Verschillende bijdragen

R.

EERSTE JAARSPRIJSVRAAG — IVANS Meerdere malen reeds hebben de lezers mijner vorige sprookjes kennis kunnen maken met de persoon van mijn vriend, den prins. De gebeurtenissen nu, die ik in de volgende regelen ga beschrijven en die men zeker als eenig in de wereld van het sprookje mag bestempelen vielen voor, kort nadat hij van een lange reis door nagenoeg alle landen van Europa was teruggekeerd, een reis die hij, zooals hij mij later bekende, speciaal had ondernomen in de hoop zich een vrouw uit hoog-adelijke kringen te kunnen verwerven, een hoop echter die, niettegenstaande de vele avonturen die hij beleefde en die ik mijn lezers misschien later nog eens zal kunnen beschrijven, niet in vervulling was gegaan, zoodat hij nolens volens onverrichterzake terug had moeten keeren. loen mijn vriend dan op een regenachtige avond, na zich aldus een niet onbelangrijke practijk in liefdesaffaires te hebben verworven, wedergekeerd was naar zijn ouderlijk huis, nestelde hij zich daar, op de hem eigen zelfgenoegzame wijze, behagelijk in een diepe lederen fauteuil naast het haardvuur, deed een stoute greep in de sigarenkist van zijn vader, stak op en sloot de oogen. De lezers mijner vorige sprookjes zullen zich herinneren dat dit zijn geliefde houding was in geval hij ingespannen over een bepaald „experiment", zooals hij zich bij voorkeur pleegde uit te drukken, wenschte na te denken. Uit deze houding werd hij onverhoeds opgeschrikt door het luide gegalm van de zware bel waarmede eventueele bezoekers zich bij de slotpoort melden konden. Daar het reeds diep in de nacht was spoorde hem zijn inquisitieve geest aan, zelf op onderzoek uit te gaan naar de oorzaak van dit middernachtelijk geraas. Hij ontgrendelde dan ook de zware eiken poort, wierp de ketting los en deed zonder zichtbare inspanning de toch zeker tien centimeter dikke deur kreunend om haar hengsels draaien. ÈJBfttond de armoedige, van de regen druipende, doch VERSITEIT c ioxc

beeldschoone gestalte van een rijzige, slanke vrouw, rillend van koude over geheel haar lichaam Zij zeide te zijn de tweede en jongste dochter van den sinds lang overleden Lord Stockton, Peer van Engeland * # « * Nadat onze vriend de jonge vrouw bij het knappende haardvuur had doen plaats nemen en haar op de hem eigen wijze met enkele woorden op haar gemak had gesteld, liet hij haar voor een oogenblik alleen in de slotzaal achter en begaf zich naar het vertrek dat hij tot logeerkamer voor zijn bezoekster had bestemd. Hier ging hij op de volgende eenigszins zonderlinge, doch daarom juist voor hem zoo karakteristieke wijze te werk: hij legde met groote omzichtigheid een erwt onder het beddengoed en deponeerde daarop twintig matrassen en tenslotte nog eens twintig bedden van eiderdons. Hoezeer het hem ook tegen de borst stuitte tegenover een vrouw zijn toevlucht te moeten nemen tot een dergelijk paardenmiddel, toch zag hij deze handelwijze als eenige mogelijkheid om de adelijke afkomst van zijn bezoekster op de proef te kunnen stellen. Na een oogenblik, schijnbaar in diepe gepeinzen verloren, voor zich uit te hebben gestaard, draaide hij zich met een energieke ruk om, keerde naar zijn bekoorlijke gast terug, ging haar naar haar kamer voor, wenschte haar op zijn droogste toon, waarin een scherp observeerder een licht sarcastische klank zou hebben kunnen opmerken, een aangename nachtrust toe en trok zich vol bange verzuchtingen naar zijn eigen kamer terug waar hij een slapelooze nacht doorbracht. De eerste woorden die hij de volgende morgen aan het ontbijt met onverholen nieuwsgiergheid tot zijn gast sprak, waren: „Goede vrouw, zeg mij, hoe hebt gij geslapen?" „Eenvoudig ontzettend”, was het antwoord dat zij hem gaf, „er moet iets in mijn bed gelegen hebben waar ik bont en blauw van ben”. Op hetzelfde oogenblik dat zij deze schijnbaar jzoo onbelangrijke woorden sprak, voer er door het achterhoofd van den prins een licht schokje (zooals hij zijn bezoekster later in vertrouwen mededeelde zijn grootste gebrek als prins) en namen zijn staalblauwe oogen een harde uitdrukking aan, uiterlijke kenteekenen die, zooals de lezers mijner vorige sprookjes zich zullen herinneren, er op wezen dat hij op datzelfde oogenblik een hoogst belangrijke ontdekking had gedaan. En geen wonder! Zelfs het nuchtere brein van onzen vriend, den prins moest zonder vele „deductie s en combinatie's ' er van overtuigd zijn dat deze vrouw, wier nachtrust reeds door een enkele erwt verstoord was, waarlijk uit hoog-adelijke kringen moest stammen en dus de echtgenoote bij uitnemendheid voor hem was. De rest laat zich dan ook raden: Nog dezelfde dag werd hun huwelijk ingezegend, terwijl de erwt die hen beiden tot elkaar had gebracht een eereplaats kreeg in het slotmuseum, waar zij tot op de dag van heden nog vol trots door de slotvrouwe aan de bezoekers wordt getoond.

