642

DE REVUE DER SPORTEN.

RODNEY STONE

Een sportverhaal uit den tijd van Napoleon toen het boksen met de bloote vuist

28

in eere was ®

i DOOR I

§ SirARTHUR CONAN'DOYLE, §

|j den schepper van de Sherlock Holmes figuur g

Korte inhoud van het voorafgaande:

Rodney Stone vertelt van zijn jeugdjaren uit Friar's Oak. Zijn boezemvriend was daar „Boy Sim", de neef van den dorpssmid Champion Harrison, een vroegeren prijsbokser. In het dorp staat het oude landhuis Cliffe Royal, waarin rondspookt de geest van Kapitein Barrington, die veertien jaar geleden vermoord werd gevonden in het landhuis na een kaartpartij, waarbij hij groote sommen gelds gewonnen had. Er bestonden zeer sterke aanwijzigingen, dat de sindsdien gevluchte eigenaar van het landhuis, Lord Avon, de moordenaar was. Sir Charles Tregellis, een broer van Rodney's moeder, neemt Rodney mee naar Londen en leidt ook Boy Jim op tot beroepsbokser. Later blijkt Boy Jim de zoon te zijn van Lord Avon, die zich jarenlang in het „Spookhuis" heeft schuil gehouden, en vau de actrice Püliy Hinton. Hierdoor zal sir Lothian Hume, een edelman van weinig gunstige reputatie, alle aanspraken op Lord Avons bezittingen verliezen, Lord Avon vertelt, hoe hij achtien jaar geleden, een schuilplaats zocht in de alleen aan hem bekende verborgen kamers in het landhuis Aan den moord, waarvan men hem verdacht, was hij onschuldig; zijn broer, dien hij als valschspeler bij het kaarten ontdekt had, was of door een ander gedood, óf had zelfmoord gepleegd om aan de schande te ontkomen.

„Op een nacht keerde ik terug naar het oude landhuis en, terwijl ik alles, wat mij dierbaar was, achterliet, kroop ik als een rat achter dc muren om mijn leven in eenzaamheid en ellende verder te slijten. Uit mijn grijze haren en mijn verouderd voorkomen zul je kunnen begrijpen, Charles, hoe zeer ik geleden heb in al die jaren. Eens per week bracht Harrison me mijn voedsel en van hem hoorde ik dan, wat er in de wereld gebeurde. Soms liep ik 's nachts door de bosschen om nog eens in de buitenlucht te komen, maar ik moest daarmee ophouden, omdat men mij gezien had en over 'n spook op Cliffe Royal begon te praten. Op een nacht kwamen er twee jongens, die het spook met eigen oogen wilden zien

„Dat waren Rodney en ik, vader" riep Boy Jim uit.

„Zeker, dat vertelde Harrison me dien zelfden nacht, toen hij me de tasch met eetwaren kwam brengen. Ik was er trotsch op, Jim, om tc bemerken, dat jij de moed der Barringtons in je had. Toen kwam dc dag, waarop je moeder je toestond naar Londen te gaan."

„Oh," zei zijn vrouw, „als je onzen jongen gezien had, opgesloten als een adelaar in zijn kooi, zou je hem ook toegestaan hebben om naar Londen te gaan en daar te trachten zich een naam in de bokswcreld tc veroveren."

,,lk verwijt je niets, Mary. Mogelijk zou ik het ook toegestaan hebben, dat mijn zoon zou vertrekken om zich roem te veroveren, zooals vele van onze voorvaderen dat gedaan hebben met het zwaard, maar dat mijn zoon als beroepsbokser zou uitkomen en zijn kracht zou verkoopen voor een beurs vol geld zooals ieder prijsvechter, neen, dat was me te min voor een afstammeling der Barringtons. Thans naderde de tijd, waarop ik me zelf bekend moest maken aan mijn zoon, daar mijn leven in de duisternis mijn gezondheid had aangetast. Ik wist niet, hoe lang ik nog te leven had en de tijd drong. Bovendien was me iets ter oore gekomen, dat een heel ander licht wierp op den mysterieuse dood van mijn broer. Daarom ging mijn vrouw gister naar Londen om mijn zoon te halen. Zóó is het geschied, Charles."

