gen hoeveel sedert dien tijd door den Heer is gezegd en gedaan, om ons tot het zoeken van Zijn aangezigt aan te sporen, en hoe vele beloften Hij die getrouw en waarachtig is, en in wien alle beloften Gods Ja en Amen zijn, hierbij heeft gevoegd, opdat wij vrijmoedig in Jezus den Zoon Gods enden Zaligmaker van zondaren, in den geloove den Yader mogen naderen en de verhooring onzer gebeden verwachten.
Want ook David, die den Beloofde slechts van verre zag, was zoo volkomen overtuigd van de bereidvaardigheid des Heeren, om zich aan de Zijnen niet onbetuigd te laten, dat hij Salomo toeroept: »De Heere God, mijn God, zal met u zijn, Hij zal u niet
begeven, en Hij zal u niet verlaten totdat gij al het werk tot de dienst van het huis des Heeren zult volbragt hebben.
Er is over dergelijke, innige en teedere woorden niet veel te zeggen, maar te meer daarover te peinzen, en biddende des Heeren majesteit en barmhartigheid groot te maken. Want wie kan de betrekking eener ziele tot en hare gemeenschap met den Heer aan een ander beschrijven of uitleggen? »God, mijn God" is de taal des Geestes, en welgelukzalig de zie', die zich aldus aan den Heer verbonden weet, dat zij Hem als haren God mag belijden, om zoo te spreken omhelzen, wetende dat Hij haar in genade heeft aangezien en zij nu tot Hem met volkomene vrijmoedigheid des harten mag opzien. Voorts is het voorzeker eene kostelijke overtuiging, te weten dat Hij ons niet zal verlatén, totdat wij de dienst door Hem ons opgelegd, de
taak door Hem, ons toebetrouwd, ten einde hebben gebragt. Wij zijn onsterfelijk, en niets kan ons deren totdat wij des Heeren raad hebben uitgediend. Zijne eer is aan ons bestaan verbonden, en Hij die getrouw en magtig is, verlaat niet wat Hij heeft bedacht en wat Hij heeft voorbereid. — Wat zegt de stervende David meer?
C. S.
Het profetische woord.
De Bijbel zegt ons onschatbare dingen. Hij bevat uit het verledene het verhaal van hetgeen God gedaan heeft tot redding en zaligheid van zondaren, en voor de toekomst de heerlijke beloften, voor Israël, de volken en boveual voor de gemeente van Christus. En die gebeurtenissen zijn Gods werk, die beloften Gods beloften, volkomen betrouwbaar in leven en in sterven; en daarom beschouwen wij te regt den Bijbel als het » Woord Gods/'
Maar, vraagt hier het moderne ongeloóf: »Hoe weet gij dat?" Ook de Mahomedaan heeft zijn heilige schriften; ook de aanhanger van Confucius wijst op zijn gewijde oorkonden, en beiden zweren niet minder vast bij deze hunne boeken als gij bij uwen Bijbel. Hoe weet gij dat uw boek het woord Gods is?
Dit is eene levensvraag. Waarmede zullen wij haar beantwoorden? Met te wijzen op de zuivere zedeleer, of op de schoonheid van het godsbegrip des Bijbels? Dat alles zegt gewis veel, doch niet genoeg. Ook Mahomed," dus antwoordt de ongeloovige, » heeft veel goeds gezegd, ook Confucius veel schoons geleerd."
Hebben wij dan geen afdoend antwoord ?
Ja toch. Wy hebben een bewijs, dat alleen reeds voldoende is, wij wijzen op de profetie.
Niemand kan ontkennen dat in den Bijbel vele voorspellingen gedaan zijn die vervuld werden. En dat zij werkelijk voorspellingen waren en niet na de gebeurtenissen geschreven zijn, ook dat is te bewijzen. Dat Jesaja, Daniël en andere profeten geleefd en geschreven hebben, ver voor hetgeen zij voorzeiden geschiedenis werd, staat vast als een rots, waartegen de schuimende golven ook der ongeloovigste kritiek machteloos uiteenspatten.
