B. 140

Bouw- en Waterbouwkunde 7.

No. 20 — 1929

(ca. 6 m — R.P.), dat het de moeite waard werd, deze onder water te heien. Men kan nu over de palen een caisson zinken en deze daarop volgens de pneumatische werkwijze met beton op de palen verbinden, of wel ter plaatse den rivierbodem droogleggen door afdamming en vervolgens de brugkelders geheel in den droge bouwen. Aan deze laatste werkwijze werd, als zijnde de meest overzichtelijke, de voorkeur gegeven.

Damkuipontwerp.

Eenmaal vastgesteld zijnde, dat de brugpijlers gefundeerd zouden worden op een paalfundeering en worden uitgevoerd binnen een afdamming, kon het plan voor de zgn. „damkuipen", waarvan fig. 13 een overzicht geeft, geheel logisch worden ontwikkeld. Slechts een stalen damwand was, in verband met de daarvoor beschikbare ruimte, voldoende sterk, om aan de groote buigende momenten weerstand te kunnen bieden. De onderrand moest tot een veilige diepte in het grove zand reiken, teneinde met succes een grondwaterspiegelverlaging tot stand te kunnen brengen; hiervoor werd 18,50 m — R.P. aange¬

houden. De hoogteligging van den bovenrand wordt beheerscht door de voorwaarde van vloedvrijheid. Nu is hierin een moeilijkheid gelegen. Zou men het peil van 4,15 m + R.P. aanhouden, dat door de Staatscommissie 1916, inzake buitengewoon hooge waterstanden op den Rotterdamschen Waterweg (zie De Ingenieur 1920, n°. 28) werd aangegeven als hoogste waterstand, welke volgens de waarschijnlijkheidsrekening ééns in de honderd jaar voorkomt, dan is dat een zeer veilige aanname, welke echter voor de stempelconstructie kostbaar wordt en het nadeel biedt, dat alle op schuiten aangevoerde materialen over dien hoogen rand moeten worden geheschen. Wij meenden voor deze hulpconstructie, welke ongeveer een jaar waterkeerend zou moeten zijn, als compromis den eisch te moeten stellen, dat zij slechts zou volloopen bij den hoogsten vloed, welke eens per 5 jaren voorkomt, hetgeen 3,15 m + bleek te zijn. Rekening houdende met een zekere overmaat voor lengte-tolerantie van het walsmateriaal (10 cm), alsmede met 25 cm verlies door opstuiken tijdens het heien, werd als theoretisch peil voor den bovenrand 3,50 m + gevonden, zoodat de damwand 22 m lang moest worden. De natuur is ons bij de uitvoering ter wille ge-