798
Licht rijst nog schooner plek in dit bekoorlijk oord; Maar dan zelfs als heel de aarde haar einde is genaderd, Brengt toch de leer van 't Kruis haar vruchten eeuwig voort.
Wij zullen ons niet in de critiek begeven van deze gedichten, doch liever de blik doen weiden over het schoone panorama, dat zich voor ons uitbreidt. Nog ligt er een zachte nevel over de landen, die in lichtblauwe tinten wegsmelten aan den horizon, 't Is een schemerachtig waas, een half doorzichtige sluier, waarin de aarde haar aangezicht verbergt. Ginds in het noordoosten daagt de dagvorstin. Als gedragen door sylphiden rijst zij statig uit de kimmen. Zie, hoe de nevels verzwinden in den lichtgloed, die uit het oosten straaltl De aarde werpt den sluier af om de koningin des hemels te begroeten. Licht, heerscheres over het leven! Alles tintelt en schittert in uw glans. De dauw op het veld verzadigt zich met uwen zegen en straalt dien als kleuren terug. De aarde draagt een rijkdom van parelen in haar diadeem, alle kinderen van het licht. Hoor, er ruischen tonen, klanken, die uit het hart opwellen. Kon in het woud de vogel stom blijven? Moest hij niet spreken door melodieƫn als de bloem door kleuren ? Is het niet een gebiedende noodzakelijkheid voor het leven om te gevoelen, om indrukken te ontvangen. Geen indruk gaat verloren. En thans spreekt de som van duizende indrukken in kleuren, geuren en tonen. Een lichtmengeling, een geurenwolk, een veelstemmig concert. Wij zwelgen in een weelde van duizende jaren, geconcentreerd in enkele oogenblikken.
De rijzende lichtbol des hemels verkondigt het vervliegen der oogenblikken. Wij moeten ons ontrukken aan de bedwelmende bekoring van een zalig en rein genieten. Verder door het maagdelijk land. Niet langs een voetpad, geƫffend voor gladgeschoende toeristen. Neen, door het gras, gedoopt in morgendauw. Langs de boekweitakkers met sneeuwwit bloesemkleed, waarop hemeldiamanten parelen, die alleen voor bloemen bestemd zijn en op ons kleed vervloeien. Door dien hollen weg, over die heuvelhelling en dan op die boerenschulp aan in het dal. Een eenvoudig gebouwtje, een hut, zouden wij zeggen. De morgenzon speelt met haar goud in de verweerde kleine ruiten, vuurrood goud. Witachtig blauwe rookwolken kringelen in onregelmatige banen boven