- 578 -

witten doek over de rechter dij, houdt zij den linkerarm over de borst, en rust op den rechterarm. Naast haar, aan haar rechterzijde, staat een schenkkan en ligt een halssnoer op een zilveren schotel. Aan dienzelfden kant hurkt een oude vrouw, gekleed in een paarse japon en gele sjaal, met een zwart kapje op het hoofd, een bril op den neus; zij verzorgt de nagels der jonge vrouw. Aan den anderen kant staat een negerin die het blonde haar van Bathseba kamt. En op het voorplan staat een pauw, vóór op de marmeren trap. Op den achtergrond boomen, en links een paleis, op welks terras men de figuur van David onderscheidt.

Het schilderij is in 1734 uit de Amsterdamsche collectie Willem Six voor 265 gulden verkocht aan een heer Hoogenbergh. In 1741 ging het uit de collectie Van Zwieten, in Den Haag, voor 350 gulden over aan een zekeren heer De Hond. In den catalogus stond toen: „Seer ongemeen". Daarna vindt men het in de collectie van graaf Von Brühl te Dresden, en in 1780 wordt het uit eene collectie Poullain weer voor 2400 livres openbaar verkocht. In 1791 brengt het bij den verkoop van de collectie Le Brun te Parijs slechts 1 200 francs op ; in 181 4 te Londen, uit de collectie Alexis de la Hante slechts 1 05 pond sterling; in 1 81 3, óók te Londen, uit de collectie van Sir Th.Lawrence, 1 50 guineas, en in 1831, eveneens te Londen, collectie G. J. Vernon, 3 guineas meer.

In 1832 behaalt het, collectie T. Emmerson, Londen, 240 guineas ; in 1 841, collectie Heris, te Parijs, 7.880 francs. In 1 898 is het op de Rembrandt-tentoonstelling te Amsterdam (cat no. 56), — en voorts ishettallooze malen in allerlei procédés gereproduceerd.

Het schilderij is in 1693 door Rembrandt gesigneerd. Het doek meet 58 bij 76 c.M.

Concertbureau Bossard.

Er begint zich in het theater- en muziek-centrum van ons vaderland — dat is : Amsterdam — eindelijk een werkelijk Nederlandsen theater- en Concertbureau te ontwikkelen: te lang reeds is, naar onzen zin, de inrichting der voornaamste en der mééste concerten in handen van een vreemdeling. Niet dat wij het den man misgunnen, — maar wij zien niet in, waarom wij niet, evenals in de buitenlandsche hoofdsteden, een eigen (Nederlandsch) concertbureau zouden kunnen hebben.

Men heeft, zal men zeggen, reeds het Concertbureau Max van Gelder. En terecht. Maar de heer M a x v a n Gelder bemoeit zich, wat het theater betreft, nagenoeg uitsluitend met het cabaret. Hij heeft zijn eigen

Cabaret te Scheveningen — éérste rangs ! ... zooals men het in het buitenland niet beter vindt!... trouwens, met de beste artiesten die het buitenland oplevert, — hij heeft Pisuisse en Blokzijl, Ko Doncker, mevr. Wensma-Klaassen, en hij heeft een Cabaret te Amsterdam (Heiligenweg) in uitzicht. Op muziekgebied is zijn specialiteit: het leveren en engageeren van grootere en kleinere orkesten (dameskapellen e. d.), die hij bij tientallen zendt over de heele wereld, tot in Nederl.-Indië, Zuid-Afrika en Argentinië toe. Maar wat men noemt: de solisten-concerten, zooals wij dieinhetwinterseizoen bij tientallen in de kleine zaal van het Concertgebouw meemaken, — daarmee bemoeit de heer Van Gelder zich niet.

Wij hebben dan het Concertbureau van De Nieuwe Muziekhandel (Heiligenweg), dat zijn eigen relaties heeft, zijn Hullebroeck, zijn Ary Belinfante, en dezulken. Maar ook dit bureau maakt weinig werk van buitenlansche groot- en kleinheden, omdat zijn statuten het verbiedt voor eigen rekening iets te doen.

Een enkele maal ziet men voorts een concert aangekondigd door de directie van den muziekhandel A1 sbach & Doyer, maar veel is dit niet. En daarmee houdt — behalve dan de concerten door het „vreemde" bureau behandeld — wat in onze hoofdstad door „eigen" menschen wordt gedaan, vrij wel op.

Het is ons thans een genoegen te mogen vaststellen, dat het nieuwgevormde theater- en concertbureau van den heer J. H. L. B o s s a r d, vroeger administrateur van ,,De Hagespelers , daarna van de N. V. „Het Tooneel", zich meer en meer ontwikkelt, Na eerst de alleenvertegenwoordiging te hebben gekregen van „Het RotterdamschTrio"(A. B. H. Verhey, Julius Röntgen Jr. en J. Mossel), is het thans — gelijk men hierachter onder de advertentiën kan zien aangekondigd — ook belast met de alleenvertegenwoordiging van „Het Hollandsen Strijkkwartet" : het knappe viertal Amsterdamsche artiesten (Herman Leydensdorff, Bram Mendes, Cor Kint en Thom Canivez), leden van het Concertgebouw-orkest, van wier prestatiën te dezer plaatse, zoowel als door de geheele overige kritiek, bij herhaling met ingenomenheid is gewag gemaakt.

Wij twijfelen niet of het Concertbureau Bossard zal, zóó voortgaande, meer en meer de sympathie verwerven van het kunstlievend publiek, zooals het die o. a. door het inrichten der Lily Green Avonden endejaques Dalcroze Demonstraties reeds van vele zijden op ondubbelzinnige wijze ondervond.