doorbladeren van het toegezonden boekwerkje mocht zijn opgekomen, vast te houden. Daartoe prikkelden we de nieuwsgierigheid. „Slechts een vijf en twintigste deel van ons boekenbezit", zoo schreven we boven ieder rubriekhoofd van dezen catalogus, „vindt u hier vermeld. Volledig lichten u andere catalogi in, die we u in bruikleen geven".
En wat deze propaganda kost? Een belangrijke vraag voor wie voor dit reclamemiddel voelt.
Ons kost het nihil, de verzendkosten inbegrepen. De opbrengst der advertenties betaalde alle onkosten. Dit is niets verbazingwekkends. Wie met het plaatsen van advertenties in gedrukte catalogi ervaring heeft opgedaan, weet dat het nog al moeite kost daarvoor een behoorlijken prijs te bedingen. De zakenman, die wil adverteeren, heeft n.1. weinig zekerheid dat catalogi, die gekocht moeten worden, in voldoende mate onder het publiek komen. Geheel anders wordt het echter, wanneer men kan zeggen: we verspreiden dezen catalogus gratis en zenden hem iederen nieuwen ingezetene toe. Dan weet hij precies door hoevelen en door wie zijn advertentie zal gezien worden. Ik twijfel dan ook niet of, mocht een of andere leeszaal in de provincie in dit reclamemiddel een navolgingswaardig voorbeeld vinden, zij zal onder deze voorwaarden geen moeite hebben de noodige adverteerders te vinden. Wij moesten ons zelfs beperken met het aannemen van advertenties, omdat we geen winst wilden maken. Zoo hielden we meteen een zekere reserve aan adverteerders voor een mogelijke volgende gratis-uitgave.
Natuurlijk zenden we de collega's gaarne op aanvrage een exemplaar van dezen catalogus toe.
D. BARTLING.
VAN EEN O- L, B.-ASSISTENTE EN EEN VUILNISMAN
1 SP
„Zoo spoedig mogelijk een bevoegde assistente voor ƒ 50.— per maand."
We konden dit in het Dec.nr. van ons orgaan werkelijk lezen! En kort daarna las ik in de „Laarder Courant" dat een
30