastb'ren nacht Kwijnt mijn geest, verflauwt mijn kracht. Machtig God: verhoor mijn bede:
Schenk door rein geloof mij vrede.
Door den bonten krans omwonden Dien 't genot der wereld biedt Heb ik enkel smart gevonden,
Maar de zielsvoldoening niet.
Moog' algoede 't glansrijk licht Van Uw heilig aangezicht In de duisternis verrijzen Mij den weg ten leven wijzen.
Het licht heeft al dien tijd in den mensch geschenen, maar het werd verduisterd door zijn „Ik", door zijn zelfzucht. Zijn liefde en toewijding beperkten zich alleen tot zichzelf, zijne familie, zijne vrienden. Wat ging hem het lot van die anderen aan?
Eerst als de mensch tot zelfinkeer komt, tot de ontstellende bekentenis dat hij al dien tijd de meeste aandacht aan zichzelf heeft geschonken, en God en de geheele schepping verwaarloosd heeft, begint hij te begrijpen, dat zijn leven verkeerd was en nu ontdekt hij den zin van het leven, hij krijgt kijk op het leven; hij moet zijn standpunt verplaatsen, zijne liefde en toewijding moeten uitgaan tot God en Zijn geheele schepping en het „Ik" moet verdwijnen. Nu begint een nieuw leven, dit
Alle stukken, de redactie betreffende, zende men aan den Redacteur te Dordrecht, artikelen uiterlijk Maandags, korte berichten vóór Woensdag (in spoedeischende gevallen tel. 5955). Advertentiën aan J. Poort, Regentesselaan, Apeldoorn
en 't geen tot de administratie behoort, aan de Drukkerij.
is het herboren zijn, waarvan Jezus zegt (Joh. 3 : 3 en 6): Voorwaar, voorwaar, tenzij iemand wedergeboren wordt kan hij het Koninkrijk Gods niet zien. Wat uit het vleesch is geboren is vleesch, en wat uit den geest is geboren is geest.
Leiden. W. Kamerling-Halbertsma.
Illlllllllllililllllllllllillllllllll
ALGEMEENE DOOPSGEZINDE SOCIETEIT.
Dagel. Bestuur.
De secretaris der A.D.S. deelt mede, dat hij de leden van het Dagel. Bestuur uitnoodigde tot het houden van een vergadering in de Singelkerk te Amsterdam op Woensdag 21 Februari a. s. des avonds om 8 uur.
Dengene, die onverhoopt die uitnoodiging niet mocht hebben ontvangen, moge deze mededeeling tot convocatiebiljet dienen.
De secretaris voorn.
A. A. Sepp.
Sociëteitskas.
De penningmeester van de Commissie tot versterking der Sociëteitskas uit het Bestuur der A.D.S. bericht onder dank, dat hij in antwoord op de circulaire der Commissie van Oct. 1.1. aan vrijwillige bijdragen heeft ontvangen van de Gemeenten: Makkum ƒ 5.—; Bovenknijpe ƒ 8.—; Arnhem ƒ 13.90 (2e zending); Breda ƒ 4.80; St. Annaporochie ƒ 9.28; Ouddorp ƒ 1.68, tezamen ƒ 42.66, met het vorige tezamen ƒ 2588.92.
De penningmeester v.d.
Utrecht, Marrtsstr. 22. J. B. du Buy.
11 Februari '34.
Postgiro 84843.
Aan de Heeren Boekhouders wordt vriendelijk verzocht hunne bijdragen voor 1 Maart a.s. te zenden.
UIT DE BROEDERSCHAP.
Mej. A. C. Kuiper, f
Te Zeist, waar zij de laatste jaren met hare zuster woonde, is na langdurig lijden toch nog onverwacht overleden Mej. A. C. Kuiper, die gedurende vele jaren ook aan ons blad medewerkte en door hare pennevruchten „Uit de stilte" velen iets wist mede te geven van haar fijn beschaafden en innig godsdienstigen geest. Haar voornemen binnen niet te langen tijd ons ook nog een artikel te zenden met gedachten van haar vader, den bij een ouder geslacht nog welbekenden leeraar der Amsterdamsche gemeente, Ds. T. Kuiper, mocht niet meer tot uitvoering komen. Het toegevoegde „bij leven en welzijn" toonde reeds hoezeer zij zich de mogelijkheid, die thans werkelijkheid moest worden, voor oogen stelde. Met ontroering herlezen wij thans dit schrijven, waarin hare oogen, die reeds jarenlang zooveel moeite hadden zelfs het eigen schrift te volgen, zoo dankbaar zagen naar een wereld vol goede herinneringen, naar een onvergetelijk ouderlijk huis, naar den nog levenden grooten kring harer naaste verwanten, en, niet in de laatste plaats, naar haar letterkundigen arbeid, die tot in Engelsche en Amerikaansche bladen nog steeds erkenning en waardeering vond. De woorden van geloof, die zij, nu reeds meer dan twintig jaren geleden, van een tijdelijk ziekbed af blijmoedig tot ons sprak, komen ons in de gedachte en doen ons beseffen, dat haar een vertroosting medegegeven werd in leven en in sterven, die haar thans vrede doet vinden en die wij eerbiedig, met haar wenschen medegaande, toebidden aan allen die zij liefhad.
Onze kerkeraadsleden.
Naar aanleiding van het artikel van N. N. in de Zondagsbode van 28 Januari 1934 zou de voigende beschouwing misschien als complement kunnen dienen. Broeder N. N. is niet gansch en al tevreden over zijn diakenschap ten betreurt het, dat zijne bemoeiingen als kerkeraadslid veelal beperkt blijven tot zakelijke. Indien