KUNST

VRUCHTBAAR LEED

LEX. MEEUSSEN

„Die zijn trouw deel van tranen heeft gekregen, Oogst van dit leven een volleren zegen. Verblijd u, dat uw jonkheid heeft geweend: Niets is bevruchtend, als de lenteregen!1'

(uit de Oud Perzische kwatrijnen9 vert. door

P. C. Houtens),

Een klein, teer meisje, ineengekrompen door den slag van een groot, diepgaand leed, van een zoo groote teleurstelling, dat zij geen kracht meer heeft, zich zelf vast te houden en het contact met de goddelijk-geestelijke wereld niet meer te voelen, niet meer te gelooven schijnt.

In haar rechterhand bergt zij haar natbeschreide, klagende gezichtje, terwijl haar rechterarm den elleboog trekt en drukt binnenwaarts, naar den hartstreek toe, daar, waar het zoo’n pijn doet.

Daar, in haar binnenst is een zoo slaande verwoesting te weeg gebracht, dat de aanblik van haar gebrokenheid den beschouwer onmiddellijk doet resoneeren in zijn hart op de stomme aanklacht tegen de onbarmhartigheid, die haar die pijn heeft gedaan.

Wat voor pijn? Moreele, .... physieke? Of beide? Beide, want de eene is nooit zonder de andere in oorzaak en gevolg,

Onbevangen, moedig, vol idealen van goedheid, waarheid, schoonheid, koos zij den steilen weg opwaarts, als haar levensweg, vol moed en vol liefde en nu door één zwaren slag haar door menschen of lot aangedaan, ligt zij daar teruggeslagen en het is, of zij steeds meer, dieper terugvallen zal op dezen weg. Haar voetjes vluchten naar elkaar toe, zij schijnen elkander angstig om raad te vragen, want zij weten, zonder het hoofd, zonder de oogen den weg niet meer, óp naar het Licht.