Ja, waarlijk, de profetie is een vaste rots. Had toch de christelijke kerk dit meer in gedachte gehouden! Want het lijdt geen twjjfel, dat juist het veronachtzamen en doodzwijgen der profetiën op de christelijke kansels de oorzaak is, dat het ongeloof de kerk binnensloop en thans van de meeste kansels de moderne leugenleer gehoord wordt. Verachting van het profetische woord en toeneming van het ongeloof gaan steeds
"ITT, ° J
nancl aan hand.
Petrus zegt in zijn eersten brief: s>Wij zijn geen kunstelijk verdichte fabelen nagevolgd , als wij u bekend gemaakt hebben de kracht en toekomst van onzen Heere Jezus Christus, maar wij zijn aanschouwers geweest van zijne majesteit." De apostel had met eigen oogen gezien en met eigen ooren gehoord, dat Christus van God den Vader eer en heerlijkheid ontving, toen op den berg zoodanig eene stem van de hoogwaardige heerlijkheid tot Hem gebragt werd: »Deze is Mijn geliefde Zoon, in denwelken Ik Mijn welbehagen heb." Maar haddeu hierom de geloovigen aan wie Petrus schrijftminder zekerheid? Geenszins. Hen wijst hij op »het profetische woord, dat zeer vast is,' en zij zouden wèl doen, daarop acht te hebben »als op een licht, schijnende in eene duistere plaats."
De Bijbel is geen wetenschappelijk boek; toch grijpt hij diep in in de historie. Hij beschrijft den raad Gods over en door de
volkeren, voornamelijk over en door Israël, als het middelpunt van Gods openbaringen. Geen groote gebeurtenis, die niet te voren in de schrift werd aangeduid. Dat Abraham een talrijk nakroost bekomen zou, dat dit nakroost Kanaan erfelijk zou bezitten, dat het te Babyion in ballingschap zou verkeeren, Jezus' verschijning, Zijn leven, dood en opstanding, de uitbreiding Zijner gemeente onder al de volkeren der aarde, de groote afval in de christelijke kerk, die zich in onze dagen openbaart, de verschijning van den antichrist die krachtig wordt voorbereid, de wederkomst van Christus in heerlijkheid, en de herstelling van Israël, waarnaar de geloovigen meer en meer beginnen uit te zien: — dit alles werd eeuwen geleden voorspeld, wel door menschen maar niet in menschelijke kracht. Dat kon niemand. Wij hebben soms wel veel » beweringen" voor het¬
geen » misschien" geschieden zal, en vinden ons daarbij toch veeltijds iii onze verwachting teleurgesteld. Hier echter zien wij dingen voorspeld, waarvoor in den tijd dat zij geprofeteerd werden, geen enkel deugdzaam »gegeven" bestond. En toch werden zij ter bestemder tijd volkomen vervuld. Kan dat menschenwerk, kan dat iets anders dan het werk van God zijn?
Hierom zegt Petrus ook dat »geene profetie is van eigene uitlegging, dat wil zeggen : niet van eigen beslissing of uitwerking. Zij staat niet op zichzelve, maar hangt met de geschiedenis zamen; hare vervulling geschiedt op haren tijd en in den bepaalden vorm. Zij werd niet voortgebragt door den wil eens menschen, maar »de heilige menschen Gods, van den Heiligen Geest ge¬
dreven zijnde, hebben ze gesproken." Zoo is het woord Gods s> ingegeven," en het draagt hiervan de onbedriegelijkste kenmerken. Waren de profetiën van eigen uitlegging, zij zouden slechts in het algemeen,
in zeer ruime omtrekken spreken, gelijk menschelijke waarzeggers gewoon zijn te doen, zoodat men er altijd meê uit kan. Maar de profetiën treden in bijzonderheden, en wel in zeer kleine bijzonderheden. Zij voorspellen niet alleen Jezus geboorte, maar ook de plaats waar Hij geboren zou worden. Zij gewagen niet slechts van Jezus dood, maar voorzeggen ook dat Hij met edik gedrenkt zou worden, dat men over Zijn kleed het lot zou werpen, dat Hij zich van Godverlaten zou gevoelen. Evenzoo is het met het lot van Israël en der omliggende volken.
