Veie jaren reeds staat er voor en na elke vacantie in een min of meer vervelend ,/hoofdartikel" dat de Vox niet door de redacteuren kan worden gevuld en dat ons studentenleven (lees in dit verband Corpsleveri, want «het algemeene" van de Vox is voorzoover Unitas en nihilisten betreft minder dan schijn en wat de meisjesstudenten aangaat hoogstens van gastheerlijk karakter) zwak mag worden genoemd. Dat ik nu niet meer nalaten kan mijne ergernis over deze slappe waarheid onder woorden te brengen, daarvoor vraag ik deze redactie verontschuldiging. Stellig is ’t waar dat het ideaal niet zal zijn bereikt, mocht eens de Vox uitsluitend door haar redacteuren worden volgeschreven en evenzeer moet worden toegegeven dat ons Corpsleven nog buitengewoon veel te wenschen overlaat, maar een andere redactioneele opvatting ware' denkbaar en met blijdschap zou de redactie kunnen wijzen op wat in ons Corps naar vooruitgang streeft. 1. Mijn inziens is de redactie noch de bode op den Boer noch de censor van de schrijvende studenten doch behoort zij als elke wopstelraad« van elke courant haar lezers in en voor te lichteD, moet zij op vlotte wijze mededeelen wat er belangrijks in en om de studentenwereld geschiedt, daarover haar meening op uitdagende
wijze uiten en opwekkend vóórgaan op nieuwe wegen. Geen feest, geen vergadering, geen strooming onder studenten mag er zijn of de redactie moet er van op de hoogte wezen; als zij zich daartoe niet in staat acht, heeft zij slechts meer medewerkers aan zich te verbinden. Spontane bijdrage van haar lezers kan hij op hoogen prijs stellen, afhankelijk mag haar blad daarvan niet zijn. De stem der studenten moet door de redactie worden gesproken, niet gedrukt. Dat de redacties dergelijke opvattingen niet huldigen, zullen de gemobiliseerden tot hun en onzen spijt en tot schade van Corps en studentenmaatschappij hebben ondervonden. II. De lijdelijke theorieën der redactie spreken duidelijk uit haar klacht, als zou het huidig Utr. studentenleven met (/zwak« mogen worden afgemaakt. Dit de Vox kon men het omgekeerde moeilijk hebben kunnen leeren maar mij dunkt toch, dat men blind, onwillig of onwetend moet zijn om niet dankbaar in te zien dat het Corps in het afgeloopen jaar op schier elk gebied goede verwachtingen wekt. Uit den overvloed haal ik het volgende naar voren. 1) De Faculteiten gingen voort op den weg van nieuw leven: de Medische voortzettende haar optreden der laatste jaren; de Philosophische met huishoudelijke actie en een boekje; de Juridische door een verzoek tot haar Hoogleeraren te richten over de doctoraalcolleges en door zich bereid te verklaren ook zelve zich te gaan roeren; deze alle en de Theologische door ondernemen van de eerstejaarsvergaderingen met sprekers uit eigen kring; Litlerarische wilde wel maar kon tot de wolken niet reiken. Naast de Faculteiten wees de oprichting eener Indische vereeniging op een opleving der tfstudiebelangen« en werd
daarmede een stap gedaan in de richting van /'studenten vakbeweging" waarheen Secor en Borger reeds lang zijn voorgegaan. 2) Op sportgebied heerschte ongekende beweging: — de loods van Triton werd drukker bezocht dan sinds jaren gebeurde, de belangstelling van het U. S. C. aan de Hembrug was alle-Corpsen-verre overtreffend en ook voor ons «ongewoon", op de wedstrijden maakte de acht zelfs volgens de Leidsche Rotterdammer een goeden indruk en haar sportieve opvatting werd in Leiden met eere verhaald, het luisterrijk kampioenschap van den praeses vervult alle Corpsharten met trots en gansch Holland met ontzag; — Sphaerinda richtte niet alleen de gewone wedstrijden in maar schiep ook de Interacademiale welke zij te gast had en waarin hij dit eerste jaar een goede derde werd; — Olympia deed na 4 jaren rust de zalen weer daveren, kwam weer uit en een omvangrijk Corpsbroeder sleepte roemruchtig een sabel; — zelfs werd veelvuldiger dan ooit door ’t U. S. C. onderling en elders gevoetbald en gehockeyd. 