110

BUITEiYLMDSCHE BERIGTEH.

BRUSSEL.

Overzigt van hei muziek-saizoen.

Geen onzer vroegere concert-saizoenen was, wat de orchest-uitvoeringen betreft, zoo schraal, zoo nietig te noemen als het nu afgeloopene. De vier concerten van de associatiou des artistes musiciens leverden als altijd, op zeer weinige nummers na, niets belangrijks. Op een der programma's las men iets onverwachts, dat met gevoel van dank werd te gemoet gezien: de tweede suite van E. Lachner werd aangekondigd; maar wat deed men? Van de vijf nummers, waaruit dit werk bestaat, werden slechts drie uitgevoerd, en dat nog wel (horresco referens) met tusschenvoeging van zangstukjes! Is dit niet met de kunst den spot drijven ? Wij herinneren ons, eenige jaren geleden een rapport over den toestand van de association te hebben gelezen, waarin die inrigting werd aangespoord, aan eene meer edele roeping gehoor te geven en, in de eerste plaats door het uitvoeren van hier onbekende groote werken , invloed uit te oefenen op het verbeteren van den smaak, op het verspreiden van kunstkennis, enz. Deze raadgevingen bleven zonder gevolg; sommigen beschouwden het slechts als eene vertooning, om de algemeene klagten voor een tijd te doen ophouden. Was het ernst, dan zullen de meeste leden van de association die vrome wenschen met een medelijdenden glimlach en een schouderophalen hebben beantwoord.

Tot groot leedwezen van de velen, die in de conservatoireconcerten belangstellen, bleven deze ten gevolge van de afwezigheid van den heer Eétis, die te Parijs met het doen instuderen van Meyerbeer's l'Africaine belast was, achterwege. Inderdaad een groot gemis ! Daar toch hoorde men veelal eene onberispelijke uitvoering van belangrijke orchestwerken, ensemble-stukken voor zang, koren , enz.; daar vond men in één woord in den regel belangwekkende programma's, waarvan ieder nummer met de meeste zorg werd ingestudeerd. De orchestvereenigiugen v/aren dus dezen winter van geene beteekenis.

Op het gebied der kamermuziek ontving men eenige vergoeding. Twee openbare bijeenkomsten, in de reunion Igrique en in den cercle artistique, hadden met goeden uitslag plaats. Private vereenigingen waren ook zeer belangrijk en hadden zelfs op de twee evengenoemde een voordeel, namelijk, dat men er zich niet naar den smaak van een onkundig publiek te voegen had, maar vrijelijk de nieuwste, degelijkste, ingewikkeldste compositiën ten gehoore brengen mogt. In dit opzigt mogen deze private bijeenkomsten, waar onze bekwaamste kunstenaars als uitvoerders optreden, in onze muziekale jaarboeken als hoogst belangrijk worden aangeteekend.

Twee openbare matinees, gegeven door de heeren Léonard, Servais, Kufferath en Priederichs, trokken te regt zeer de aandacht; immers van zulke vertolkers mogt men veel voortreffelijks verwachten. Tot ons leedwezen hadden wij slechts gelegenheid, de tweede dier bijeenkomsten bij te wonen, waarvan wij hier het programma laten volgen.

Quartet in F-mol (n°. U)vanv. Beethoven, voorgedragen door Léonard, eerste viool; Friederichs, tweede viool; Kufferath, alt; Servais, violoncel. Follia, variatiën voor de viool van Corelli (17de eeuw), voorgedragen door Léonard. La Romanesca (16de eeuw), solo voor de violoncel, voorgedragen door Servais. Quartet voor pianoforte, viool, alt en violoncel (op. 47), van Schumann, voorgedragendoor Kufferath, pianoforte; Léonard, viool; Friederichs, alt; Servais, violoncel.

