693

1926 — N°. 33

sling vallende staaf, op het moment boven den steenen pijler uitgeoefend, nu ineens veel kleiner werd dan toen dat uiteinde nog geheel vrij hing, terwijl ook de door dynamische werkingen in de uitkragende brug opgewekte trillingen er door gedempt werden.

Nadat, door het aanbrengen der diagonalen 7'—8, het punt 8 aan het vakwerk was vastgelegd, werden de onderranden 10—12, benevens de rest van het onderwindverband aangebracht (fig. 7). Doordat toen de brug in punt 12 bij het land-

de brug elastisch op den hulppiiler gesteund.

Fig. 7.

hoofd tegen verplaatsing in zijdelingsche richting gesteund kon worden, werden de staafkrachten door windbelasting in de bewuste zwaarst belaste onderranden 10—12 en 0—2 verminderd (2). Bovendien werd, door de punten 12 nog met 1.5 t ballast te verzwaren en in verticalen richting vrij te laten hangen, in de onderranden bij punt 10 een negatief moment van 30 t m opgewekt, waardoor, daar dit moment de randen naar beneden wil buigen, een veel grootere reactie in punt 10 kon worden aangebracht, alvorens punt 9 op de juiste hoogte kwam te liggen, dan bij vrije oplegging in 10 het geval zou zijn geweest. De vereischte negatieve dwarskracht in de randen onmiddellijk links (3) van 10 bedroeg ongeveer 5 t, (bij vrije oplegging 1.5 t) waardoor het negatieve moment boven den steenen pijler met (5 X 50 — 30) t m = 220 t m verminderd werd (bij vrije oplegging slechts 75 tm) (fig. 8).

Stand bij inbrengen der verticalen 9'—9, waarbij max. knikbelasting der onderranden even groot als in stand fig. 4.

Fig. 8.

Achtereenvolgens werden nu gemonteerd de staven 8'—8, 7'—9', 9'—8 en 9'—9, welke laatste staven, daar punt 9 in de zeeg was gebracht, precies pasten.

Teneinde, na het afbouwen van het negende veld, de elk 1 t wegende diagonalen 9'—10 te kunnen aanbrengen, moest nu punt 10 in de zeeg worden gebracht, en de ontlastende negatieve dwarskracht in de randen links van 10 met 1 t worden verhoogd, dus 6 t worden. Om dit te bereiken kon de, het nega-

(2) Met het oog op de kleine verticale belasting was het beter den hulppijler geen horizontale krachten te laten opnemen.

(3) De aanduidingen „links" en „rechts" slaan op de teekeningen, niet op de foto's.

lieve moment in de randen bij 10 vergrootende ballast in 12, tot 0.5 t per rand verminderd worden (fig. 9).

Nadat nu de diagonalen ^—10 waren aangebracht, waren dus de hoofdliggers tot aan het, op den hulppijler ondersteunden punt 10, afgebouwd. Bij de ontlastende reactie van 6 t per hoofdligger in punt 10 bedroeg het max. negatieve moment, waarop boven den steenen pijler moest gerekend worden, ongeveer 1800 tm per hoofdligger, correspondeerende met een max. trekkracht in de hulpstaven 11'—1' van 240 t.

Voordat de eigenlijke hoofdliggers zelf in punt 10 steunden, was door berekening steeds volkomen bekend, hoe groot de, de brug ontlastende, negatieve dwarskracht in de randen onmiddellijk links van 10 moest zijn, opdat resp. de punten 8, 9 en 10 in de zeeg kwamen te liggen( n.1. zooals hierboven werd meegedeeld, resp. 2.5 en 6 t, en was die dwarskracht (c. q. oplegreactie) dus onafhankelijk van eventueele zakking van den hulppijler, temperatuurspanningen, enz. Nadat de eigenlijke hoofdliggers echter in punt 10 ondersteund werden, bestond deze methode om de grootte van den oplegdruk vast te stellen niet meer, en zou, tengevolge der statisch onbepaaldheid, b.v. door verticale verplaatsing van de ondersteuning op den hulppijler, deze oplegdruk en daardoor het negatieve moment boven den steenen pijler gewijzigd kunnen worden. Om er toch zeker van te zijn, dat ook tijdens het afbouwen der laatste velden dit moment niet boven de grens van 1800 tm zou stijgen, werden daarom, toen de bovenrandstaven 3'—5' van de middelste overspanning, die in punt 5' voorloopig- nog niet geklonken waren, daar losgemaakt, en werd gezorgd dat ze 1 mm vrjj bleven van de aangrenzende

Stand bij inbrengen der diagonalen 9'—10, waarbij max. knikbelasting der onderranden even groot als in stand fig. 4.

Fig. 9.

bovenrandstaven, opdat er ook geen druk in zou kunnen opL treden, waardoor in de tegenover 3'—5' gelegen knooppunten 4 een moment nul, dus theoretisch een scharnier ontstond, zoodat het door de middelste overspanning op de uitgebouwde brug uitgeoefende moment en omgekeerd, een constante waarde % ql X l + ye ql X % l = % ql2 = 1740 tm verkreeg (fig. 1) en, bij den gegeven stand van de montage, de max. op den

_ , ... ,A T ' . 1800 —1740 . , hulppijler te verwachten oplegdruk 1, dus ongeveer 1 t grooter werd. Het verschil was echter, dat, terwyl eerst aan de reactie in 10 een bepaalde waarde werd gegeven en het boven den steenen pijler optredende moment afhing van het al of niet optreden van de max. belasting waarmee gerekend werd, nu aan het moment boven den steenen pijler een bepaalde waarde werd gegeven en de oplegdruk in 10 van de werkelijk optredende belasting afhing, waarbij ze in den gegeven stand dus hoogstens 7 t kon worden.

Door nu, bij het verder afbouwen der laatste velden, slechts te zorgen dat de staven S'—5' spanningsloos bleven, bleef daarbij het moment boven den steenen pijler constant 1740 t m, zoodat de max. op den hulppijler te verwachten oplegdruk ongeveer 20 t per hoofdligger werd.

Toen de hoofdliggers klaar waren, werd het bovenwindverband aangebracht, de staven 3'—5' van de middenoverspanning weer vastgezet en de brug, door hydraulische vijzels onder de eindopleggingen op het landhoofd, zoover opgevijzeld, dat de oplegdruk daar gelijk werd aan het halve gewicht van de brug, zoodat het moment bij de linker eindopleggingen nul moest zijn en de hulpstaven konden worden losgemaakt.