3) De Sociëteit genoot zelden zoo druk en geregeld bezoek; de maand Juni, waarin bijna elk Corpslid met goeden uitslag examen deed, was zelfs overstelpend en ongeëvenaard 4) Van de waarde zijner grondslagen werd ’t Corps zich steeds sterker bewust; dank zij a) de eenheid van societaire en studie-belangen, A) de onderscheiding in gewone-Corpsleden-tevens Societeitsleden, gewone-Corpsleden niet-Societeitsleden, studieleden, c) de blijvénde en wérkelijke band tusschen Senatus Veteranorum en Hon. Senatoren, geeft ’t U. S. C. het recht zich te beschouwen: het eenige «volle" Corps dat voor ieder mannelijk student openstaat en behoorlijk wordt bestuurd. ó) In N. C. S. V. en V. C. S. V. namen de U. S. C. leden een voorname plaats in en op het Ned. Stud. Congres voerden zij het hoogste woord. Mij wil ’t voorkomen dat de redacties, alleen door zich de woordvoerders én de geschiedschrijvers der studenten te voelen en door zich te doen bezielen door liefde voor ons Corps, het contact zullen kunnen herstellen dat tusschen haar en de lezende zoowel als schrijvende Corpsleden sinds lang verbroken is. Dank zij de gehecht heid van ons Corps aan het oudste Studentenweekblad is ’t nooit te laat.
De Redactie hoopt op dit belangrijke artikel in het voigend nummer te antwoorden.
NAAR AANLEIDING VAN DE REDE VAN DEN AFTREDENDEN RECTOR MAGNIFICUS Het nieuw,e studiejaar is geopend en het eerste wat ons in de ooren klonk is de oude vraag — zijn vrouwen geschikt voor de universitaire studie zooals die nu ingericht is, wat bereiken zij hierin en hoe bereiken zij dit. En het antwoord dat de Rector Magnificus gaf was niet bemoedigend voor de talrijke vrouwelijke studenten. Hij toch sprak uit eigen ervaring als hoogleeraar en voigens indrukken bij promoties opgedaan en telkens weer
kwam dezelfde klacht — geen juist besef van studie — geen persoonlijk inzicht en begrip in eigen studievak. Het tegenwoordig geslacht van vrouwelijke studenten wil ik tegen dezen klacht niet verdedigen. Wanneer Professor Damsté zich in zijn oordeel vergist heeft, zullen zij dit door hun eigen inspanning moeten toonen. Zij zullen moeten beseffen de groote marge die er ligt tusschen student zijn en studeeren — tusschen het verzamelen van examen kennis en het met actieve belangstelling zich verdiepen in de vragen die het eigen studievak oplevert. Zij zullen moeten begrijpen, dat een studie niet volvoerd kan worden in snipperuurtjes met versnipperde gedachten en verstrooide belangstelling — zij zullen moeten inzien, dat slechts die meerdere kennis de persoonlijkheid verrijkt, die actief vergaard en niet passief opgenomen is en slechts dergelijke kennis de persoonlijke werkings-sfeer verruimd ten slotte toch het doel van alle studie. Maar in de rede van den Rector Magnificus heeft mij getroffen dat ook over de vroegere studeerende vrouwen slechts met een ironischen glimlach is gesproken, niets anders als: «zij trouwen met assistenten en vele harer volgelingen volgden dit voorbeeld". Ik meen dat juist de eersten, die niet alleen den weg gebaand hebben voor de tallooze volgelingen maar wat belangrijker is, maatschap pelijk krachtig werk hebben geleverd, aanspraak mogen maken op meer waardeering, en piëteit dwingt mij de veel krachtiger generatie van studenten die voor ons kwam tegen den glimlach te verdedigen, die glimlach die bij ons nu studeerenden misschien heilzaam kon werken, maar die toch niet de heele vrouwenstudie mag overglijden. Laten wij, de tegenwoordige generatie, echter inzien, dat de mogelijkheid van vrouwenstudie, het kostbaar erfdeel dat wij zoo gemakkelijk aanvaardden zijn glans en waarde slechts behouden kan door onze eigen inspanning.
