KARAKTERSCHETS
DR. N. OLDENBOOM.
OP WEG NAAR NOORDWIJK.
w M^\e^ eeli knarsing der wielen in de lanIMJk'^i' gen sliert van wagens remde de boefÊBËÊffi mel vau Haarlem.
! f I Een baan wachters woning en een UialLfe*-z_j schuilhok voor passagiers schoven nog langs het raampje van de coupee, en met een kwak voorwaarts en een ruggeschok hortte de trein stil.
Piet Gijzenbrug heette het stationnetje in 't open veld.
Hier moesten we volgens de aanwijzing uitstappen.
Uit een derde-klasje scharrelde een dikke boerenvrouw moeizaam en onhandig de treintreden af, verwezen staande op het grintperronnelje waar men haar kaartje kwam vragen, en waarvoor ze haar spoormandje op den grond moest zetten, om haar handen vrij te krijgen en in haar diepen rokzak te kunnen rondvoelen. Nog iemand in heerenkleeren daalde uit een ander spoorrijtuig: iemand met een wit boordje aan, een deukhoed op en een pakje in wasdoek onder den arm — zeker een reiziger voor een kleine firma.
Het fluitje van den hoofdkondukteur klonk alweer achter ons, de lokomotief antwoordde met een stoomgilletje, en hijgpoefend, knarsend en bonkend schuurgleed de boemel achter ons weg.
Toen was 't ineens heel licht om ons, om de drie uit dit treintje gedruppelde passagiers.
Vóór ons lag een vaart met groene oevers en riet langs de kanten, de trekvaart van Leiden j naar Haarlem, vol blikkerend, wit water, waaide zon op stond, en aan den overkant van dit watervlak verhief zich op twee palen een groot bord met het bevelend en gebiedend klinkend opschrift: „Bezoek de badplaats Noordwijk."
Hier waren we dus terecht, want den kant ; van Noordwijk moesten we op.
We gingen nu een brug op, over de vaart, waar tegenover zich een stationskoffiehuis bevond [ en een klompje van een paar ineengescharrelde huizen. Daar stond een omnibusje te wachten: j
een soort van bakwagen met een kap met glas er bovenop, opgesmukt met rare kleurtjes, en die op een afstand denken deed aan een fatsoenlijke kermis- of stoelenmatterswagen. We hadden echter geen lust in dit ding te stappen, en daar we een open weg in de zon vóór ons uit zagen liggen, namen we de benen op en zetten er den stap in. We werden beloond.
Nauwelijks tusschen het klompje huizen uit, liepen we tusschen de open Hollandsche velden, vol zon en vogelgezang: hier stukken bouwland met de erwtenscheuten tegen de rijzen opgeklauterd; daar hagen die het uitzicht dichtstopten ; verder boompjes met lichtgroen loof waaronderdoor men een kijk kreeg op de bultige bobbels der duinen die opgolfden tegen de lucht van den horizont.
En overal stilte, verwegge, hooge, ruime stilte, buiten-stilte van het platte land, met geluiden er in die men anders nooit hoort.
Een leeuwerik jubelde op uit het gras, kwetterend-zingend in zijn opwaartsche vlucht, trilslaande met zijn vleugels als even stilstaande boven het veld en dan weer met een tjoep een duik nemend in de lucht, zijn parelzangetje met zijn positie latende verschieten. De stemmen van twee kinderen, die in 't veld achter een haag in een lapje teelland werkten, tjaderden met hooge geluidjes de stille atmosfeer in; en op een dicht begroeide plek klonk uit een haag het fluitend gekwetter van een zich in de knoei zingende bastaard-nachtegaal.
Zon, zón, óveral zon, Hollandsche zon uit een Hollandsch-blauwen legen hemel, en dichterbij komend de onveranderlijk wachtende, blonde duinen, ónze Hollandsche duinen.
O, we werden wel beloond voor onze wandeling! Wat een vredige, hartstochtlooze rust van Hollandsch mooi, dat we met diepe longzuigingen inademden, in verrukking ons bevrijdend van de roesemoezige drukte en dompige benauwing vau Noord-Hollandsche koffiehuiszalen vol publiek van verkiezingsdagen. We werden wèl beloond!