HET SPORTBLAD.
5
Voetbal.
Onze voorbereiding voor de Olympische voetbalspelen.
De proefwedstrijden welke op 30 en 31 Augustus te 's Hage op H.B.S.-terrein zijn gehouden, hebben, hoewel zij noch voor de toeschouwers nóch voor de spelers zelf een onverdeeld genot waren te noemen, toch belangrijke diensten bewezen om langzamerhand te komen tot de keuze van een ploeg welke onze voetbaleer op het Stadium zal gaan vertegenwoordigen.
Want al is het een feit dat verscheidene spelers in deze wedstrijden voor 't eerst na ettelijke maanden rust weer eens een bal hebben geraakt, zoo kan een kenner — en ik heb hier het oog op onzen trainer — toch voldoende de speelwijze herkennen en ziut hij spoedig genoeg door den bolster van ongeoefendheid heen of er in een speler „classs" zit en in welke positie hij 't meest tot zijn recht komt.
In het algemeen is men natuurlijk zeer benieuwd hoe de trainer over ons spel denkt en tallooze vragen van dien aard werden reeds tot mij gericht. Ik heb er geen oogenblik aan gedacht om zelf deze vraag aan Chadwick te richten, want men moge zijn opmerkingen maken, de tijd voor een gevestigd en weloverwogen oordeel is na het zien van een paar seizoensbegin-wedstrijden zeker nog niet daar.
Ik wil daarom hier slechts eenige onderdeelen van het spel bespreken, waarover onzo trainer direct zijne opmerkingen maakte en die door publicatie in ors sportblad hun nüt tot in de afgelegenste streken vn ons land kunnen doen uitvloeien en tot genuungoed kunnen gemaakt worden van allen, die er naar streven beter voetbal te spelen dan zij tot nu toe deden.
Allereerst de wijze van verdediging. Bij de meeste clubs hier te lande was het gebruikelijk dat de rechtsche middenman den linksbuiten in het oog hield, de rechtsche achterspeler daarentegen den linksbinnen, enz. Alle Engelsche autoriteiten bepleiten juist het tegenovergestelde systeem nl. dat de achterspelers zich in het algemeen bepalen tot het onschadelijk maken van de buiten voorhoedemenschen.
Verleden jaar na het Darlingtonsche echec heeft men in alle Engelsche bladen kunnen lezen dat een der groote fouten der Hollanders was, dat de halfbacks hunne voorhoede niet voldoende steunden. Men zocht toen het excuus in het zware terrein. Doch tegen de Belgen op goede terreinen, bleek de fout opnieuw. De oorzaak is nu voorn amelijk te zoeken jn de tot dusver gevolgde Hollandsche verdedigingswijze. Wanneer de half back zich gedurende den heelen wedstrijd bij wij van spreken dood moet loopen om te zorgen dat de buitenvoorWaarts niet ontsnappen kan, dan is 't wel wat veel gevergd indien men eischt dat hij direct woer achter zijn voorhoode zit wanneer de bal naar het vijandelijke terrein verhuist. Gaat nu de buiten links si van door dan dekt bij 't Engelsche systeem de rechtsche middenspeler voortdurend oen linksbinnen terwijl de rechtsche back inloopt op den linksbuiten. Dit heeft dus
het voordeel dat de gepasseerde rechtshalf den buitenspelar niet behoeft in te halen, dus werk bespaart, terwijl de rechtsback den buitenlinks daarentegen tegemoet loopt. Dat men den buitenlinks gedurende het eerste deel van zijn ren rustig laat begaan zonder hem aan te vallen, berust op de theorie, dat het gevaar eerst dreigt wanneer de bal gecenterd wordt.
De gevolgen van de Hollandsche verdedigings tactiek doen zich nog verder gevoelen: doordat n.1. de middenspelers niet voldoende achter hun voorhoede zitten, hsbben onze voorhoeders weinig of geen gelegenheid terug te spelen op de achter hen staande middenspelers, wat het groote voordeel kan hebben dat men een paar verdedigers der tegenpartij die te veel op hun d el terug gedrongen zijn, weg kan lokken.
Volgens Chadwick moeten de halfbaks bij een aanval hunner voorhoede zich circa 5 M. daarachter bevinden.
Een andore opmerking was deze dat om een hooger standaard te bereiken het spel sneller gespeeld moet worden, Een factor die daarbij van veel belang is, is het „headen" dat in ons land veel te weinig beoefend en toegepast wordt. Misschien is de oorzaak te zoeken, in onze zachte weeke terreinen, die den bal niet zoo doen springen; als steun voor deze verklaring zou kunnen gelden, dat de clubs die op harde teneinen spelen, beter koppen. En wanneer men hierop gaat letten is 't wel merkwaardig hoe dikwijls men ziet dat een speler wanhopige pogingen doet om een bal^op manshoogte nog met zijn been te bewerken.
Voorloopig zal ik 't hierbij laten, een anderen keer volgen wellicht een paar andere onderdeelen.
Omtrent de plannen der commissie kan ik nog mededeelen, dat den spelers verzocht zal worden zich te trainen volgens de regels die de trainer hiervoor zal aangeven en die ik wellicht ook nog eens bespreken zal, dat op Woensdagen bijeenkomsten zullen plaats hebben om de spelers in contact te brengen met den trainer en de individueelo gebreken te trachten te verbeteren. Voorts overweegt de commissie ernstig om als voorwaarde voor opname in het definitieve elftal voor te schrijven dat men de 100 meter op voetbalschoenen niet boven de 12 seconden loopt. Dit zou waarborgen dat de spelers snel zijn en is een verrichting niet zonder sorieuse training te bereiken.
Een vraag, die herhaaldelijk tot mij gericht werd, was deze: verwacht ge veel nut van dezen trainer voor het Nederlandsche elftal. Bij de beantwoording dezer vraag ligt niet het zwaartepunt bij den trainer doch bij de speler zelf.
Zit niet een vaste wil bij de spelers voor om in goede conditie te zijn en de gebreken van hun spel te verbeteren, dan helpt geen trainer of coach van de bovenste plank. Zijn de spelers wel bezield met dien wil, din is eenltrainer en coach van zeer veel waarde, men werkt allen volgens een zelfde systeem, een systeem overigens dat zijn deugdelijkheid verkregen hetft door de ondervinding van tal van jaren intensieve voetbalcultuur.
Natuurlijk geef ik toe, dat een trainer en coach (wie bedenkt eens een paar goede Hollandsche woorden hiervoor) eerst dan zijn volle