Wat aan Edom, Egypte en anderen geschieden zou, hoe naauwkenrig werd het voorzegd! Het statenbeeld van Daniël, hoe juist en regelmatig is het tot heden door de geschiedenis der eeuwen ontwikkeld! Dat de Kanaanitische volken juist vierhonderd jaren na de belofte aan Abraham gedaan zouden uitgeroeid worden, dat Israël juist zeventig jaren te Babel in ballingschap zou nederzitten, wie kon het voorzien? En dat Israël daarna wederom in ballingschap verkeeren zou, welke tot heden voortduurt, hoe duidelijk werd het geprofeteerd! Zij
zouden zyn »vele dagen zonder koning, en zonder vorst, zonder offer, zonder opgerigt beeld, zonder efod en terafim,"" dat is: zij zouden een volk blijven, doch zonder volksbestaan en zonder hun godsdienst, geen volk en doch een volk. Bijzonderheden, zoo onwaarschijnlijk mogelijk, en niettemin nauwkeurig vervuld ! Het treffende hiervan werd meer dan eens zelfs door Heidenen en vijanden Gods erkend.
Let verder op de overeenstemming der profetiën. Op hoe verschillende tijden en door hoeveel onderscheiden personen gesproken; — toch zijn zij een geheel. Eéne hoofdgedachte is van allen de ziel. En deze hoofdgedachte is Christus, de historische
Christus. Vierduizend jaren liggen tusschen de eerste en de laatste profetie, niettemin spreekt èn de paradijsbelofte èn de Openbaring van Johannes van Christus. En elke profetie is verklaring en uitbreiding der voorgaande.
AlJen spreken zg van Hem, als het zaad der vrouw, dat der slang den kop zou vermorselen (Gen. 3: 15), als den man »van den Heere verkregen" (Gen. 4:1), als dengene die den vermoeiden mensch »troosten*" zou over »zijn werk en over de smart zijner handen" (Gen. 5 : 29); als het zaad Abrahams, in welken alle geslachten der aarde zouden gezegend worden, als fde profeet door God verwekt, meerder dan Mozes; als de priester, meerder dan het Levitische priesterschap, als de Koning, die als Davids zoon op den troon Davids zitten en de volkeren beheerschen zal, als de Zoon Gods en der menschen, geboren uit de maagd, verwekt door den Geest, de Immanuël, God met ons, het wonder aller wonderen. En welke ongerijmdheden voor het menschelijk begrip: God en mensch in één persoon ver-
eemgd; Davids Zoon en tevens Davids Heer; de Koning der koningen, maar gekruist tusschen moordenaren; de Vorst des levens, maar gedood en magteloos in het graf gelegd! Waren de profetiën kunstig verdichte fabelen, waarlijk, de verzinners zouden zich voor deze groote ontzaglijke tegenstellingen gewacht hebben. Om zoo
te kunnen verdichten zou men meer dan een mensch moeten zijn; hoeveel te meer dan om zoo te voorzeggen?
Is het woord der profetie van God ingegeven, dan is de gansche Bijbel Gods woord. Of wat is de Bijbel zonder de profetiën? Deze alleen maken hem tot een geheel, en geven aan het niet-profetische gedeelte waarde en beteekenis. Neem eens alle profetie uit den Bijbel weg, en al wat gij overhoudt, heeft slot noch zin.