DE KONSERVATIEVE STUDENTENWERELD Zoals gewoonlik aan ’t begin van ieder studentenjaar verheft zich ook nu weer de Vox Sludiosorum luider en in breder kring, en worden in de rubrieken van ons weekblad besprekingen geopend over min of meer belangwekkende onderwerpen. Zonder lans op de oorzaak van dit verschijnsel te willen ingaan — schuilt achter deze steeds weerkerende belangstelling misschien een zeer begrijpelik eergevoel tegenover de Vox-lezende novieten — zullen velen er zich met mij over verblijden Want, beter overwogen dan de vele slappe kletspraatjes aan de tafeltjes in de konversatiezaal, heeft een debat in de Vox m. ï in ’t algemeen meer waarde dan de zo juist genoemde tijdpasseringen. In twee voorgaande Vox-nummers heeft B. een onderwerp ingeleid, dal zeker van groot belang voor de studentenwereld is; De oorzaak van het halsstarrige konservatisme in deze wereld is, volgens B., gelegen in de grote gemakzucht van de mens, welke zich bij de student in zo grote mate doet gelden omdat bij hem de evenwichlbrengende faktor, de strijd voor levensonderhoud, geheel of bijna geheel ontbreekt. Nu is juist deze bewegingloze behoudzucht een der dingen, die mij in hel U. S. C. het meest gehinderd hebben; hel deed mij dan ook genoegen, dal iemand in de Vok deze kwestie aanroerde, en poogde, het kwaad te ontleden en in zijn oorzaken na te gaan. Na aandachtige lezing van B.’s arliekel
stemde ik gaarne toe, dat zijn verklaring: «gemakzucht is de grondoorzaak van onze behoudendheid,» mij zeer aannemelik voorkomt, terwijl ik tegen zijn mening omtrent het vasthouden aan oude gewoonten eveneens niets in te brengen heb. Doch over enkele punten uit zijn betoog, en vooral ook over zijn slotsom, wilde ik gaarne een opmerking maken, deels omdat ik het soms met B. niet eens ben, deels om misschien nog nadere uiteenzetting van hem te verkrijgen. Vooraf iets over B.’s wens aan het slot van zijn artiekel. . Hoewel een groot en «krachtig» eerste jaar voor de instandhouding en de bloei van het \U. S. G. natuurlik onmisbaar is, verwachte B. hiervan niet te veel voor liberale hervormingen. Het is vermoedelik juist de door B. aangegeven maatschappelike prikkel tegen de gemakzucht, de «noodzakelikheid om te werken voor levensbehoud,» die zich des te sterker doet gevoelen naarmate onze intrede in maatschappij spoediger aanslaande is, en die bij velen onzer, mede door de nauwere aanraking met velerlei misstanden, tot uiting komt in een meer vooruitstrevend, hervormend of demokraties denken en handelen, welke vaak gedurende de latere studententijd ook in studentenwereld en Gorps reeds merkbaar zijn. In ieder geval is het mijn ondervinding, dat de jongere jaren, na enkele strubbelingen tegen voor hen onaangename mores, gewoonlik