Vergaderzaal. Nu pas waren we echt goed verontwaardigd, protesteerden hevig en praatten allen door mekaar. Sommige Lustrummannen. Hij is zeer decoratief, zeer onderhoudend en soms werkelijk aardig. Sonja. Het was goed voor jongemeisjes een tijdje van huis te gaan en te probeeren hun eigen kostje te verdienen. „Helga's Weddenschap” Sigrid Boo.
Eindelijk hebben we hem dan werkelijk in handen, de lang verbeide Almanak! Ons geduld is lang op de proef gesteld door het zooveel later uitkomen dan gewoonlijk, maar wordt dan nu ook rijkelijk beloond. Om maar met het uiterlijk te beginnen: Dat is een veel omstreden kwestie. Menige almanakredactie heeft gemeend, dat zij nu de meest passende band gevonden had, en dat de hare de blijvende zou zijn, maar telkens bleek dit een ijdele illusie. Ook nu is er weer een nieuwe vondst gedaan en heeft de praeses de wensch uitgesproken, dat volgende redactie’s zich niet door hun eigen fantasie zullen laten verleiden. En deze keer zal iedereen het er wel van harte mee eens zijn. Inderdaad voldoet dit uiterlijk aan alle eischen en deed de redactie hiermee een gelukkige greep. Het lijvig boekdeel openslaande treft ons allereerst de kalender. Een buitengewoon aardig idee, om die op te luisteren met een zoo suggestieve illustreering van het clublied 1 Bovendien zeer nuttig voor degenen, die de woorden van het lied nog altijd niet volkomen machtig zijn! Dan volgt een practisch gedeelte, posttarieven e.d. en de lijst der professoren; het vak van sommigen inspireererde tot een krabbeltje, eenigen heel geestig. De teekeningen nemen trouwens ditmaal een zeer vooraanstaande plaats in; blijkbaar
schuilen er onder de huidige V.V. S. L.leden meer teeken- dan schrijftalenten. Zeer geslaagd is b.v. de illustratie aan het begin der Mixed Pickles, en de rubriek jaarverslagen, die men anders licht overslaat, trekt nu de aandacht door de vele teekeningetjes in de tekst. Natuurlijk is door het speciaal karakter dezer Almanak een groot deel ervan gewijd aan het Lustrum. Zoo vindt men er de Lustrumplaat, de openingsrede, de marsch en een uitbeelding van het grootste Lustrumprobleem: het vragen van een man. Het Mengelwerk munt niet uit door quantiteit, maar de qualiteit maakt veel goed en doet zeker niet onder voor andere jaren. Met name verdient genoemd te worden het uitstekend geschreven prozastuk: De Uren van de Nacht. De Mixed-Pickles mochten dit jaar weer persoonlijk zijn, waar dan ook van geprofiteerd is! Daar het Lustrum veel stof bood, werden eenige bladzijden M. P. speciaal daaraan gewijd. Tot slot de weinig interessante, maar veel geraadpleegde adreslijst. Veel dank en alle hulde aan de redactie, die zich zoo voortreffelijk van haar taak gekweten heeft!
Tooneelspel in 6 tafereelen, geschreven door Dieuke Boissevain, ter gelegenheid van het VIIe Lustrum der V. V. S. L. Aan het zeer verzorgde programma ont~ leenen we: ... „de 20e eeuw is een beker, die overloopt en waar nog altijd meer wordt bijgegoten; het hoogtij van de nieuwe zakelijkheid is alweer aan het tanen en de reactie breekt zich baan met nieuwe draken, ijzeren ridders en vliegende tapijten, men voelt de zucht naar heldenvereering, naar het sprookje . .. .” Dit verlangen naar avontuur, het sprookje, dat wij, kinderen van de 20e eeuw, allen kennen, brengt ook Sonja (Dieuke Boissevain), de hoofdpersoon uit „Tot in lengte van