HOLBEWONERS Ergens in de minder bekende gebieden van een van onze Zuidelijke provincies ligt een alleraardigst landelijk dorpje, dat aan alle zijden omringd is door dichte dennebosschen. 't Zonlicht glijdt er over de landerijen en velden en de enkele boerderijen zelf, die verscholen staan onder zware conservatieve eiken. Er was een tijd dat de boeren na hun vermoeiende dagtaak, hier bijeenkwamen om op de gemakkelijke breede banken

of aan hun haard verpoozing te zoeken; en in de zomer zat men dan onder die oude eiken te peinzen over veel en de geesten werden levend; vaak klonken gloedvolle woorden op onder het aloude looverdak, jonge stemmen klonken heesch . . . Dan stonden oude bezadigde boeren op en legden hun al te felle hartstochten aan banden en rustig samenvattend, gesticuleerend met de handen gaf zoo een dan raad en zei z'n oplossing van 't probleem. ... De jongeren genoten en zagen perspectieven! In die dagen noemde men deze boeren vooruitstrevend. Toch hebben ze hun oude eiken niet gekapt. Nee, ze hadden ze lief, verzorgden ze met de grootste achting en verlangden iederen dag weer naar hun verkoelende en kalmeerende schaduw, om daar sprekende over de nieuwste geruchten van ver over de bosschen, steeds weer op te kunnen zien naar deze oude bekenden, eens geplant door hun voorvaders Maar nu zijn de bosschen tot een alles omvattende gordel geworden; de boeren werden lui en dunden ze niet meer uit. Geen geruchten drongen meer door tot de oude eiken en op de breede banken zitten nu de boeren en leveren maar al te bekende verhalen over en als dit uit zijn wordt er gevochten, omdat ze de verhalen beu zijn. Een enkele in hun midden is nog van het oude stempel; hij staat op en hoog rijzend boven de hem namummelende boeren declameert hij oude verzen, heldendichten en minnezangen . . . Nu zijn er van lieverlede in dat kleine dorpje, dat nauwelijks op die naam aanspraak kan maken en waar de bewoners zich toch de belangrijkste van gansch de provincie wanen, holbewoners gekomen. Onmerkbaar zijn ze zoo geworden tot holbewoners, mede door het feit dat er aandacht aan het sombere geval geschonken werd in hun courant „de Stem". Zoo een ken ik er in die Zuidelijke streken. Vaak gingen we als de school uit was, met z'n allen kijken, want alleen durfden we niet. Dan klepten we expres hard met de klompen over het voetpad, als we in zijn buurt waren gekomen. Toch was hij erg schuw, want als we dichterbij kwamen, kroop hij nog dieper weg in z'n donker hol onder het kleine rieten dakje en we kregen hem alleen te zien als we aanstalten maakten om weg te gaan. Dan gluurde z'n roetzwart gezicht heel eventjes tus- I schen de kleine dakopening om geheel te voorschijn te komen als we geen notitie van hem namen en rustig wegwandelden, 't Is nu eenmaal een eigenschap van sommige menschen om pas in actie te komen als alle belagers ver uit de buurt zijn. Denk maar aan konijnen en holbewoners!

