31-5-1935

De Ingenieur no. 22. Mijnbouw 2.

M. 13

scher Verein" te Siegen, te Wetzlar, te München, enz., het Algemeene Mijnwerkersfonds met zijn talrijke vertakkingen en ten slotte de „Konzessionierte Markscheider".

Alle tot het gebied van de verschillende mijntoezichten behoorende mijnondernemingen, die in 1933 in bedrijf of tot 1 Augustus 1934 geopend waren, zijn genoemd met vermelding van de directie, het aantal schachten, ook die, welke stopgezet zijn, de jaarlijksche productie, het aantal arbeiders, enz.

Het is de eenige, jaarlijks in Duitschland verschijnende periodiek op dit gebied, met de grootste zorg en nauwkeurigheid samengesteld en een betrouwbare vraagbaak voor een ieder, die iets over de bovengenoemde onderwerpen wil weten. Een in het werk aangebrachte, eenigszins naar buiten uitstaande klapper vergemakkelijkt het opzoeken zeer.

Ir. W. H. D. de Iongh.

Das geschichtliche Bergbau- Museum, Bochum

von Bergschuldirektor Professor Dr. Ing. F. Herbst und Dr. Ing. Winkelmann, Leiter des Museums. 1934, 2de druk, 44 bladzijden, 82 illustraties. Dit boekje vormt een zeer goede leidraad voor het geschiedkundige mijnbouwmuseum te Bochum.

De verschillende mijnbouwkundige werken, gereedschappen en inrichtingen, welke in zes a zeven zalen van het museum zijn ondeigebracht, worden achtereenvolgens beschreven. De opeenvolgende onderwerpen zijn: schietarbeid, boortechniek, verlichting (zaal I), cokesfabricage, kolenwasscherij en zeverij, pompen (zaal II), schachtafdiepen, vervoer door de schachten, schachtsignaalinrichtingen (zaal III), kolenwinning, inrichtingen voor steenopvulling, kolentransport door galerijen (zaal IV), reddingstoestellen (zaal V) en betimmering van galerijen en werkpunten (zaal VI).

Behalve de nieuwste inrichtingen en werktuigen, waarvan men de beschrijving in de moderne studieboeken over mijnbouw kan vinden, treft men er ook de oudere en alleroudste aan, zoodat men van alles een min of meer geschiedkundig overzicht krijgt met dikwijls heel interessante beschrijvingen, die men in de moderne studieboeken lang niet altijd meer aantreft. Het geheel geeft een zeer goed beeld van alles, wat er op mijnbouwkundig gebied (vooral steenkolenmijnbouw) te zien en te leeren valt.

Dit wordt niet alleen gewaardeerd door de zeer talrijke mijnscholieren, mijnbouwkundigen en mijnbouwteehnici van alle rang en stand uit Duitschland en uit bijna alle landen van de wereld, die volgens het inschrijfboek voor bezoekers het museum hebben bezichtigd, doch ook wordt het museum ten zeerste gewaardeerd en veel bezocht door leeken, zooals blijkt uit de vele bezoeken van arbeidersorganisaties, sport- en wandel vereenigingen, enz., en verder van leerlingen van volksscholen en hoogere scholen.

Het feit, dat deze leidraad mede geschreven is door Professor Dr. Ing. F. Herbst, één der beide schrijvers van het algemeen bekende en uitstekende boek over kolenmijnbouw van Heise en Herbst, is een voldoende waarborg voor den inhoud ervan.

Ir. W. H. D. de Iongh.

KORTE TECHNISCHE BERICHTEN.

Nieuwe methode voor het afsluiten van brandende steenkoollagen.

Deze onlangs door Baboin in de Annales des Mines de la France 5 (1934) blz. 437 beschreven methode is in eenige Fransehe mijnen, waarvan de kolenlagen een groote neiging tot zelfontbranding vertoonen, vooral te Blanzy, tot nu toe met zeer goede resultaten toegepast.

De afsluiting van de brandende mijngedeelten geschiedt op zoodanige wijze, dat men de uittredingsplaatsen van de verbrandingsgassen, evenals de plaatsen, vanwaar versche

lucht naar de brandhaard gevoerd wordt, afsluit met een wand van doek en de ruimte tussehen deze wand en het kolenfront of de steenopvulling spoelend opvult met een zoo dicht mogelijke massa slik, fijn zand, asch of de steenen uit de wasscherij.

