N°. 42 — 1925
896
transportband bij bet mengstation arriveert is dit een bewijs, dat één molenvulliug afgeleverd en dat een nieuwe vulling in aantocht is, zoodat deze klep omgesteld moet worden.
De gemengde beton wordt gestort in een hopper, welke hopper in fig. 28 duidelijk te zien is. Van uit dezen hopper wordt de ophijschbak gevuld.
Fig. 32 geeft tot slot een beeld van de geheele stortinstallatie, voor zoover de montage daarvan gevorderd was op 12 September 1925. Links van de beide keeten ziet men de beide voormengmolens. Onder langs de keeten ziet men de rollen, waarop de transportband moet komen. Geheel rechts staat de toren, waarvan 36 m hoogte gemonteerd is.
OVERSTROOMINGSPROBLEMEN EN NEDERLANDSCHE INGENIEURS IN CHINA
DOOE
ir. A. GROOTHOF F.
The regulation and guiding of certain of Ghina's great nvers in channels better adapted for flood control and for navigation present some of the most interesting problems of hydraulic engineering that can be found anywhere in the world
No part of the world gives greater opportunity for beniflcent service to suffering millions of worthy, kindly, industrious people, by means of engineering skill, combined with a substantial construction-loan to the Chinese Government.
Flood problems in China by John R. Freeman, President Am. Soc. C. E.
Vrijwel elk jaar verschijnen er persberichten over dijkbreuken en overstroomingen van de groote rivieren der Chineesche laagvlakte. Zij trekken nauwelijks meer aandacht dan de periodieke berichten over hongersnood in Rusland of revolutie in Zuid-Amerikaansche republieken.
Dit jaar is het al heel erg met den watersnood in China gesteld. Volgens perstelegrammen uit Peking is in September 192o een ramp van grooten omvang veroorzaakt door een paar dijkbreuken langs de Gele Rivier in het Sjantoengdistrict, welke de bekende doorbraak van 1887 evenaren
Waarschijnlijk zijn 2000 steden en dorpen met ongeveer 2.000.000 inwoners door de overstrooming getroffen. Vele honderden personen zijn verdronken. De geheele oogst is verwoest.
Dit laconieke bericht heeft betrekking op een inundatiegebied van 100.000 ha met een bevolkingsdichtheid van 500 zielen per km2, cijfers die den omvang van de ramp nog meer accentueeren.
De periodieke overstroomingeii in China en de daarmede samenhangende waterstaatsproblemen zijn meermalen door Nederlandsche adviseurs bestudeerd. Deze studies hebben in de jaren na den wereldoorlog ook de aandacht van Amerika ansche ingenieurs getrokken, die met groote belangstellingen waardeering van bedoelde adviezen van Nederlandsche deskundigen gewagen, hetgeen uit het volgende moge blijken.
Op de voorjaarsvergadering van de American Society of Ctvü Enyineers, 3—7 April 1922 te Dayton (Ohio) gehouden en die gewijd was aan de behandeling van „Flood Problems", hield de toenmalige president John R. Fkeeman, Consulting' hydraulic engineer, een voordracht over Flood problems in China, waaraan bovenstaand motto ontleend is. Frheman had toen juist een tweetal tochten in China achter den rug, o. a. ter bestudeering van de verbetering van de Gele Rivier en kwam tot de conclusie, dat groote „reliëfwerken" met betrekkelijk niet hooge kosten mogelijk zijn, welke kosten bovendien gedekt kunnen worden door de te verkrijgen waardevermeerdering van nieuw ontgonnen land. Het grondverzet, dat op groote schaal noodig is, wilde hij met handenarbeid doen, niet alleen als werkverschaffing voor de noodlijdende bevolkingmaar ook uit overtuiging, dat zulks in China goedkooper is dan grondwerk met stoomschoppen, en dergelijke graafmachines. Deze uitspraak van een Amerikaansch ingenieur ten gunste van handenarbeid, in plaats van machinaal grondverzet, is wel merkwaardig, daar men van een Amerikaan anders zou verwachten.
Trouwens de geheele voordracht van Freeman ademt een geest, die ons, Nederlandsche ingenieurs, zeer na staat en de wijze, waarop hij het werk uit vroeger dagen van onze land-
genooten en collega's in China op waterstaatsgebied verricht, memoreert en waardeert, doet zeer sympathiek aan.