het meest kon^ervatief zijn, d. w. z. zich nog het meest behaaglik voelen in en temidden van luie en gemakzuchtige stoelen, weiten en omstandigheden, en dat de oudere jaren relatief de meeste sociaal-voelende, vooruitstrevende en radikale elementen omvatten (zie o. a. de twee voorgaande Vox nummers). In hel eerste gedeelte van zijn artiekel betoogt B. dat gemakzucht ook oorzaak is van de neiging om de geldelike oflers die ’t studentenleven eist, zoo hoog opgedreven te houden, teneinde hen, die de luie rust zouden kunnen verstoren, te weren; terwijl elders ruimere openstelling van de deuren der studentenwereld bepleit wordt, blijkbaar o a. teneinde de konservatieven uit hun gemakzucht op te schrikken. Mag ik aannemen, dat B. hier met «studentenwereld» het Utrechts (of elk ander) Studenten Corps bedoelt, en dus voor ruime toelating van meer der tans studerenden een lans breekt? Dan geef ik hem toch weinig hoop, dat door deze ruimere toelating (hoe wenselik wellicht uit anderen hoofde) de gemakzucht en daarmee het konservatisme zal verdwijnen. Want, mogen de minder-gegoeden al de zorgeloosheid om een ■of twee verloren jaren der rijkeren missen, zullen zij dus de luiheid niet ten top drijven, direkle geldelike zorgen hebben ook zij niet, zijzelve hoeven voor het dageliks brood niet te werken, daarvoor zorgt hij, die hen student liet worden. Ook bij hen ■ontbreekt evengoed de prikkel tegen de gemakzucht, zodat deze laatste wederom z’n volle werking zal kunnen ontplooien. In de derde en vierde alinea van artiekel I belooft B , ons aan te tonen, dat de werkelike oorzaak van het konservalisme (d.i. de gemakzucht) op den duur een geheel verdwijnen der oude gewoonten tengevolge zal hebben. Het spijt mij, dat ik de vervulling van deze belofte in B.’s verder betoog niet heb kunnen vinden. Integendeel lees ik aan het einde hiervan de slotsom, dat ’t .juist de oude gewoonten, de vaste traditiën zijn, die de studentenwereld nog in stand houden, een brouwerij, waarin slechts kleinzielig gekibbel over de handhaving der mores vermag «een zekere mate van levendigheid» te brengen. Voor welke trieste uitzichten stelt B. ons hier! Of een studentenmaatschappij die, na ’t verdwijnen van haar oude zeden, door gemakzucht, door luiheid uiteenvalt, óf een voortsukkelen op het rustige, oude, effen weggetje, gesteund en geschraagd door «een star systeem van leefregels». Waarlik, indien het zó met ons gesteld is, zou ik zeggen, dat het hoog tijd werd, dat wij de bakens verzetten, ’t Besef der noodzakelikheid van breken met hel konservatisme en voorlgaan is véél vooruitstrevender, demokratieser richting mag dan wel ten spoedigste levendig worden niet alleen bij enkele overgebleven oud-gedienden, maar vooral bij de leidende jaren.
