We hebben ’t voor eenigen tijd al eens gezegd : er zijn in de film-industrie ook personen, wier namen minder naar voren komen dan die van hen, die bij het publiek een algemeene bekendheid genieten en die toch een rol van beteekenis vervullen. We hebben er nog op gewezen bij eeri jubileum van Alex Benno, den gewaardeerden oud-requisiteur van de „Hollandia,” we willen nu een en ander vertellen over een Anderen medewerker aan de Haarlemsche fabriek, over den chefdecorateur Theo van der Lugt. Zijn functie is er eene van niet geringe beteekenis.' Hij toch is de man, die in overleg met den regisseur de de.cors samenstelt, waarin de scènes zich zullen afspelen. Daar moet niet gering over gedacht, want hoeveel verschillende décors worden er niet in één film gebruikt. Bij ’t tooneel worden hier vele hooge eischen gesteld, doch hoeveel meer niet bij de vervaardiging van een film. Want bij ’t eerste mag men van ’t publiek nog eens vragen zich iets te verbeelden, bij de laatste daarvan geen zweem. Hoeveel moeilijke problemen zijn hier niet op te lossen ? En Theo van der Lugt, handige kerel die hij is, heeft hier al heel wat gepresteerd. Men ziet ’t trouwens op de ,,Hollandia”-films en toevallig hebben we ’t nog dezer dagen kunnen bewonderen op foto’s van een groot aantal scènes, opgenomen in de fabrieken van de firma Noggerath. Theo van der Lugt heeft een goeden naam. Men behoeft dit maar eens te vragen in tooneelkringen, waar hij om zijn geslaagde decors geen onbekende is. Hij heeft mooi werk geleverd en mocht menigmaal de welverdiende waardeering ondervinden. In overleg met zijn chef, den „Hollandia”regisseur Maurits H4. Binger, heeft hij menig probleem opgelost, menig mooi decor vervaardigd. Voor den film ,,De Leugen van Pierrot," die op ’t oogenblik in bewerking is, heeft hij met zijn helpers nog een alleraardigsten gondel in een zeer korten tijd saamgesteld. Bij deze regelen geven we een drietal foto’s. Op de eene ziet men Van der Lugt aan zijn werktafel, bezig een teekening voor een nieuw decor te ontwerpen. De beide andere geven afbeeldingen van markette’s van een tweetal decors.
Sheo van der Êugt.
6en tweetal foto’s van TAarhettes, ontworpen door Van der gugt. £inhs: De hamer van ‘Kniertje in „Op hoop van zSegen" Rechts De smohhelaarshroeg uit „Carmen van het ‘Noorden".
Van alle belangrijke decors wordt namelijk eerst een verkleind model gemaakt en van deze hebben we hier een paar in beeld gebracht, waarbij vooral op de rechtsche foto uitstekend te zien is, hoe zoo'n model er uit ziet. Het werken is Van der Lugt een genot. Hij gaat er geheel in op en als men met hem over zijn arbeid babbelt, gevoelt men, hoe hij zich daar geheel aan geeft. Dat Van der i-ugt steeds met lust zich aan zijn taak moge blijven geven en nog menig mooi decor moge saamstellen ter verlustiging van het bioscooplievend publiek I
Leef zóó met uw minderen, als gij zoudt wenschen, dat uw meerderen leefden met u. ♦ * ★ Iets wat geen haast heeft, moeten wij spoedig afmaken, om tijd te winnen voor hetgeen wel haast heeft. * * ♦ Het leven is voor den één een kalm, vreedzaam meer, voor den ander een onstuimige bergstroom.
