474

dat het volstrekt niet in mijne bedoeling ligt ook maar iets te willen afdingen op de capaciteiten der genie-officieren, ook al moeten de studies van de militaire en de civiele ingenieurs uit den aard der zaak nogal uiteenloopen. Ik heb alleen willen wijzen op de tot voor korten tijd bestaande inconsequentie om voor den Waterstaat het diploma, te eischen van de Rijksinstelling te Delft, terwijl men voor de staatsspoorwegen, ressorteerende onder hetzelfde Departement, genoegen nam met de weinig kostbare en meer in andere richting voerende opleiding te Breda, dat toch ook een Rijks-instelling is.

Zoo blijf ik het ook eene onbillijkheid achten om aan de ingenieurs bij den aanleg van Staatsspoorwegen behalve de tegemoetkoming voor reis- en verblijfkosten nog een toelage toe te kennen boven hun vaste traktement, waardoor een wanverhouding ontstaat tusschen de traktementen der spoorweg-ingenieurs en die van den Waterstaat, hoewel beide takken van dienst behooren tot hetzelfde Departement onder denzelfden chef. Die bevoordeeling zou allicht het vermoeden doen ontstaan dat de diensten van den eenen hooger worden gewaardeerd dan die van den anderen, of aan de ingenieurs van den Waterstaat den indruk kunnen geven dat zij zich dan ook minder behoeven in te spannen, dan die bij de Staatsspoorwegen.

Dat zich voor de beide laatste aanvragen uit Indië, om ingenieurs voor den Waterstaat en de Staatsspoorwegen, zoo weinig sollicitanten hebben aangemeld doet de vraag rijzen: waar blijven dan toch al die ingenieurs, die jaarlijks door Delft worden afgeleverd ? Bestaat er onder het jongere geslacht zoo weinig energie dat men zich liever behelpt met een hongerloon in Holland dan met een onbezorgd bestaan in onze eigen Koloniën?

Dat men vroeger opzag tegen een reis naar Indië, toen de route liep langs de Kaap de Goede Hoop, uitsluitend per zeilschip, en zoo'n reis 3 a 4 maanden duurde, laat zich eenigszins verklaren. Thans echter, nu men op comfortable ingerichte stoombooten, te Genua of Marseille aan boord gaande in 26 of 27 dagen in Indië is, is zoo'n reis om zoo te zeggen een pleiziertocht.

En wat betreft de zoo sterk overdreven reputatie van ongezondheid in Oost-Indië wensch ik in herinnering te brengen, dat in vroegeren tijd velen naar de Koloniën gingen die door ongebonden leefwijze in Holland op den verkeerden weg of aan lager wal waren geraakt en daarginds dikwijls hetzelfde leven trachtten voort te zetten. Bovendien was het in dien tijd vrij gemakkelijk om voor geld en goede woorden een certificaat wegens ziekte te verkrijgen en hoorde men dan aanhoudend van verloven wegens ziekte, die den toets van een nauwgezet onderzoek niet konden doorstaan.

Nu de gelegenheid is opengesteld om telkens na 10 jaren dienst een jaar verlof naar Europa te krijgen, het uitgezonden Gouvernements-personeel vooraf geneeskundig is onderzocht en men ter verkrijging van een geneeskundig certificaat voor verlof wegens ziekte, moet verschijnen voor een telkens afwisselende commissie van militaire en civiele geneeskundigen, zullen die verloven (zoogenaamd) wegens ziekte wel allengs minder worden.

Wat overigens aangaat den werkkring van den Waterstaatsingenieur in Indië kan ik hier nog bijvoegen, dat die in de laatste jaren heel wat aangenamer is geworden, sedert de bepaling, dat de meer eenvoudige werken moeten worden opgedragen aan opzichters en architecten en de ingenieurs meer uitsluitend belast worden met de eigenlijke waterstaatswerken, met eigenlijk ingenieurswerk.

Hoe het ook zij, ik zie nog steeds met genoegen terug op de door mij afgelegde loopbaan en durf de betrekking van Waterstaats-ingenieur in Indië ook thans nog met gerustheid aan mijne jongere collega's aanbevelen. Y.

Uit de „Annalen der Hydrographie und Maritimen Meteorologie". 1897. Heft VIII.

De haven van Sfax.

De onlangs geopende haven van Sfax (Tunis) bevat een bassin van 10 HA. oppervlak ter diepte van 6.5 M. Van uit zee leidt een 1800 M. lange toegansgeul van 6.5 M. diepte naar dit bassin. Het verschil tusschen den laagsten en den hoogsten waterstand bedraagt 1.5 tot

De electrische telegrafie zonder draad.

