DE REVUE DER SPORTEN.

614

van ongeveer vierhonderd gulden, maar daarmee zijn we er nog lang niet. Een grootsche steunbeweging is op touw gezet door den Amsterdamschen Korfbalbond, die voor 18 April een interessanten korfbaldag op touw heeft gezet, tot bijwoning waarvan zelfs spelers en officials hun entree moesten betalen. Of de sympathieke opzet is geslaagd, zullen de bladen van 1.1. Maandag u reeds hebben verteld.

Behalve de financiëele, is er ook nog een andere zijde aan deze kwestie, n.1. de keuze der spelers en speelsters. Zoolang echter nog niet bekend is, op welken'datum de demonstratie zal plaats hebben, kan eigenlijk niemand worden uitgenoodigd. Maar daarom kunnen toch wel vast eenige eischen worden besproken, waaraan de vertegenwoordigers onzer sport op de Olympische spelen hebben te voldoen. Want het ligt voor de hand, dat de Antwerpsche wedstrijd voor onze sport van het allergrootste belang is. Het heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad, voor we zoover waren, dat ons de gelegenheid werd gegeven ons spel in Antwerpen te demonstreeren en dat het ten slotte gebeurd is, danken we dan ook enkel en alleen aan de tusschenkomst van onzen Beschermheer, den voorzitter van het N. O. C.

Toen Baron Van Tuyll ons verzoek ter bevoegder plaatse overbracht, waren er onoverkomelijke bezwaren daaraan te voldoen. Het Belgische Comité voor de 7e Olympiade had

n.1. rekening te houden met den wensch van alle deelnemende naties, om den duur deiSpelen zooveel mogelijk te beperken. Bovendien werd men gedrongen een tentoonstelling, een demonstratie te geven ,,Mass Games", omdat men overtuigd was van het groote sociale nut van deze soort spelen voor

de schooljeugd, de arbeidersklasse en het leger. Daardoor was het programma reeds zoo overladen, dat: ,,I1 ne nous est plus possible d'y ajouter quoi que ce soit." Na deze motiveering van de weigering van zijn verzoek, was het voor onzen Beschermheer niet moeilij k zij n vraag te herhalen en nu met meer klem, daar hij er op kon wijzen, dat juist korfbal in Holland had bewezen één bij uitstek goed ,,Mass Game" te zijn en er dus voor de Belgen zeer veel aan gelegen was met de korfbalsport kennis te maken. Het resultaat van dat antwoord is u bekend: we gaan' naar Antwerpen. Ons spel zal daar critisch worden beschouwd en dit feit geeft den technischen medewerker van „Korfbal" eenige beschouwingen in de pen. Hij wijst er op, hoe wij korfbal steeds propageeren als gemengd spel en herinnert er aan, dat we dus zullen hebben te zorgen, dat dit gemengd karakter in Antwerpen

AUTOMOBIELEN

CF. BAKELS-AMSTERDAM

duidelijk wordt gedemonstreerd. Of dit gebeuren zal, hangt o. i., in de eerste plaats af van de speelsters, welke bereid zullen worden gevonden om ons spel in 't Antwerpsche Stadion te doen apprecieeren, want blijken zij betrouwbare krachten, dan zullen de spelers haar ten allen tijde in het spel betrekken en haar de gelegenheid geven het publiek te doen inzien dat korfbal juist als „jeu mixte" zulke een groote waarde heeft. Gelukkig bezit de N. K. B. een groot aantal dames, die door haar spel bewezen hebben, dat zè evengoed den bal hanteeren als de heeren der schepping, dat ze even goed als dezen thuis zijn in de tactiek van 't spel. Weet de commissie op twee zulke sextetten beslag te leggen, dan staat het voor ons vast, dat korfbal op die exhibition de „Mass Games" een uitstekend figuur zal slaan.

En van die overwinning naar internationaal korbal, il n'y aqu'unpas.

^ Amsterdamsche Schermsport t[

j door S. KALFF. t

■ MMTTTTTTTTTTTTT , , , ,, ,, M . . M T T T T TT t TT TTTTTTTV T . T I T T T T TT TT TT ■

{Vervolg en Slot.)

In Nederland ijverde men reeds vroeg tegen de dwaasheid om op deze wijze een geschil te beslechten, dat zooveel beter door een onpartijdige rechtbank, door een raad van eer of een vergelijk zou zijn uit te wijzen. Huygens gaf aan dat gevoelen uiting, waar hij in een zijner Sneldichten schreef:

Van veel onvoorsichtigheden, . Daer de Menschen mis in treden,

Staeter eene schoon vooraen, Die ick noyt en kan verstaen:

Dat men om een anders talen, Dat maer hy en most belalen,

Eigen Ziel en Lichaem waeght, En 't gevaer ten offer draeght. Enz. ,

Aan de Nederlandsche universiteiten was men ook niet gewoon om zoo vlu? van leer te trekken als aan de Duitsche, waar de student zich te bekwamen had voor een tweegevecht, waartoe hij ieder oogenblik kon uitgedaagd worden. Daarom zou die student eerder zijn college vergeten dan de schermzaal, waar het heette: ,,Auf die Mensur!" (van ad mensuram, de afmeting van den afstand tusschen partijen) en waar de gelegenheid bestond zich zg. eervolle lidteekenen te halen. Het kampgevecht op den degen, door stooten, was hier niet toe¬

gelaten; alleen het houwen met sabels („Hiebfechten"). Te Amsterdam echter, en elders in Nederland volgde men ook de Fransche methode, hetgeen men in Duitschland „Kontrafechten" noemde, en bediende zich daarbij van de Fransche floret („fleuret") of het Duitsche stootrapier, beide van buigzaam staal vervaardigd. Het eerste wapen bezat een doorboorde stootplaat, eenigszins in den vorm van een 8, of van twee aaneengesmede ringen; bij het laatste werd de hand beschermd door een beugel, gelijk bij een officierssabel, of door een bolle, of korfvormige stootplaat. Voorts waren in alle schermzalen in zwang het lederen borstharnas of plastron, de schermhandschoenen en het masker.

Sommige van de wapenen, waarvan men zich in de vroegere Amsterdamsche schermzalen bediende, zouden een laatste bewaarplaats vinden in het Schutterij-museum ; en op de Historische Tentoonstelling van het jaar 1876 bevonden zich evenzoo enkele voorwerpen, welke althans ten deele van de vroegere schermsport afkomstig waren. Aldus een zilveren penning van een assaut in Parkzaal met het opschrift: „Aan P. Bade, door officieren der Schutterij en der gezamenlijke wapenen", een sabel met koperen gevest, voorstellende een leeuw, een Solinger kling met het Amsterdamsche wapen daarop ingeprent en het Solinger merk, een officiersdegen met wapendraagband, enz. Een andere degen met koperen gevest was beschreven met een Oranjevers. Zulke wapenen met gegraveerde inschriften waren trouwens niet zeldzaam, en kwamen op oudheidkundige tentoonstellingen meermalen te voorschijn. Te Delft b.v. zag men een degen met het devies: Je suis une bonne, espère. ,,'t Is wel aardig", zoo merkte mr. v. Lennep hierover op, „den kling tegen