Wat is veranderlijker dan de vrouw ? En wat dus veranderlijker dan mevrouw Mode, die krachtige heerscheres, die nu eens bespot, dan eens bewonderd, maar in stilte toch altijd aangebeden wordt ? In minder dan geen tijd schrijft ze ons twee zoo totaal verschillende mode-uitingen voor, als men zich maar bedenken kan én dat zijn : de parasol en de kleedij zooals de meisjes van het land ze dragen, blootshoofds en een schortje voor I We vermoeden dat de laatste meer ingang zal vinden dan de eerste, hoewel er altijd nog dames zijn, die gaarne haar gelaat voor de soms al te verzengende zonnestralen door een parasol beschermen. In het buitenland is men thans bezig zich in de vacantie, die men gaarne in landelijke streken doorbrengt, ook wat kleeding betreft daarbij geheel aan te passen. Inderdaad een flatteuse dracht, deze land-,.toiletjes”, die vermooid door de elegante draagstertjes een sierlijk effect maken. We waren in de gelegenheid er een tweetal te bewonderen in een film, waarin een paar grgcieuse jongedames, die den zomer buiten doorbrengen, zich in de daar inheemsche boerenpakjes gestoken hadden en we kunnen niet anders zeggen dan dat deze haar ten goede kwam. En geen wonder I Een landelijk costuum met korte mouwtjes, ingehaald keursje, kort rokje en zijden schortje móet flatteeren, wanneer een rank figuurtje daarin gehuld is en zich bijpassende kousen en keurig verlakte schoentjes daarbij heeft aangeschaft, vooral wanneer na een week wangen,
hals en armen bruin getint zijn door het weldadige buitenleven. Een bijzonder sierlijk onderdeel van de aardige costumes, die wij zagen, was de omslagdoek, de enorm groote omslagdoeken met breede ingewerkte rand en lang-afhangende franje, die op koude avonden quasi-nonchalant omgeslagen kan worden en bij iederen stap een nieuwe golvende plooienwending te zien geeft en de gracieuse lijnen van het figuurtje even maskeert, maar zóó, dat de gratie der draagster daardoor juist nog meer op den voorgrond treedt. De parasols zijn op het oogenblik zeer luxueus, een zeer verfijnde weelde wordt daarbij tentoongespreid,, zoowel wat overtrek, stok als knop aangaat. De parasols zijn over ’t algemeen hel van kleur, de en-tout-cas, de meest practische soort, zijn somberder getint, donkerpaars, diep-blauw, mat-groen, kastanje-bruin (wat vooral een mode-kleur is), ’t Zijn ware kunstvoorwerpen geworden, waarom ’t des te meer te betreuren valt, dat de fabrikanten waarschuwen niet voor de kleuren te kunnen instaan, noch voor den invloed van de zon, noch voor dien van den regen. Sommige overtrekken zijn geheel en al.open-geborduurd, met bloemen en vlinders in vroolijke kleuren, andere hebben stijlvolle randen in afstekende kleuren gewerkt; er zijn er waarop buitengewoon fraaie figuren van smal lint aangebracht zijn of die rondom afgewerkt zijn met dikke zijden rouleaux van een kleur, die afsteekt, maar toch harmonieert met die van het overtrekje. Wanneer de zon vroólijk schijnt, zijn de hel-getinte parasolletjes, die herinneren aan die welke in de mode waren tijdens het Tweede Keizerrijk, bepaald charmant, mits men ze draagt bij een toiletje, dat donkerder getint is, donkerblauw, zwart of een neutrale kleur heeft: beige, grijs, zandkleurig of wit. Het is vóór alles noodig bij het gebruik van een parasol er aan te denken, of de schaduw welke zij op de japon werpt, daarvoor wel flatteus is. Sommige parasols, b.v, de vuurroode zijden, passen magnifique bij een beige, biscuitkleurig of gris-perle toilet, een klein, peau-de-suèdetaschje en een hoed
van rood stroo in dezelfde tint volmaken het geheel. De nouveaux riches (O.-W.ers zouden wij zeggen) hebben een rijke keuze ih de parasols met kostbare knoppen van ivoor of zeer bijzonder hout, of van fijn geciseleerd metaal, die een dierenkop, vogelkop of iets dergelijks voorstellen en versierd zijn met edelsteenen of ten slotte die van fijn kristal, die u in de zon op grooten afstand reeds tegen schitteren. Onder deze modellen zijn er die twee honderd gulden en meer kosten. Zeer chique parasols zyn die, waarvan het overtrek dubbel is, het bovenste b.v. van zacht blauw, het onderste van zilvergrijs ; een grijze stok en een knop, die keurig, maar niet in het oogloopend bewerkt is, voltooien dit geheel.