Het bijzondere van de methode is, dat zij ook kan worden toegepast in steenkolenmijnen, die niet over een installatie voor spoelend opvullen beschikken, daar de noodzakelijke onderdeelen vlug en goedkoop met behulp van eenvoudige middelen kunnen worden samengesteld. De inrichting voor het maken van de dikspoeling bestaat uit een vastgezette mijnwagen zonder wielen, waarin een zeef van 10 m.m maaswijdte is aangebracht. Met behulp van water onder druk uit de waterleiding spoelt men het op de zeef geschepte materiaal uit en valt de dikspoeling in de onder aan een opening in de mijnwagen geschroefde spoelleiding, door welke ze naar de plaats van bestemming vloeit. Van boven is deze spoelleiding door een aftakleiding met ventiel verbonden aan de bovengenoemde waterleiding, zoodat de dikspoeling zoo noodig verdund kan worden; verder kan men met behulp van deze aftakleiding de spoelleiding schoonspoelen bij gevaar voor verstopping, doordat men dan de waterstroom uit de aftakleiding in tegengestelde richting door de spoelleiding en door de zeef van de mijnwagen kan laten stroomen.

Om aan de spoeling voldoende druk te geven, moet mien de bovenbedoelde inrichting voor het maken van dikspoeling aanbrengen minstens 50 m boven de plaats, die men wil volspoelen. Voor de spoelleiding gebruikt men de buizen van de drukluchtleiding. Een bijzonder goede afdichting krijgt men, wanneer men spoelt met kolenslik; in de meeste gevallen is dit echter verboden wegens het brandgevaar. De prestatie van een dergelijke spoel-inrichting bedraagt 18—30 m3 per achturige dienst.

Bij de afsluiting van de naar de brandhaard voerende galerijen maakt deze spoel-methode ook een snelle en betrouwbare voortzetting van de arbeid mogelijk. Om de met de afdammingswerkzaamheden belaste arbeiders te beschermen tegen de uitwerking van een mijngasexplosie, maakt men eerst een dam van zakken zand. Bij de gebruikelijke galerij-doorsnede zijn 150—300 zakken zand noodig voor een damdikte van 1 m. Een in de dam aangebrachte dubbelgebogen luchtkoker dient tot bescherming van de arbeiders tegen gasdruk, die plotseling zou kunnen optreden tengevolge van explosies of van het ineenstorten van het gesteentedak van de galerijen of pijlers.

Nadat de dam van zakken zand klaar is, worden in de bovengenoemde luchtkoker -zakken zand gestopt cn worden daarvóór twee houten dammen gemaakt op 4,— ö m onderlinge afstand. De tusschenruimte wordt op de bovenbeschreven wijze volgespoeld. De constructie van de houten dammen en het aanleggen van de spoelhuizen duurt 6—8 uur. De tijd, die men noodig heeft voor het volspoelen, hangt af van het prestatievermogen van de spoel-installatie en van de spoelleiding. Als men geen lang oponthoud krijgt tengevolge van het ondicht worden van de houten dammen, kan men de geheele dam, met inbegrip van het plaatsen van de zakken zand, in 48 uur voltooien.

de I.

De verwerking der Katanga ertsen.

Tot deze ertsen behooren die van Elisabethville, Jadotville en die van het westelijke mijndistrict. De verwerking van de oxydische ertsen geschiedt door deze ertsen fijn te stampen en ze daarna te concentreeren door het verschil in soortelijk gewicht en door middel van het flotatie-proces. Deze verwerking heeft plaats in de erts wasscherij van Panda. In 1933 heeft men het flotatieproces gewijzigd om de opbrengst van koper te vergrooten en de verwerkingskosten te verlagen.

De mijn „Prince Leopold", gelegen nabij de grens van Rhodesië, omvat een zone van koperertsen zonder zinkgehalte, welke ertsen nog niet ontgonnen zijn, verder een zone van sulfidische koper-zink-ertsen, van welke men alleen die gedeelten ontgint, welke meer dan 17 % koper