DE geïllustreerde joodsche post
Maart 1921
zou en toonde hem vol trots een soepballetje, dat ik ongezien had weten weg te moffelen ineen mijner zakken, en dat nu als corpus delicti moest dienst doen. Ik schonk ’t Pen, die in alle plechtigheid beloofde ’t bij de eerste samenkomst der vrienden ter tafel te zullen brengen. 111 Om me wat te verzetten en weer geheel in evenwicht te komen na dezen emotievollen dag, gingen we samen naar den schouwburg, lachten om den kribbebijter, dat 't ’n lust was en toen ik eindelijk op huis aanstapte, zoo ongeveer tegen middernacht, was Luus heelemaal uit mijn gedachten verdwenen. Stel u echter mijn ontnuchtering voor, toen ik op mijn bureau niet minder dan zes-en-twintig nieuwe brieven van trouwlustigen vond ! Zes-en-twintig ! Hoe daaruit een keuze, een weloverwogen keuze te doen ? Dat zou me minstens een paar uren van mijn kostelijke onontbeerlijke nachtrust kosten ! Hoe was het mogelijk ! Zes-en-twintig 1 Maar ja, ons land heeft bijna zeven millioen inwoners en ’t aantal vrouwen overtreft dat der mannen verre ! En tóch zes-entwintig op een slechts éénmaal geplaatste annonce ! Hoe worden tegenwoordig de manren beaasd ! Inde pauze had Pen tegen me gezegd : „’t Zou wel leuk wezen, Jack, als je per ongeluk, terwijl je bij je aanstaande schoonouders aan tafel zit, je kneveltje verloor \“ en hij had daarbij geproest van ’t lachen. Ik had geantwoord, dat 't een onzinnig idee was. Verder waren we er niet op door gegaan. Maar nu ik daar zoo inde eenzaamheid zat en den aanval op de zes-en-twintig met een vouwbeen zou openen school me dit gesprek plotseling te binnen. Nu leek 't me zoo onzinnig niet ! Nu stond de mogelijkheid er van me in ontstellende duidelijkheid voor den
„eest1 Nu begreep ik ook, dat ik niet genoeg op mijn hoede kon zijn voor mijn vrienden, want t qjng hier om winnen of verhezen, om betalen of ontvangen. En van dien Pen met zijn avontuurleen neest kon men alles verwachten ! Ik zag hem weer vóór me inden couloir, me op zijn bekende e,genadige manier, met half dicht geknepen oogen aanwend ’t bewijs, dat hij weer op mts broedde en naar alle waarschijnlijkheid niet .ets goeds, want ... hij was in dit geval tegenpartij. Wat had ik van die ; weer te wachten ? vroeg ik me at. Lang kon ik echter bij die vraag met stilstaan. Ik mo-st methodisch die zes-en-twintig afwerken. °t Duurde een half uur eer ik ze alle gelezen had. Miin eerste conclusie was, dat dames, die op 'er en meer gebruikelijke wijze tot een gelukkig huwelijk" wenschen te komen, zeer goed zouden doen im eerst eens wat les te gaan nemen in schrijven en in Nederlandsche taal. Wfe ter wereld toch zal er ooit aan denken, ,n te gaan op een schrijven als dit: Geagte meneer, |k wil wel met Uw kennis maake. Ik ben 34 jaar en ben nog noo't getrouwt ge' wees, en wil wel kennis maake. wees gegroet van Mei. X. Fr waren er ook bij, keurig geschreven en pittig \A Van deze laatste had ik er zes uitgezocht. geste nnral trokken mij aan; waarvan de eerste door 'Weer ,»cht rosé papier en de tweede dooreen fen l"ün narfum mijn interesse had gaande gemaakt. hefaat sliep ik in. Maar inden slaap achtervolgden ■L rlc beleefde avonturen en de phantastische k’11 1 J°9 rlnnr ’t lezen der epistels voor mijn geestesoog beelden, door t lezen.de jn den dansersverrezen. Luuss d jordaan en haar gelaat en ha,rdlProe,en steeds vaster aan mi] prangde e [ekker en hoe „O, Zall, mijn Zahe, |ej ot jk e;nde]ijk een greep „ssmaakte de ,l vermoffe|de balletje in ’t waar op de pnUUelties gespiet,, b'nf Z'lïtn'een der nog onbekende schoonen, met Da" n vincier moeizaam te schrijven aan den T'aaïeTeneer" terwijl een zweetdroppel haar aan „Geagte men > zee van rose papler en pal-Sms gezwommen te hebben en eenige malen voor P Winn te hebben gevreesd, voelde ik juist de verdrinking verboigen papa op mijn arm 100 d nederdalen, omdat, tot ontsteltenis van alle aanwezigen, mijn kneveltje op m„n angstzweet wegfwf en ik ter verontschuldiging aanvoerde, dat er toch ook wel valsche gebitten en pruiken z„n, ... toen mijn wekker rattelend afliep en ,k gelukkig ontwaakte- Wat had ik me aangehaald, zelfs mijn nachtrust kostte het. . Toch moest ik op den ingeslagen,weg voortgaan en besloot eerst ’t geparfumeerde briefje te behandelen. I 6|k antwoordde de schrijfster, die zich Elizabeth Levie noemde en inde omgeving van het concertgebouw woonde dat ik ’s avonds om acht uur bij haar zou zijn. ' ' (Wordt vervolgd).
„Onaanvechtbaar bewijsmateriaal”.