HET SP O R T B L

3-1 te kloppen, een resultaat dat vrijwel de krachtsverhouding weergaf.

In Middelburg was N.O.AD. op bezoek en in een wedstrijd waarin door de spelers onderling meer geschreeuwd werd dan door het publiek, werden de punten verdeeld. Was het wel erg verstandig om voor dezen wedstrijd een Tilburgsch scheidsrechter aan te wijzen? Voor het oproerige Middelburgsche publiek had dit licht een reden voor nieuwe onaangenaamheden gegeven.

Ook in het Noorden

werd slechts een klein programma afgewerkt daar hier een tweetal terreinen moesten worden afgekeurd. Nu speelde Velocitas op eigen terrein tegen V.V.V. met 3—3 gelijk terwijl Achilles zich te Hoogezand met 2=0 geslagen zag.

Een eigenaardige benoeming.

Het feit. dat de Heer Bos werd aangewezen tot' scheidsrechter voor den wedstrijd België—Engeland heeft in verschillende kringen nog al verbazing om niet te zeggen ergernis, verwekt. De heer Bos toch heeft reeds meermalen het overtuigend bewijs geleverd, dat de kennis der spelregels nu niet bepaald zijn sterke zijde is zoodat het in alle geval gewaagd was hem voor een dergelijken belangrijken wedstrijd aan te wijzen. De heeren Eymers of Mutters waren de eenigen, welke op het oogenblik voor scheidsrechter bij den wedstrijd in Brussel in aanmerking kwamen, indien deze heeren verhinderd waren had men eenvoudig dienen te antwoorden, dat er geen scheidsrechter beschikbaar was, hetgeen in alle geval beter geweest was dan dat men ons Nederlandsch scheidsrechtercorps, dat in het buitenland een goede reputatie heeft, kans gaf op blamage.

Hoe de benoeming precies in zijn werk is gegaan weten we niet maar vast staat, dat de heer Bos hier geen fraaien rol in heeft gespeeld. Hij heeft zich, toen hij van den heer Hirschman had vernomen, dat er een uitnoodiging van den Belgischen Bond was gekomen om een scheidsrechter aan te wijzen, direct tot den voorzitter der scheidsrechtercommissie gewend met de mededeeling, dat hij bereid was de speciaal door België gestelde voorwaarts, dat hij niet voor de Centralen zou scheidsrechteren, te aanvaarden.

We vermoeden, dat de voorzitter der Commissie gemeend heeft, dat een en ander reeds met den heer Hirschman was overlegd waardoor hij op de aanbieding van den heer Bos is ingegaan. We dienen hieraan nog toe te voegen, dat de heer Hirschman geheel buiten deze aangelegenheid staat, daar hij den heer Bos in geen enkel opzicht heeft geadviseerd of gemachtigd.

Zooals we hadden verwacht, heeft de heer Bos in Brussel niet al te best voldaan, vooral met den buitenspelregel moet hij nog al gesukkeld hebben, wat trouwens niet voor de eerste keer is. Aan deze zaak is thans niets meer te verhelpen; uit het bovenstaande kan men in België ontwaren, dat men ook in ons land niet met de benoeming van den heer Bos, welke naar we maar zullen aannemen op een misverstand berust, is ingenomen. We hopen echter, dat men in den vervolge er voor zal zorgen, dat het Nederlandsche scheidsrechterscorps in den vreemde alleen door de beste krachten zal worden vertegenwoordigd. De N.V.B. stuurt toch ook niet het elftal van Wilhelmina Vooruit wanneer er een wedstrijd tegen België gespeeld moet worden en zoo had hij ook den heer Bos niet mogen zenden als vertegenwoordiger van de Nederlandsche scheidsrechters.

MOMENTEN.