Dit brengt ons tot de gewisheid ook van die uitspraken der Schrift, die hare vervulling nog wachten. Vele dingen zijn nog
il, voor de toekomst voorspeld; heerlijke dina. gen en vreeseljjke dingen. De profeet die in Israëls tegenwoordige ballingschap, hun zijn in »vele dagen zonder koning en zonder offer" st aankondigde, laat er onmiddelijk op volgen: i- »Daarna zullen zich de kinderen Israëls bes' keeren en zoeken den Heere hunnen God ï- en David hunnen koning, en zij zullen vree3r zende komen tot den Heere en tot Zijne al goedheid, in het laatste der dagen" (Hoz. ie 3: 5). Dat Jezus wederkomen zal om Zijne n Gemeente met zich te verheerlijken, het 1, koninkrijk aan Israël weder op te richten, i, en der aarde rust, den volkeren vrede te 1e gebieden, werd door Hem en Zijne aposte;e len na Hem uitdrukkelijk bevestigd. Dat ■- daarna de groote dag des Heeren zal komen i- »brandende als een oven," de dag der wrake ij en der regtmatige vergelding , s in welken de hemelen met een gedruisch zullen voorbijn gaan en de elementen branden zullen en i- vergaan,'' wordt ons met de vreeselijkste kleuij ren profetisch geschilderd. En haalt nu de it ongeloovige over ons, die nog aan deze din[- gen blijven vasthouden, wel medelijdend de n schouders op en verzekert hij ons op steln ligen toon, dat niets van dat alles ooit geu beuren zal, zoo vragen wij op onze beurt: Weet gij dat? Hoe weet gij dat? Wij hebben
- een redelijken grond voor onze verwachting,
- maar waarop steunt de uwe? Gij acht die dinr. gen onwaarschijnlijk? Maar hoeveel is reeds t vervuld, dat toen het voorspeld werd voor y het menschelijk begrip hoogst onwaarschijn-
- lijk scheen ? De onvruchtbare Sara heeft r eenen zoon gebaard; de verstorven Abraham e is de vader geworden van een zaad, talrijk
- als de sterren aan den hemel, de Kanaad nitische volken zijn na 400 jaren uitgeroeid; t hunne sterkten, hoe sterk, zijn gevallen
- voor het volk, dat daar aenmechtig uit de
- woestijn kwam opdagen; Christus is ter be, stemder tijd verschenen; het Evangelie, aan-
- vankelyk door eenige ongeleerde visschers , gepredikt, dat den Jood eene ergernis, den r Griek eene dwaasheid was, heeft de wereld als 1 veroverd en doet meer en meer de afgoden
- van het heidendom van hun voetstuk valü len, gelijk Dagon weleer voor de arke Gods. j En gij, ongeloovigen zijt zelf een levend : getuige, dat de geest der profetie niet t | dwaalde toen hij sprak van eenen tijd 3 waarin er »spotters" zouden komen en zeg-
• gen: »Waar is de belofte Zijner toekomst? b want van dien dag, dat de vader3 ontsla. pen zijn, blijven alle dingen akoo gelijk van
• het begin der schepping." Waar wij dan ■ op zooveel profetie kunnen wijzen, die let; terlijk vervuld werd, getuigt het daar van
• gezond verstand , en onbeneveld nadenken, > van de nog onvervulde als van verdichte i fabelen te zeggen: ik geloof er niets van?
»Een licht, schijnende in eene duistere
• plaats," noemt Petrus het profetische woord, i Hier wordt ons het doel der profetie aani getoond, en waartoe wij haar hebben aan i te wenden. Die duistere plaats is de wereld,
is ons zondig hart en ons beschuldigend geweten. De wereldgeschiedenis mist hare beteekenis voor u, is eene verzameling van onzamenhangende brokstukken, zoolang uw . oog Christus niet ziet als het middelpunt
• en einddoel der wereldhistorie. Uw onrustig hart komt niet tot vrede, bekomt geen antwoord op zijn duizend vragen, uw beschuldigend geweten wordt nooit stille en laat u geen helder verschiet in de toekomst open, tenzij dat gij in de verzoening van Christus de verzoening uwer zonden erkent en uw hart in levensgemeenschap staat met Hem. Velen lezen de Schrift en doorzoeken de profetiën , zonder zich er veel om te bekommeren in welke betrekking hun hart staat tot Hem, die het wezen, de kracht en het einde van alle profetie is. En zonder twijfel, het naspeuren der profetiën is op zichzelven reeds eene aangename bezigheid voor den geest. Maar haar eerste doel is om geloof te verwekken en te voeden. Wij moeten i rekenschap kunnen geven van de hoop die 1 in ons is. Zij moet op een fondament rus- 1 ten, — en dit fondament is Christus, en Christus is de profetie. Buiten Hem bou- ! wen wij een huis zonder fondament, onder welks puinhoopen wij eerlang zullen worden j begraven. Wij moeten_ weten wie Christus ( is voor ons, opdat Hij onze Heiland, onze ; Zaligmaker moge kunnen worden. De profetie f is het licht, dat ons tot Hem kan en zal ( leiden. M. 1
Brie Goddelijke waarschuwingen: l
» vrees niet," «vergram u niet bezwijk £ niet."