„Haar plicht verzaakt,” een drama, vervaardigd door de Famous Players Lasky fabrieken (H. A. P. Film Comp., Den Haag) teekent ons in hoofdzaak twee vrouwenkarakters, nl. die van twee zusters Lucy en Jeanne, die leefden in het plaatsje Warehold. Jeanne was onderwijzeres van het plaatsje waardoor zij in staat was voor zich en haar zuster Lucy, die nog in de muziek studeerde in het onderhoud te voorzien. In Lucy’s leven doet een man zijn intrede. Het is Bartholt, de zoon van den scheepskapitein Holt die ook in het plaatsje woont. Plotseling wordt de zoon opgeroepen om uit te zeilen en moet Lucy in blijde verwachting achter laten. Slechts enkele maanden dan zal hij weer terug zijn om haar te trouwen. Helaas het mocht voor de jongelui niet zoo zijn. Het schip waarop de jonge kapitein dienst genomen heeft vergaat met man en muis.
Lucy hiervan onkundig evenals haar zuster jeanne, bekent op een dag haar misstap aanhaar zuster. De liefhebbende zuster weet niet anders te doen dan naar den ouden zeekapitein te gaan en hem te vragen wanneer zijn zoon zal terugkomen om met Lucy te trouwen. Helaas moet zij nu de vleselijke waarheid vernemen. Voor jeanne breekt nu een moeilijke tijd aan. Om kletspraatjes te ontgaan besluit zij met haar zuster naar Parijs te vertrekken om daar de geboorte van de baby af te wachten Als Lucy’s kindje geboren is, breekt voor Jeanne eerst een zware tijd aan. Op haar schouders komt alles neer, de jonge moeder zelf bekommert zich weinig om haar kind. De spaarduitjes van Jeanne zijn weldra opgeteerd, zij moet er over denken om terug te keeren naar Warehold. Maar Lucy heeft hierin weinig idee. Het groote stadsleven trekt haar aan. „Ga, als het moet” zegt ze tegen haar zuster, „en neem hem met je mee, zeg dat het een aangenomen kind is." Jeanne offert zich weder op voor haar zuster en als zij met het kind te Warehold komt worden allerlei praatjes rondgestrooid. Op school wordt zij door de schoolcommissie ontslagen en met uiterst veel zorg kan zij het hoofd boven water houden. Plotseling ontvangt zij een brief van haar zuster waarin deze meldt, dat zij spoedig zal trouwen, en in Amerika haar wittebroodsweken komt doorbrengen. Bij haar aankomst in Amerika weet haar man nog niets van het bestaan van het kind. Hoe Jeanne er ook op aandringt, hardnekkig weigert Lucy het hem te vertellen. Dan zal
Jeanne het voor haar doen. „Dat nooit,” roept Lucy, ,,morgen zal ik het hem zelf vertellen.” Op den avond van dien zelfden dag komt plotseling een springvloed opzetten. Een machtig schouwspel levert het voor Warehold en men besluit aan het strand daarvan te.genieten. Terwijl men zijn blikken over het watervlak laat dwalen, bemerkt men een bootje dat in zinkenden toestand is en daarin het zoontje van Lucy. Weer verloochent de moeder zich, maar Jeanne, de zuster, werpt zich op den jeugdigen drenkeling wanneer hij zieltogend aan het strand wordt gebracht. Snikkend knielt zij bij haar neefje en de moeder keert zich koud van haar kind af. Terwijl de wind komt opzetten is ook kapitein Holt naderbij gekomen en met verheffing van stem roept hij uit: „Dat was mijn kleinzoon en daar — daar staat zijn moeder, die haar plicht heeft verzaakt.” De echtgenoot van Lucy keert zich nu van haar af, maar Jeanne wendt zich tot hem :
„Ach” |smeekt ze „mijn zuster heeft je nu meer dan ooit noodig, laat mijn opoffering niet vruchteloos geweest zijn.”