staat en met een hart dat meeklopt bij de dingen, die hij om zich heen ziet gebeuren, dan verandert hij gestadig, dat kan niet anders. Hij zal misschien de dingen, die op hem aanstormen, niet in hun vollen omvang kunnen begrijpen, maar één kant ervan zal hem treffen en hij ziet niet anders meer dan dat ééne, totdat een tegenovergestelde levensopvatting, gedragen door een meesleepende persoonlijkheid hem drijft naar het andere uiterste. Zóó is de jonge mensch, hij mist de ervaring van den oudere, die, rustig beschouwend, het geheel kan overzien.

Maar Greshoff spreekt niet alleen van de jeugd, hij spreekt van ~een eerlijk man”, en dan bedoelt hij: zoo een, die nog soepel genoeg is, om open te staan voor invloeden van buiten af, die niet verstard is in vooropgezette opinies en verstikt in de waanwijsheid van zijn zelfverheerlijking.

Verandering beteekent leven en verstarring dat is de dood. Verstarren kunnen we in tradities, in het dogma, dat door een kerk wordt opgelegd, in een politieke-gezindheid, die niet ons eigen bezit is, maar domweg napraten van wat anderen hebben uitgedacht.

Als we iets aanvaarden zonder innerlijke noodzaak, dan kan daarin nooit iets veranderen, dan is dat verstard en dan is dat dood. Er zijn er onder de jeugd tegenwoordig heel wat, die niet ~iedren dag een ander” kunnen zijn, omdat ze zich gebonden hebben aan partijen en tradities, waaraan ze innerlijk nog niet toe zijn.

En dat is nu juist het heerlijke van het Vrijz. Protestantisme dat het ons de volkomen vrijheid laat, om kennis te nemen van alle stroomingen. Als we maar één vast punt in ons zelf hebben, dan mogen we zwerven van het ééne uiterste naar het andere, dan mogen we vandaag communist zijn en morgen fascist, tot we eindelijk voor ons zelf de waarheid gevonden hebben.

Als we maar dat ééne vaste punt hebben, laten we het God noemen of laten we het noemen: ~het besef van goed en kwaad, niet naar het oordeel der wereld, maar naar de norm, die we diep in ons zelf hebben meegekregen”, dan zijn we toch geen stuurlooze, remlooze schepselen, ook al zijn we „iedren dag een ander”.