(Fear not, fret not, faint not.) t
Uit hot Engelsch. r
{Vervolg en slot.) g
Bij deze drie vriendelijke, waarschuwende e
woorden: vreet niet, vergram u niet, bèzwijk niet, d
willen wij nog een beslissender en kostbaarder t
woord voegen, dat door dien liefdevollen, mede- o
lijdenden Vader is uitgesproken, die „weet wat t
maaksel wij zijn en gedachtig is, dat wij stof z zijn." »lk zal ü niet begeven, noch verlaten."
Vrienden mogen ons begeven, onze omstandig- p
heden veranderen, vijanden tegen ons opstaan r<
en zich tegen ons vereenigen; ja ouderdom ii
moge komen, met zijn gevoel van onvermogen g
en zwakheid en zijne vele gebreken; vleesch en d
hart mogen ons begeven, maar God zegt en meent w
wat Hij zegt: »Ik zal u niet begeven." Iemand, s!
van wien wij reeds gesproken hebben, wiens g
voeten bijna waren uitgeweken, wiens treden d,
bijna waren uitgeschoten, ondervond dit op de ti
liefelijkste wijze, en zong een vrolijk lied van is
overwinning over vrees, vergramming en bezwij- te
king, in de zegevierende woorden: »God is de di
rotssteen mijns iiarten en mijn deel in eeu- ni wigheid." „f
De apostel geeft de boven aangehaalde woor- er
den, die" voor het eerst tot Jozua werden ge- ke
rigt, op deze wijze terug: »Ik zal u niet be- W
geven en Ik zal u niet verlaten" (Hebr. 13 : 5), en
Iu deze plaats vinden wij, wat genoemd is nc
i- geworden »de vijf ontkenningen", die getrouie welijk terug worden gegeven in de volgende j Q regelen:
f"
l, »De ziel, die alleen in Jezus berust,
Die zal lk, die zal Ik niet laten haar vijand tot B" lust,
,a Schoon de hel zich gansch tegen haar zoude 8~ waapnen,
ie Zal nimmer, neen nimmer, neen nimmer die z. ~ ziele verlaten."
ie
et Daaruit maakt de apostel op, dat wij vrijt moediglijk durven zeggen: »De Heer is mij een ' helper, en ik zal niet vreezen, wat mij een mensch zal doen."
Denk daarom niet, dat het voor u, die uw lt; vertrouwen alleen op Jezus stelt, behoorlijk kan in zgn, u aan vrees over te geven, of u ontmoete digd neêr te leggen. Breng u dikwerf in gele dachten de woorden: »Ik zal u niet begeven, en j. Ik zal u niet verlaten," en indien gij nog een n ander wapen behoeft, om strijd te voeren tegen dien driedubbelen vijand, neem dan Jes. 41 : 10. „Vrees niet, want Ik ben met u;" hier is tegengift voor alle vrees. Wanneer wij geneigd l" zjjn, om wrevelig te worden, omdat sommige e dingen ons onthouden zijn of beproevingen ons 1- opgelegd worden, of de Voorzienigheid ons schijni- baar niet behandelt naar hetgeen wij gehoopt ;: hadden op grond van Zijn woord, mogen dan n de daarop volgende woorden: »Wees niet verbaasd, want ik ben uw God," onze ziel bevredigen en rust aanbrengen. En als wij, te midden van aanhoudende en zware beproevingon, s moegelijke dienstverrigtingen, of bittero ar-
1 moede, ons voelen bezwijken, gedenken wij dan
- aan Hem, die gezegd heeft: »Ik sterk u, ook <~t help Ik u, ook ondersteun Ik u met de regtern hand mijner geregtigheid."