Met deze uitvinding van Marconi zijn in Juli jl. te Spezzia door een proefcommissie der Italiaansche marine in het bijzijn van den uitvinder proeven genomen, waarvan de beschrijving voorkomt in de Aug.—Sept.-aflevering van de «Revista Marittima» van de hand van

A. pouchain.

Wegens het groote belang, dat deze uitvinding voor de zeevaart heelt als middel om met den wal of misschien ook van het eene schip naar het andere in gemeenschap te komen, zullen in 't kort de uitkomsten der proeven worden medegedeeld :

De proeven werden zoodanig ingericht, dat de schrijver en — ter controle — een ontvanger op den wal werden opgesteld, terwijl een tweede ontvanger aan boord van het schip was geplaatst. Bij een proef lag het schip voor anker, bij de andere vier stoomde het van het station aan den wal weg of daarop aan.

De uitkomsten waren :

1°. Onder gunstige dampkringstoestanden, waartoe vooral afwezigheid van electrische spanning der lucht behoort, gelukte de opname van telegrammen van den wal op het bewegende schip goed tot op een afstand van 8.9 zeemijlen.

2°. De aanwezigheid van electrische spanning in de vrije atmosfeer maakte de werking van het apparaat van Marconi onmogelijk.

3°. Ook bij heldere lucht en afwezigheid van electrische spanning in de vrije atmosfeer beletten tusschen het station en het schip vooruitstekende bergen, eilanden of kapen de communicatie ten eenenmale.

4°. Ook wanneer de sub 2 en 3 genoemde belemmeringen niet aanwezig waren, werd de afstand, waarbij de communicatie mogelijk was en de duidelijkheid der overbrenging zeer verminderd, wanneer de masten, schoorsteenen en dergelijke deelen van het schip zich bevonden in de verbindingslijn tusschen seingever en ontvanger, hetgeen bv. het geval is als het apparaat achter op het schip geplaatst wordt en dit recht op het station toestoomt.

De apparaten zelve vertoonden verscheidene onvolmaaktheden, die naar men hoopt zullen kunnen worden weggenomen, hetgeen in 't belang van de practische bruikbaarheid der uitvinding zeer te wenschen is. n

Uit het verslag van den Raad van Toezicht op de Spoorwegdiensten over het jaar 1896.

(Vervolg van bladz. 463.)

Beproeving en onderzoek van Spoorwegbruggen.

1°. Uitkomsten van het onderzoek in 1895 en maatregelen, die tengevolge daarvan zijn genomen.

Aan het slot van de mededeelingen over het onderzoek van de brug over de Maas bij Ravenstein in het jaarverslag over 1895, werd het volgende gezegd :

«De Exploitatie-Maatschappij, met den inhoud van het verslag (van I dit onderzoek) in kennis gesteld, heeft eene inrichting ontworpen voor het aantrekken der slappe contra-diagonalen en voorts de herstelling van de aangetroffen gebreken toegezegd».

De uitvoering van eerstgenoemd werk is echter achterwege gebleven wegens een verschil van inzicht tusschen den Minister en de Maatschappij, over de vraag of dit werk behoort tot onderhoud en dus geheel voor rekening komt van de Maatschappij, dan wel gerekend kan worden tot verbetering van een bestaand werk, dienende öf tot ontwikkeling van het verkeer öf voor de uitoefening van den dienst.

De verbeteringen sub 1—3 door de Directie der Grand Central Beige voorgeslagen voor de brug over de Maas bij Roermond (zie vorig jaarverslag) zijn als proef toegepast op de 2ie overspanning van den rechteroever uit.

Voorts werden drie diagonalen in het middelvak aangespannen, werden de buiten- en binnen-diagonalen in de middelvakken gekoppeld en werden de windkruisen opgehangen aan de langsdragers. Door een onderzoek in te stellen in het voorjaar van 1897, moet nu worden uitgemaakt of deze verbeteringen voldoende zijn.

Tijdens het aanspannen van drie diagonalen in de 2<ï° overspanning van de brug over de Maas bij Roermond zijn een aantal waarnemingen verricht, ter bepaling van de spanningen in deze en in de omgevende diagonalen. Het onderzoek echter werd door zeer ongunstig weder belemmerd.

Omtrent de brug over de Maas bij Maastricht, kan medegedeeld worden, dat de ontbrekende laschplaten in de bovenranden der hoofdliggers zijn aangebracht.

Het onderzoek der bruggen over de Roer te Roermond gaf aanleiding tot het voorstellen van ingrijpende verbeteringen.

De verbinding van de langsdragers aan de dwarsdragers, die op de meeste plaatsen was losgegaan, bleek niet vatbaar te zijn voor eenvoudige herstelling. Een belangrijke versterking dezer verbinding werd noodig geacht.

Hetzelfde gold voor de gebrekkige verbinding van de windschoren aan de hoofdliggers.

Voorts werd eene verhooging en eene uiteenschuiving der bruggen aanbevolen, omdat de uiteinden der bruggen geheel ontoegankelijk waren. Zelfs bleek, dat eene der bruggen met haren onderrand rechtstreeks op den pijler ruste.