INLEIDING.
„De onfeilbaarverklaring des Pausen is eene bedreiging voor eiken Staat!"
Deze kreet werd reeds aangeheven vóór dat de dogmatische Constitutie: Pastor aeternus een onveranderlijk feit was geworden en toen men nog de ongegronde hoop koesterde, als kon men door schrikaanjaging het Concilie van de gevreesde uitspraak weerhouden.
Alle pogingen bleken echter ij del en strekten slechts om des te beter te doen uitschijnen dat „vleesch en bloed" geen invloed vermochten te oefenen op een Al gemeen Concilie.
De geest der XIX" Eeuw, die alles hoopt van listige berekening, van haarfijn gesponnen politiek, van fraai klinkende toezeggingen en van bedekte of openlijke bedreigingen, die niets zoo zeer ducht als het bepaald stellen en verklaren van beginselen, waardoor alle zweem van dubbelzinnigheid uit de toestanden geweerd en de klaarheid van wereldlijke en geestelijke verhoudingen bevorderd wordt, leed eene volkomene nederlaag.