Gedenk tevens, dat de Heer Jezus „eene ge_ lijkenis zeide, daartoe strekkende, dat men altijd . bidden moet en niet vertragen." Neem dus, in ' overeenstemming met „het zwaard des Geestes" hetgeen Bunyan noemt »het wapen des gebeds". e Overpeins buitendien dikwerf de volgende troost-
- rijke woorden uit Pil. 4 :6, 7:' »Weest- in geen
- ding bezorgd;" zoo zal alle vrees vlieden en het s vergrammen ophouden, en in plaats van te bej zwijken, zult gij zingen: »Hij verkwikt mijne g ziel; Hij leidt mij in het spoor der geregtigheid,
2 om Zijns naams wil." »Ik zal geduriglijk hopen en zal uWen lof nog grooter maken."
Ten slotte wensehen wij uwe aandacht nog
■ bij eene andere waarschuwing te bepalen, en wel bij een dikwerf herhaald en tevens zeer
t noodzakelijk verbod: »Vergeet niet." »Gedenk 1 en vergeet niet," was het woord, dat God tot
- Israël sprak, maar tot hunne schande staat ? opgeteekend : » Zij vergaten haast Zijne werken." . » Vergeet geene van Zijne weldaden," is een woord, t waarmede wij onze zielen dikwerf moesten bezighouden en ons aldus overtuigen om te blijven in de genade Gods. Welk eene groote waarde hechtte Paulus aan het behouden der zaken, be-
1 treffende Jezus (1 Cor. 15: 1—3) en de woor, den, die aangaande Hem zijn gesproken gewor) den (Hebr. 2 : 1). Ook wij zijn te zeer geneigd > om ze te laten glippen of »doorvloeijen." Laat . ons daarom uitzien naar den Geest der waarheid, de Trooster, opdat Hij ons die in herinnering brenge en wij ze niet enkel mogen bewonderen, maar in eeuigszins ruime mate in ons zeiven mogen ervaren, hetgeen in de woorden i des profeten en in de genadige' verklaring aan-
■ gaande den Heer Jezus vervat is: „Gij zult allerlei
■ vrede bewaren, waut men heeft op ü vertrouwd." »Deze dingen heb ik tot u gesproken, opdat gij
■ in Mij vrede hebt; in de wereld zult gij ver; drukking hebben; maar hebt goeden moed (vrees
niet, vergram u niet, bezwijk niet), Ik heb de wereld overwonnen." Laat ons de woorden niet vergeten Desgenen, Die- gezegd heeft: ->Ik zal uwe zonden niet meer gedenken, Gij zult van Mij niet vergeten worden." M. v. M.
Wat doen zij te Rome?
Dat is zeer moeijelijk te zeggen, omdat men i zoo verschillende en tegenstrijdige berigtcn ont- i vangt, dat men naauwelijks weet Wat men er van denken moet. Alle redeneringen over eenig- ] heid of verschil onder de verschillende leden, < zijn ten eenenmale te vergeefs, daar het onmoge- < lijk is te zeggen, wat eigenlijk bij de bis- < schoppen omgaat. £
Men spreekt nog altijd van oppositie en be- ] weert dat de minderheidspartij weldra weder- j om geheel vertegenwoordigd zal zijn, dat de i Oostenrijksche bisschoppen de reis naar Eome hebben aanvaard en dat de geschriften van c Rauscher (kardinaal) Schwarzenberg (aartsbis- c schop van Praag) en Hefele veel opgang maken v te Weenen. Van de Fransche bisschoppen hoort s men hoe langer hoe minder, en welligt is dit v daaraan toe te schrijven, dat de minister Daru, <] die de nota, in het laatste nommer medegedeeld, d aan den paus en doorhem aan het concilie heeft d gerigt, sedert is afgetreden. Buitendien wenscht v de Fransche regering de medewerking der priesters e voor het uitbrengen der stemmen te verzekeren en welligt heeft zij het daarom geraden geacht h zich stil te houden en -de bisschoppen werk v gegeven. g(