VERSLAG VAN DE LEZING VAN A. DEN DOOLAARD OVER ZIJN NIEUWSTE BOEK „DE GROOTE VERWILDERING”, BIJ BROESE’S BOEKHANDEL Den Doolaard houdt bijzonder van de natuur en wel in haar meest woeste vorm. Sprak hij ons in zijn vorigen boeken over het onherbergzame Balkangebied, dit keer is het Mont-Blanc, die de domineerende achtergrond vormt voor dit nieuwe werk. Te meer domineerend in een tijd toen de „klimtechniek” nog maar in haar kinderschoenen stond: de 18e eeuw. Juist door haar ongenaakbaarheid, heeft zij een groote aantrekkingskracht voor Jacques Balmat, de hoofdpersoon, en wordt zoo een steeds aangroeiende angst voor zijn vrouw Jeanne-Marie, een mededinger in haar liefde voor haar man. Maar niet alleen voor de vrouw is hij noodlottig, ook voor zijn grootste bewonderaar Jacques Balmat zelf, die er, juist als hem door zijn trouwe helpers, de herders, een goudader is gewezen, de dood vindt.

Hiermee eindigt het leven van deze historische figuur, de trouwe gids van de phantastische philosoof „de Saussure, wien het klimmen in het bloed zat en voor wie het goudzoeken een gereede aanleiding was zich geheel aan het genot van het zwerven door de eeuwige sneeuw, over te geven. Na ons in korte bewoordingen de inhoud van zijn boek gegeven te hebben, lichtte de schrijver ons met een en ander over de toenmalige toestanden toe. De bewoners van de vallei van Chamonix zijn bekend om hun innig familieleven. Hun grootste trots is een welvarend boer te worden. Ook Jacques Balmat belooft dit zijn jonge vrouw JeanneMarie., maar kan de berg niet weerstaan. Hij zelf gelooft niet aan de bergfee, die geen al te groot doordringen tot haar gebied zou dulden. Jeanne-Marie daarentegen wacht op de wraak van deze geheimzinnige fiuur. Dit alles bij elkaar doet Balmat van de valleibewoners vervreemden, bovendien is er dan nog de vriendschap met de eigenaardige dokter Paccard, die al te graag voor zijn visioen, zich door de berg van z'n onsterfelijkheid te verzekeren, zijn doktersplicht vergeet. Het motief van dit boek is de strijd van den mensch tegen de ontembare Alpenwereld, vervuld als hij is van het verlangen steeds hooger te komen en de verhouding van denzelfde mensch tot vrouw en kind, die voor de bergbewoners het grootste bezit beteekenen. Deze strijd bereikt haar crisis, waar Balmat meegelokt door de dokter, gewapend met een meterslange barometer, tegen zijn zin de berg intrekt, terwijl hij zijn zoontje doodziek weet. Dit alles vertelde ons Spoelstra: den Doolaard op zijn eigen pakkende wijze, waarna hij tot slot nog enkele gedeelten uit zijn boek voorlas.

Weekkroniek

Nu gaat Drost van zijn post met groote kracht taak volbracht prachtig ding bewondering! Waar hij gaat Heemstra staat zijn plicht is zwaar na zulk een jaar. liederen zang orgelklang auto rood ver loot

voor een gulden Henkes lulde 't is plicht in 't Euversticht in iedere boek spekpannekoek en altijd vol 't vaatje Grol op de trappen vrouwen stappen afknappen dronkelappe Poehoenklappe Coen herrezen kracht bewezen oude klare toont gevaren operare geeft bezwaren aan de haard lang nagekaart

U.V.S. V.-bulletin

Net, Iet(s) fijn(s) die Kastele(y)n met zijn Bar(re)bas! Maandag 5e jaars te gas(t) waar zit die de (R)euze (C)itty? hoezee voor der Club grootste vrouw, schudt uit haar mouw het krachtig woord! Gij moest U schamen Lieve Dames! ziehier wat zij presteeren in 't buitenland, gaat dat leeren! Concordia crescamus Ho! no! ra(i)re dames die daar buiten staat te fluiten is van zinnen „kom toch binnen" van de regen in de drop een paraplu met gele knop 2 meisje op de band geplak(t) wat zeg jé van die Almanak een boemelneus !!!

Advertentie

STUDENTEN-LIEDERBOEK VAN GROOT-NEDERLAND Utrechtsche Studenten-Zangvereniging Prijs voorheen fl.90 Coers’Lied Koninklijke Vereeniging T MAnlö ï Het Nederlandsch Lied Verkrijgbaar bij UITGEVERS-MIJ. P, DEN BOER :: of door tusschenkomst van den Boekhandel