Bij een bespreking van de dijkbreuken aan de Gele Rivier herinnert hij aan Van Schermbeek en Visser, die dit overstromingsgebied in 1889 bezochten en wier opnemingen, in verband met de groote doorbraak van 1887, door nieuwe in 1919 verrichte metingen volkomen bevestigd werden. Daarbij vermeldt hij onder den titel van „The Finjt Report on the Yellow Biver" tevens de leiding van Fijnje van Salverda door hem genoemd „an eminent Dutch authority on rivers and harbours", die hoewel hij China niet bezocht, waardevolle adviezen uitbracht aan de Chineesche Regeering. Verschillende waarnemingen en voorstellen van genoemde landgenooten worden door Freeman aangehaald en met andere vergeleken.
Ook ontleent Freeman bij zijn beschrijving van de Chihlirivierverbeteringsplannen allerlei bijzonderheden aan een rapport van onzen nu nog in China werkzamen langenoot ir. H. van der Veen, als adviseerend waterstaatsingenieur aan het Chineesche Departement van Binnenlandsche Zaken verbonden.
Freeman's voordracht doorlezend, rijst vanzelf de vraag: waarom onder de buitenlandsche ingenieurs (meest Amerikanen, Engelschen en Zweden), die in de laatste jaren aan Chineesche waterstaatsproblemen werken, zich niet meerdere Nederlandsche ingenieurs bevinden? Te meer, wijl de onzen op het gebied van havens en spoorwegen in China, dank zij het initiatief van de Nederlandsche Maatschappij van Havenwerken, wel een arbeidsveld gevonden hebben. Laat men zich soms afschrikken door de binnenlandsche troebelen of wel door bezwaren van financieelen aard?
Hoe het ook zij, in elk geval zou het voor de toekomstige Delftsche en Bandoengsche civiel ingenieurs van belang zijn, dat China als arbeidsveld van onze waterbouwkundigen meer op den voorgrond trad.
Het is te hopen, dat dit belang niet uit het oog zal worden verloren en dat Nederlandsche ondernemingsgeest in verschillende kringen een meer blijvenden vorm van samenwerking tusschen Chineesche autoriteiten en onze waterbouwkundige wereld zal weten op te bouwen.
De Amerikanen hebben aanvankelijk den weg van practische liefdadigheid ingeslagen door in de laatste jaren vele millioenen dollars via het Roode Kruis ter beschikking te stellen van Amerikaansche of internationale „reliefcommittees" in China. Deze steuncomité's doen meestal onder leiding van Amerikaansche ingenieurs dijken en wegen herstellen en verbeteren. Aldus wordt met die „a fonds perdu" gestorte gelden tijdelijk een goede werkgelegenheid voor de noodlijdende bevolking geschapen. Voor zoover uit het daarover gepubliceerde op te maken valt, is hieronder veel incidenteel technisch werk, wat juist op -waterstaatsgebied bedenkelijke gevolgen kan hebben.
Na een tijdperk van noodvoorzieningen en tijdelijke werken, zal men niet kunnen ontkomen aan de opmaking van stelselmatige en meer definitieve verbeteringsprojecten voor de groote inundatiegebieden. De noodzakelijkheid hiervan wordt ook van Amerikaansche zijde ingezien en zijn Freeman's tochten langs de Chineesche rivieren als oriënteeringsreizen ter inleiding van grootere plannen te beschouwen.
De overstroomingsproblemen in China herinneren in verschillende opzichten aan dergelijke vraagstukken bij onze groote rivieren in Nederland en Indië. Onze eeuwenlange practijk op het gebied van dijken en rivierverbetering en de daarmede in verband staande waterbouwkundige opleiding onzer civiel ingenieurs, geeft in dit geval een mooien voorsprong boven de veel jongere ervaring van bijv. Amerikaansche ingenieurs wier practische leerschool, de Mississippiverbetering, eerst van de vorige eeuw dagteekent. Nederland diene van dit voordeel partij te trekken om zich een aandeel te verzekeren van den internationalen arbeid, die onmisbaar zal zijn voor een permanente bescherming van de Chineesche inundatiegebieden. Hier is een wereldherstelprob 1 e e m van de eerste orde, dat boven de huidige techniek en draagkracht van het Chineesche volk uitgaat en welks oplossing naar het zich laat aanzien het doelmatigst door internationale, technische en financieele samenwerking zal zijn te verkrijgen.
Aldus zij onze interpretatie van Freeman's uitspraak, hierboven als motto aangehaald.