Lord Clarendon, Engelsche minister van bui- C tenlandsche zaken heeft geweigerd zich bij de P nota der Fransche regering aan te sluiten, omdat, zooals hij zegt,^ de pauselijke regering altijd sl sterk is, wanneer zij aangevallen wordt, daar- gi entegen zwak is, wanneer zij aanvalt. De meer- st derheid in het concilie is evenmin als de paus li tot toegeven gezind, en de laatste heeft dan hi ook geweigerd de nota der Fransche regering tot kennis van het concilie te brengen, al werd d( zij door verschillende mogendheden ondersteund, bi Volgens de Mémorial Diplomatique, heeft de d< paus verklaard, toen hij de nota der Fransche d( regering ontving, dat de kerk altijd den toestand re in aanmerking genomen had, waarin de staten zv gebragt werden door de eischen der volken en in de tijdsomstandigheden. Maar in den regel be- w weert de paus op deze dingen geen acht te zo slaan, en de Ultramontaansche bladen herhalen ze gedurig, dat don paus als de vertegenwoordiger hï der eenige waax-heid zich om de dwalingen des ne tijds niet bekreunt, daar hij niet in de wereld ge is om door hen tot dit of dat besluit geleid ke te worden, maar integendeel de leiding van alle ge dingen in zijne hand houdt. Men moet echter niet vergeten dat de nota van de Fransche regering kwam, en wat zou er van den armen paus en van het geheele concilie worden, zoo de keizer zijne soldaten uit Eome terugtrok? Wel is waar, wil Napoleon Italië niet verlaten en dat weet de paus zeer goed, maar het zoude dij nogtans kunnen gebeuren dat Napoleon den re
iu- paus aan zichzelven overliet. In alle g:val i9 de het voor Frankrijk althans noodig de dingen des tijds oplettend gade te slaan. 0. S.
ot Gebeurtenissen van den dag-,
de voorzeker zeer zonderling, dat wanneer
n men ooit gelooft een staatkundig overzigt met ie' een. anc'er 'anc^ dan met Frankrijk te kunnen [ „ beginnen, er altijd iets gebeurt dat de aandacht op dat land vestigt en het dus op den voor.. grond brengt. Ditmaal is het eene poging om en ^e^zer vermoorden en voor zoover men
en kökend geworden berigten oordeelen kan,
was niet alleen de dag, maar zelfs het uur belw Paald, waarop deze ontzettende daad ten uitln voer gebragt zoude, worden. De moordenaar is ie_ een welopgevoed man, die, zoo als hij zegt, van zijne jeugd af een republikein is geweest, en twee keer gestraft is geworden en
en in groote geldverlegenheid zijnde, zich door den en republikein Flourens heeft laten omkoopen om ^ den keizer te vermoorden. Men heeft bij een ander bommen, gevaarlijker dan die van Orsini, T(j gevonden en deze bommen bewijzen zeer zeker ^ dat er iets bijzonders gaande was.
Van de zijde der oppositie wordt namelijk n- beweerd, dat deze geheele zamenzwering slechts , door de Fransche regering bedacht is, om op |n de volksmenigte, die nu geroepen wordt te r_ stemmen, invloed uit te oefenen, haar bang te e_ maken voor de woelingen der republikeinen en haar gunstig te stemmen voor den keizer n en zijne regering. Het is buiten twijfel waar, ^ dat de zamenzwering de regering zeer te stade m ^om^' want velen die zich welligt aan de stem>k m^n£> zouden hebben onttrokken of tegen den r_ keizer hunne stem uitgebragt, zullen nu, even als het geregtshof, dat geroepen werd over prins e_ Pierre Napoleon te oordeelen, door de onstuimigheid en ongeregtigheid der aan de regering n vijandige partij verschrikt, voor den keizer stemmen. Doch hieruit volgt geenszins, dat de !, zamenzwering niet heeft bestaan, en zoo de Engelsche politie de Fransche niet had gewaar^ schuwd, niet zoude zijn geslaagd. Hetisgemak;t kelijk voor de oppositie, de gansche zaak, nu zij mislukt is, als eene hersenschim te doen 'e kennen en als eene poging der regering om si emj men te werven; hunne taal zoude zeer zeker ' anders geluid hebben, zoo de keizer ware ver11 moord geworden en zij den moordenaar als een w martelaar en held der republiek hadden kunnen ° prijzen.