„Ons bedunkens ..." f

Meerum Terwogt schrijft tegenwoordig „Voetbalpraatjes" in „Het Stadion". Tot voor een week heette dit blad „De Bokssport", thans is het „een tijdschrift voor alle sporten" geworden, waardoor dus Terwogt's mijmeringen niet meer zoo buiten het kader vallen. x „Het Stadion" kan men, dit tusschen haakjes, gerust als een aanwinst voor de Nederlandsche Sportliteratuur beschouwen. Het blad ziet er. verzorgd uit, en op het rose gelaat ontwaart men niet die trekken-des-doods die we al zoo dikwijls bespeurd hebben op het aanschijn van nieuwe sport-periodiekjes, die nauwelijkb het licht der dagen aanschouwden of ze verzonken weer in het graf. Neen, „Het Stadion" ziet er heusch ferm en pootig uit. Jammer daarom dat Meerum Terwogt, die er zich overigens voor hoeden moet in het éene periodiek neer te schrijven wat hij in het andere precies andersom heeft verteld, jammer dat de man van de „Voetbalpraatjes" één opinie neerschrijft die wel weinigen met hem zullen deelen. Ik bedoel de passage, waarin hij verklaart dat hij er zeer mee ingenomen is dat een Nederl. Elftal-speler die 5 maal ons land vertegenwoordigd heejt, een vrijplaats krijgt bij den wedstrijd Nederland—Denemarken, en dat hij den maatstaf; 5 wedstrijden goed getroffen acht!

Als ik me goed herinner, heeft „Interviewer" het eerst gerept over een eere-loge voor oud-Nederl.- Elftalspelers. Dat denkbeeld was sympathiek, en dat het in beginsel overgenomen werd, doet prettig aan.

Maar dat de heer Meerum Terwogt schrijft: Gaat men er toe over iederen international een vrijplaats te geven dan kost het te veel plaatsen, dat doet niét prettig aan. Ons bedunkens, zegt Meerum, is het prachtig zoo, maar óns bedunkens, zeg ik, is het een hard gelag voor een Nederl. Elftal-speler, die bijv. 4 maal de oranje-trui droeg, in de file te mogen gaan staan voor een kaartje a ƒ 7.20, terwijl de man die 5 keer uitkwam, door de eerepoort wandelt.

Ons bedunkens is het Bondsbestuur wat erg zuinig j met zijn eerbetoon aan oud-Nederlandsch Elftalspelers, en ons bedunkens wat erg benauwd geen penningen te innen van plaatsen die het in koninklijke gulheid te vergeven heeft.

Of een internationale wedstrijd ƒ 25000 of / 20000 opbrengt, doet er weinig toe. Maar de geste van het | B.B. doet er véél toe, en de maatstaf van vijf wed- , strijden, die naar het bedunken van M.T. zoo krachtig' getroffen is, doet mij denken aan den kruidenier die met een natten vinger een paar krenten van de weegschaal pikt, uit angste dat-ie iets te veel zal geven.

Men weet niet waar men blijft, zegt Meerum. Wel, wel, is het tóch. Jammer van die paar gulden entree, want die zijn toch het symbool van die ongeweten ' verblijfplaats, waar Meerum zoo benauwd voor is.

En met Meerum het B.B., dat er niet buiten kan ' allerlei functionarissen te noodigen, en daarom genoodzaakt was den schoonen maatstaf van vijf wedstrijden voor den oud-international aan te leggen.

Kijk, daar komt Pietersen, het gemeenteraadslid aan met z'n vrijkaart in z'n hand. Een nobel man, die voof alle loonsverhoogingen en arbeidsbekorting stemt, die praten kan als Brugman, al hebben z'n woorden nog minder beteekenis dan het geklapper van de wieken eens molens.

Achter hem loopt consul Harring, die terreinen keurt, wanneer hij zich tenminste niet verslaapt, en een zéér gewichtig man is. Ook hij heeft z'n vrijkaart in z'n zak.

Met hem nadert scheidsrechter Aap, de Stadionpoorten, een functionarisje uit de lagere regionen, met