Al deze nummers werden met zulk eene hooge vol¬

komenheid uitgevoerd, dat onze kundigste musici — zij waren allen tegenwoordig — bekenden, in het quartet van Beethoven een karakter en schoonheden te hebben aangetroffen, die zij er niet in vermoedden. Geen wonder; de vier genoemde groote artisten waren niet slechts in staat, al wat het materiële der uitvoering betreft met glans te beheerschen, zij wisten ook in den geest van het werk door te dringen, zij waren door. het schoone dichtstuk geïnspireerd. Niet minder opmerkelijk was de uitvoering van het quartet van Schumann. Daarbij heeft zich iets voorgedaan, dat vermelding verdient. Het is bekend, dat men de muziek van Schumann hier, met een blind vooroordeel, als gezocht en onbegrijpelijk verwerpt. Niet zelden hoort men zeggen : „ C'est de la musique baroque; beaucoup de science mais peu d'idees." Maar zie! tot groote vreugde der warme vereerders van Schumann, die ook hier worden aangetroffen , werden de vier gedeelten van het quartet door de talrijke toehoorders met de grootste aandacht, met een blijkbaar genoegen en ongeveinsde bewondering aangehoord en met ongeloofelijke geestdrift toegejuicht. Vooral moet hierbij worden opgemerkt, dat terwijl na het werk van v. Beethoven , eensdeels om de algemeen erkende hooge waarde daarvan en tevens als verschuldigde hulde aan den naam des grooten meesters, de toejuichingen als van zeiven moesten volgen - dezen daarentegen na dat van Schumann bij velen als afgeperst mogten beschouwd worden. De antagonisten gevoelden, dat zij er zieh niet aan konden onttrekken ; zij waren er toe gedrongen, medegesleept — de bekeering was volbragt. Aan de uitvoerders kwam ook in ruime mate een deel van die bravo's toe. Een onzer veel gelezen dagbladen, van die uitvoering melding makende, gaf te kennen, dat het succes van Schumann's quartet was toe te schrijven aan de omstandigheid, dat hij het schreef onder den invloed der lessen van v. Beethoven (!). Onder welken invloed schreef deze criticus, toen hij zijnen lezers zulk eene colossale zotternij voordiende? Het is hier met de muziekale critiek treurig gesteld. Het stuk van Corelli mag allen violisten wrorden aanbevolen; goed gespeeld, zal het zijn effect niet missen, getuige het groote succes, dat de heer Léonard er mede behaalde. Hij had er eene eigene in den stijl van het stuk geschreven Cadenz bijgevoegd, waarin hij zijn talent als violist met glans ten toon spreidde. Aan dit stuk kan men, den becijferden bas van Corelli tot grondslag nemende, naar goeddunken eene begeleiding van meer of minder instrumenten toevoegen, en het alzoo voor concerten tot eene fraaije viool-solo maken. In la Romanesca waardeerde men zeer het talent en den onovertreftélijk schoonen toon van den heer Servais, doch het stuk zelf is eentoonig en door de menigvuldige herhalingen van hetzelfde thema langdradig.

Op 22 April 1.1. gaf de pianist Alfred Jaëll een zeer bezocht concert, waar hij zich in acht nummers liet hooren, onder anderen in het quintet van Schumann, waarvan hij de klavierpartij uitmuntend voordroeg, maar waarin bij de strijk-instrumenten niet zoozeer de naauwkeurigheid als wel de interpretatie te wenschen overliet, daar die partijen koud en kleurloos werden gegeven. Al wat Jaëll in dit concert liet hooren voldeed uitnemend , vooral het andante met variatiën, voor twee pianofortes, van Schumann, met den heer L. Brassin uitgevoerd. Men kan zich voorstellen, met welke volmaaktheid deze twee groote talenten dit belangwekkende stuk teruggaven; de voordragt was onverbeterlijk. Jaëll en Brassin zijn te zeer bekend om hier verder over hunne groote gaven uit te weiden.

Gisteren woonden wij een concert bij, dat het merk-