r Beaury, dit is zijn naam, maakt geen geheim van zijne bedoelingen en schijnt met ^ groote openhartigheid op de aan hem gerigte vragen te antwoorden, en heeft zelfs een brief n van den heer Flourens aan hem zoo goed bewaard , dat al is deze slechts met den naam l »Gustave," de doopnaam van den heer Flourens, onderteekend, de politie geene moeite heeft het ^ handschrift te herkennen. Het zou natuurlijk voorbarig ziju nu reeds iets omtrent deze zaak te willen zeggen, daar men tot dusver slechts zeer onvolledige berigten heeft, doch één feit j is zeker, dat do amnestie, die algemeen verwacht t werd en waarop de uitgewekenen in Belgie reeds zoo vast rekenden, dat zij zich voorbereidden om naar Parijs terug te keeren, nu geen plaats zal hebben, wat onder deze omstandigheden " gemakkelijk te begrijpen is.
De heer Thiers heeft in een brief aan een zijner vrienden verklaard, dat, ofschoon hij zich ^ onthouden zal van de stemming over een volks, besluit, dat niet, zoo als hij had verwacht, vooraf . aan de goedkeuring der wetgevende magtis onderJ worpen geworden, de toekomst hem nog niet hopeloos schijnt, ook met het tegenwoordige Kabinet. J Er is volgens den heer Thiers nog kans, dat het ministerie, al heeft het eene fout begaan, op den liberalen weg terugkeeren zal. Men moet waarom die kans, hoe gering dan ook, niet verwaarloozen en het Kabinet niet door onbesuisde aanvallen den weg der reactie opdrijven. De heer Gyiizot verklaart zich voor een toestemmend votum, en alzoo doet ook de heer de Laboulaye, de beroemde hoogleeiaar van het collegie de Prance en schrijver van het zoo uitstekend boek Paris en Amerique.
Verscheidene Fransche bisschoppen hebben hunne geestelijken aangespoord om voor de regering te stemmen. Natuurlijk zullen zij zich deze ondersteuning der regering laten betalen door allerlei concessiën, hetzij voor hunne diocesen, hetzij voor het concilie; nogtans stelt de Fransche regering de medewerking der bisschoppen zeer zeker op prijs en zal gewis zooveel mogelijk den geëischten prijs betalen.
Wij hebben vroeger eenige mededeelingen gedaan omtrent de verhouding der Bulgaren tot den patriarch van Constantinopel. Zoo als alles wat met de kerkelijke kwestiën in betrekking staat, wordt ook deze kwestie een staatkundig vraagstuk. De Fransche regering heeft de Porte doen weten, dat zij hare handelwijze tegenover den Griekschen patriarch volkomen billijkt, reden genoeg voor den Griekschen gezant om te verklaren , dat hij bij voorbaat protesteert tegen elk onregt, dat den Griekschen geestelijken mogt worden aangedaan. Gesteund door dezen gezant heeft dan ook de patriarch op nieuw een memorie van verzet tegen het instellen van het Bulgarische exarchaat bij den grootvizier ingediend. Oostenrijk treedt als bemiddelaar op en heeft de Porte tot zachtheid aangemaand.
In Rumenie schijnt de toestand zeer ongunstig te zijn. De prins kan geen ministers krijgen, en de omwentelingspartij wordt dagelijks stoutmoediger, terwijl de prins ook in moeijelijkheden met de Porte dreigt te geraken over het regt van het muntslaan.
In Engeland gevoelt men den moord der door de roovers gevangen genomenen zeer diep en beschuldigt men, en naar het schijnt, met regt, de Grieksche regering door hare handelingen den moord te hebben veroorzaakt. Immers de regering had beloofd niets tegen de roovers te zullen ondernemen, totdat de gevangenen waren in vrijheid gesteld. Deze voorwaarde evenwel werd niet vervuld en de minister van oorlog zond soldaten tegen de roovers, en toen dezen zeer benaauwd waren, eindigden zij er mede hunne gevangenen te dooden. Deze feiten schijnen onloochenbaar te zijn en werpen zeer zeker geen gunstig licht op de goede trouw der Grieken. Wanneer hebben Grieken ooit goede trouw getoond? C. S.
Een zeer ernstig geschil.
_
Allereerst bleek de vrees voor staatkundige bemoeiing (politicophobie) dus on Gereformeerd,