Er was 'n korte stilte; toen sprak mijn oom: „Je hebt onrecht geleden, Ned, maar dat zal je vergolden worden. Doch hoe komt het, dat je, naar je zegt, thans pas iets meer weet over den dood van kapitein Barrington, je ongelukkigen broer?"

„Achttien jaar lang -was me dat even mysterieus als voor jou, Charles, doch nu weet ik het, dank zij Ambrose. Kom naar voren, Ambrose, en vertel het even volledig als je het mij verteld heb."

HOOFDSTUK XVII. HET VERHAAL VAN AMBROSE.

De kamerdienaar, die tot dusver zoo onbeweeglijk achter in de duistere kamer had gestaani, dat we zijn tegenwoordigheid bijna vergeten hadden, deed eenige passen naar voren en het trof me, dat zijn anders emotieloos gezicht nu vertrokken was door de zenuwen. Toch was zijn stem even beheerscht als anders, gelijk een goed kamerdienaar past.

„Datnes en heeren" begon hij, „ik hoop, dat U me de ongepastheid zult vergeven, dat ik in Uw bijzijn het woord voer, maar ik doe dat op verlangen van mijn heer, lord Avon. Het mag U vreemd schijnen, dat een eenvoudig kamerdienaar als ik een doodelijke haat koesterde tegen een edelman als kapitein Barrington, lord Avon's broer, die zoo verre boven me stond, doch hij ontnam mij eens, jaren geleden, de vrouw, die mij meer waard was dan iets anders ter aarde en ik zwoer, dat hij daarvoor met zijn leven zou boeten. Ik zou met haar getrouwd zijn, wanneer niet het noodlot hem in haar buurt had gevoerd; hij verleidde haar, zooals hij met vele andere jonge vrouwen gedaan heeft en ze vertelde me, dat hij haar uitgelachen had, toen hij haar weer teruggezien had. Dien lach zou hij met zijn hartebloed betalen, dat zwoer ik haar en ik probeerde om mijn betrekking van kamerdienaar in Londen te verwisselen voor een betrekking bij een van kapitein Barrington's vrienden om op die manier in zijn buurt te komen. Het gelukte mij: ik werd kamerdienaar bij lord Avon.

Vele maanden duurde het voordat ik de gelegenheid kreeg voor mijn wraak; dat was in het oude landhuis hier, waar kapitein Barrington, lord Avon, sir Lothian Hume en U, sir Charles, samen waren op een avond, toen ze zwaar aan het kaarten waren. Loid Avon meende, dat alleen hij iets wist van de geheime kamers in dit landhuis; daarin vergiste hij zich, ik was er ook mee op de hoogte, juist genoeg om mijn doel te bereiken. Door een toeval had ik dc geheime deur ontdekt, toen ik bij het opruimen van een kamer tegen de lambriseering drukte en plotseling tot mijn verrassing de deur zag opengaan. Ik ontdekte, dat de gang uitkwam in de groote slaapkamer boven en wist bij het klaar maken der kamers voor de gasten tc bewerkstelligen, dat kapitein Barrington in die kamer zou slapen. Door den geheimen gang kon ik dan in zijn kamer komen, wanneer ik wilde, zonder dat iemand er iets van zou weten.

Tegen den morgen hielden ze op met hun kaartspel, lord Avon bleef nog even aan de speeltafel zitten, de anderen gingen naar hun kamers. Mijn kans was gekomen. Ik zocht een wapen om mijn vijand te dooden, een jachtmes uit de hall kwam mij geschikt voor. Mijn bedoeling was hem

Arevi, Amsterdam

Plantage Middenlaan 15 Tel. 50415 Bet adres voor Auto- en Motorhanden