DE TRITONJOOL. Gelukkig had het ijverig Tritonbestnur ondanks den kolennood een flinke boot weten te bemachtigen en zoo kon dit schoone feest op de bekende wijze gehouden worden. Alles werkte dan ook prachtig mee: een stralende najaarsdag, aardige wedstrijden en groote opgewektheid onder de vele enthousiasten — belangrijk meer in aantal dan het vorig jaar. Nadat de groenen ons onbehoorlijk lang hadden laten wachten, werd ± half 2 vertrokken onder het geschetter van een rood muziekcorps met blauwen voorblazer, dat een onmisbaren aanleg voor het produceeren van valsche tonen bleek te bezitten. Het was een prachtige stoet: voorop de groote stoomboot met vele welbekende Triton-enthousiasten, dan de zolderschuit volbepakt met het groenenheir, op de plecht het jaarbestuur welks praeses vele woorden sprak onder de blauwe Tritonvlag, telkens zijn mede-groenen met edele handbeweging wenkend om te juichen en tenslotte de schuit met de wedstrijdbooten, gecommandeerd door van Essen in groot tenue. In statigen sleep gleden we Jutphaas-waarts, aan den walkant door een rijwielpeleton begeleid; forsch blies de muziek tallooze malen het juichend aangeheven Tritonlied en Lentink en Boudewijn zorgden voor het op peil blijven van de goede stemming. Half Jutphaas liep uit bij onze aankomst en vereerde ons den heelen middag met onvermoeide belangstelling. De wedstrijden waren aardig spannend; jammer dat telkens zeilschuiten het vaarwater belemmerden en zoo op den uitslag invloed uitoefenden. Het eindresultaat was dat het hoofdnummer werd gewonnen door de Varsity oude-vier D. J. Hulshoff Pol, A. M. M. van der Willigen, L. Einthoven, G. W. Grijns, gestuurd door A. Mieremet; van de tweeën wonnen N. J. Brink Jr.' en M. R. Rinkel, gestuurd door J. D. Ruys (te samen wegend 240 KG.!) terwijl natuurlijk in het sciffnummer onze wakkere praeses luide toegejuicht de overwinning bevocht en zoo in bezit kwam van de wissel-coers (vorige houder was W. H Levend). Ook de groenen roeiden tegen elkaar in een houten en ijzeren boot; waar bij geen der vieren veel roeitechniek te bespeuren viel, moest de logge houten boot het telkens afleggen. Onderwijl arriveerde per rijtuig de tooneelcommissie, die Fuhri onder luid gejuich een schoenen krans omhing. Vele groener, gaven zwempogingen ten beste, anderen liepen hard; de inmiddels gearriveerde senaat aanschouwde met belangstelling de diverse prestaties, terwijl de toneelcommissie op zijn Zondags aan ’t spelevaren was. Grandioos was de terugtocht; de zon, bijna onder, lichtte zacht over het van schepen onbewogen water, waarin met stijgende deining de sleep voortgleed; vroolijk schetterden de muzikanten hun wijzen, aan den kant een dansende en zingende kindermenigte en een klein regiment begeleidende fietsers en ver weg blanke avondnevelen opstijgend van de vochtige velden. Dan plotseling weer allen aan wal in joelende stoet met ontplooide vlag naar P. H., het aangewezen middelpunt voor verdere feestvreugde. Een opgewekt diner bracht de goede stemming op de juiste hoogte; met animo werd deelgenomen aan den gecombineerden kroeg- ep donderjool onder praesidium van G. Fuhri Snethlage. Veel werd er aan de officiëele
tafel gesproken en fraaie prijzen werden uitgereikt, waaronder het speelgoed voor de winnende groenenploeg. Dan het aardigste moment: hossend en joelend ging het onder het vroolijk geschetter weer stadwaarts en werd in een fakkelomgang den groenen een voorproefje van het installatiefeest gegeven, en Utrechts burgerij kon voor een oogenblik de sombere ernst dezer tijden vergeten. Daarna werd nog korten tijd op P. H. de feestvreugde voortgezet; toen echter om 11 uur de donderjool was afgeloopen, trad vrij spoedig de kalmte in en zoo eindigde deze schoone dag. Met deze gedachten gingen wij huiswaarts: dat Triton aan haar leden geeft een uitmuntende lichaamsoefening, een vroolijke opgewektheid en de frissche levenskracht, die we vinden in het eerst na groote inspanning iets bereiken ; dat na dit schoon geslaagde waterfeest niemand der groenen zal aarzelen, om mocht hij eens geïnstalleerd worden als lid van het U. S. C., het lidmaatschap van Triton te aanvaarden, — het eenige corpsgezelschap dat onder leiding van een krachtig bestuur zoowel naar buiten veel presteert als ook naar binnen bezield is met opgewektheid en een geanimeerd clubleven.