NEDERL. NATIONAAL BUREAU VOOR ANTHROPOLOGIE.

339

formules zijn de frequenties, waarin de drie genen zich bij een bepaalde bevolking voordoen, te berekenen uit de percentagegetallen, welke uit het bloedgroepenonderzoek bij die bevolking zijn gebleken. De letters p, q en r geven dan de veelvuldigheid der drie genen aan.

Uit de verzamelde onderzoekingen is gebleken, dat het gen: A het meest frequent voorkomt in West-Europa. Naar het Oosten toe neemt deze veelvuldigheid af, om plotseling bij de afgelegen gebieden in Centraal-Azië, welke door de Tadjiks en Usbeken worden bewoond, weer een waarde van 0,28 en 0,21, dus ongeveer even groot als de p van West-Europa, die in de buurt van 0,30 ligt, te bereiken. Verder worden in Australië eveneens zeer hooge frequentie-waarden voor het A-gen aangetroffen.

Als een der voornaamste resultaten der uitgebreide onderzoekingen op WestJava, door Mej. Dr. van der Made verricht, valt te vermelden, dat het A-gen iu enkele bergdessa's, van het genoemde gebied, een opvallend hooge frequentie bereikt, even hoog als we die in West-Europa hebben leeren kennen.

Zonder in te gaan op de thorieën, welke de verspreiding van A-gen over onze aarde behandelen, is uit deze enkele opmerkingen wel duidelijk, dat het onderzoek in Ned.-Indië in dit verband zijn eigen beteekenis bezit.

De frequentie van de B-eigenschap is het hoogst in Voor-Indië, waar in Pendsjaab het getal: q = 0,336 is gevonden. Overal elders op aarde is de waarde van q geringer.

Voor den Tengger in Oost-Java vonden wij een q, die bijna even hoog is als die van Voor-Indië, nl.: 0,318. Dit centrum voor hooge B-waarden strekt zich nog verder naar het Oosten uit. Ook op Lombok werden hooge getallen voor: q ontdekt.

Dat er een verwantschap bestaat tusschen de bevolking van Voor-Indië en die van Java, een verwantschap, die men aldus op grond der bloedgroep-onderzoekingen zou willen aannemen, is een meening, die reeds herhaaldelijk op andere gronden door verschillende geleerden is uitgesproken.

De verdere onderzoekingen, in Ned.-Indië verricht, brengen aan het licht, dat naar het Oosten toe de frequentie van beide eigenschappen A en B afneemt en met toename der negritische elmementen een hooger worden der R-waarde gepaard gaat.

Ook hier zien we dus een bevestiging van den algemeenen regel, welke inhoudt, dat in Oost-Westelijke richting, gaandeweg een verandering der bloedsamenstelling wordt aangetroffen.

Ten slotte spreekt Dr. P. V. van Stein Callenfels over: ,,De immigratie der Papoea-Melancsoïdcn".

Aan de hand van de gegevens door Franschen, Engelschen en Nederlanders verkregen bij praehistorische opgravingen in Z.O.-Azië, ontwikkelt spreker de hypothese, dat die gegevens wijzen op een migratie der Papoea-Melanesoïden (een ras, waaruit zich door kruising met Polynesiërs en anderen de tegenwoordige bevolking van Melanesië ontwikkeld heeft) van Noord-Tonkin uitgaande. Deze migratie zou in minstens twee, zoo niet meerdere stroomen hebben plaats gehad.

Het in details vaststellen dezer migratie door verdere opgravingen in Annam, Cambodja, Siam, het Schiereiland van Malakka en Ned.-Indië is van het grootste belang, aangezien volgens spreker men daardoor een beter inzicht zal krijgen ook in de migratie der Polynesiërs en in de oudere phasen van het Japansche neolithicum. 1