— 20 —

Anna Pavlova-Herdenking.

Enkele dagen nadat het vorige nummer van ons blad was afgedrukt, werd bekend, dat de nachtvoorstelling ter herdenking van de nagedachtenis van Anna Pavlova, die bepaald was op Zaterdag 1 Februari, door bizondere omstandigheden niet zou doorgaan, maar dat zij'was uitgesteld tot a.s. Woensdag, 12 dezer. Wij namen daar akte van en deelen het onzen lezers mede, hen overigens verwijzend naar ons artikel en dat van den heer V i c t o r Dand r é, den echtgenoot van wijlen de groote danseres.

Inmiddels is ook een film-verslag verschenen van onzen kollega J. W. F. Werumeus Buning (De Telegraaf van 24 Januari), dat — daar het onze volle instemming heeft — wij ons veroorloven hier¬

onder af te drukken. Onze kollega van De Telegraaf schrijft namelijk:

De film, waarmee men dit jaar de herdenking van Anna Pavlova luister bijzet, bestaat uit zeer goed gearrangeerd en aangevuld materiaal van allerlei aard en ouderdom: portretten, reisiilms uit Egypte en Indië, Australië, Zuid-Amerika en Nederland, en een tiental opnamen van balletfragmenten en solo-dansen, ingeleid door een deel van „Chopiniana" en besloten door een huldiging aan de herinnering der groote danseres. Men heeft den indruk dat er met het beschikbare materiaal niet beter gewoe-

Het vermaarde aanplakbiljet met Anna Pavlova's „Zwaan"

Het Anna Pavlova-ballet in de film

De Apotheose van de Anna Pavlova-film

kerd had kunnen worden.

De sfeer van den dans beheerscht de film van het eerste oogenblik af aan; reeds in de korte opnamen uit exotische landen, tusschen vogels, apen, olifanten en de Sfinx, is er altijd dat fabelachtig gracieus paar voeten, een armgebaar, een beweging van het hoofd, die de grootste wonderen zijn. En al is van haar dansen niet alles gespaard: onder dit tiental, dat gespaard bleef, is het onvergetelijke Adagio uit Don Quixote, het Rondino, en de Stervende Zwaan.

Dat Adagio uit Don Quixote met zijn ongeken-

den adel van standen en bewegingen geeft Pavlova in deze film misschien op haar allergrootst: in het zuiverste klassieke ballet, en het zou, in de vurige en zuivere scherpte van zijn lijnen, in het beurtelings flitsende en doodstille, in het ranke en edele, genoeg zijn om de wrereld voor altijd te blijven overtuigen dat Anna Pavlova een van haar grootste danseressen was.

Maar wij hebben hier nog een tweede kostbaarheid: de vertraagde opname van het Rondino. Nooit heeft men met het menschelijkoog zóó de zuiverheid van dit dansen kunnen volgen als nu de filmlens het meer tijd tot zien geeft. Nooit heeft men zóó de details kunnen genieten als bij dit betooverende langzame be-