dagen . . .er toe haar werk bij haar tante, Louise van der Palts (Joke Blom), die een „Bureau voor Advies aan werkende Vrouwen” heeft, er aan te geven, haar koffer te pakken en weg te gaan. Door een samenloop van omstandigheden (regen, telefooncel, taxi, bekeuring), komt zij in aanraking met den charmanten politicus Gaston d’Arnaud (J. M. Bierens de Haan). — Uitmuntend geschreven was dit tweede tafereel, knap dooreengevlochten waren de verschillende dialogen, waartusschen Gaston als ’t ware de trait d’union vormde. Goed werd hier gespeeld; ook de kleinere rollen waren uitstekend bezet. In het derde tafereel zien we Sonja werkzaam als secretaresse van Gaston, nü vol aandacht voor haar schrijfmachine, kaartsysteem enz., terwijl het min of meer gelijksoortige kantoorwerk bij haar tante haar niet vermocht te boeien 1 — De eenigszins cliché-achtige figuren van den lijntrekkenden boekhouder (W. L. Haardt) en de werkster met papillotten in het haar (Nancy de Lange), oogstten door hun enthousiast spel veel succes. Volkomen verdiend was het open doekje voor de décors van het vierde tafereel. Alle hulde aan den ontwerper, den Heer Eduard Veterman en de vervaardigsters met hun leider, den Heer C. Dutilh. De bar-scène daarentegen was wat zwak, het geheel wat gezocht en onsamenhangend. Het hoogtepunt was wel de politieke rede van Gaston d’Arnaud in de tot vergaderzaal ingerichte bar uit het vorige bedrijf. Prachtig (misschien iets tè gechargeerd) was het zeer gemêleerde, rumoerige, lastige publiek, dat dergelijke bijeenkomsten pleegt te bezoeken. Met buitengewone vindingrijkheid heeft de schrijfster hier een hoeveelheid groote en schoon klinkende, doch niets zeggende woorden aanéén weten te schakelen tot een luid-applaus-oogstende politieke rede, door J. M. Bierens de Haan op zeer overtuigende wijze vertolkt. Een groot, doch misschien wat goedkoop succes had de splitjes drinkende Kareisen, de oud-Indisch man (W. A. Visser), wiens houding en gebaren, evenals zijn korte opmerkingen voortreffelijk waren. Waar hij langere zinnen te zeggen had, b.v. wanneer hij Gaston wil ontmaskeren als een politieken draaier, vond ik hem minder goed. Moeilijk was de kleine rol van Richard de Weert (W. L. Schorer), die op parlementaire wijze het publiek duidelijk wil maken, wat voor een onbetrouwbare figuur deze d’Arnaud eigenlijk is. Als echtgenoot van de wereldsche, veel uitgaande Yvonne (les Meyers), deed hij wat erg jong aan. De vergadering verloopt in een schreeuwen duwpartij, het publiek verdwijnt .... Uitstekend was d’Arnaud, zooals hij in de verlaten zaal van het podium komt en Sonja duidelijk maakt, dat alles wat ze over hem gehoord heeft, waarheid is. — Het L. S. T., dat de laatste jaren eenige zeer goede spelers aan de maatschappij moest afstaan, heeft hier althans een kracht teruggekregen, die méér kan, dan de gemiddelde dilletant. In het zesde tafereel zien we Sonja terugkomen bij haar tante; niét om te blijven, zooals deze (én de zaal) denkt, doch om te zeggen dat ze Gaston niet in de steek zal laten, nu iedereen hem de rug toekeert. De oudere vrouw poogt haar hier vanaf te brengen, door haar tenslotte het verhaal van haar eigen jeugdliefde te vertellen, waarvan de held de vader van Gaston was, met al diens slechte eigenschappen. Doch Sonja wil niet luisteren en antwoordt op de wanhopige woorden van haar tante, dat we blijkbaar weer teruggaan naar de tijd van de romantiek en de crinolines: „Crinolines zijn toch heel flatteus”, waarop het waarschuwend weerwoord komt: „Maar niet iedereen kan zich de luxe van een crinoline permitteeren”. — Dan valt het gordijn. Dit grootendeels vlot en geestig geschreven stuk dankt een belangrijk deel van zijn succes aan de wijze, waarop de beide vrouwelijke hoofdrollen vertolkt werden. De zeer moeilijk te spelen rol van de wat oudere vrouw, was Joke Blom alleszins toevertrouwd. ■— Werkelijk goed spel, zooals wij dat trouwens van haar gewend zijn, gaf ook Dieuke Boissevain. Het meisje Sonja werd tot een levende figuur, die de velen, die in Den Haag
of Leiden het voorrecht hadden deze voorstelling bij te wonen, niet spoedig zullen vergeten. Naast de schrijfster, de speelsters en spelers verdient de Heer Eduard Veterman met extra lof genoemd te worden. Het moet een geenszins gemakkelijke taak geweest zijn dit stuk met zijn talrijke rollen en dubbele dialogen te regisseeren. De Tooneelclub mag zich gelukkig prijzen, dat zij den Heer Eduard Veterman hiertoe bereid gevonden heeft.