198

H. H. VAN KOL,

rein heer en meester, maar alleen als tijdelijk voogd in naam van den Volkenbond bestuurt. De gelijkheid der voorwaarden, onder welke de twee typen van Mandaten zullen moeten worden gegeven, dringt zich reeds door de óndervinding op. De baatzuchtige exploitatie moet voor beiden plaats maken voor het hoogere begrip van algemeen belang; verbetering van den materieelen en moreelen toestand der inboorlingen is immers het eenige rechtsbeginsel der koloniale politiek. Dit is dan ook de reden, waarom het Mandatenstelsel werd geschapen, dat thans niet meer een ijdel droombeeld, maar werkelijkheid is geworden. Lord Robert Cecil verklaarde, dat hij zich verheugde, over de uitgeoefende kritiek, die van het stelsel een feit maken; zij die van camouflage durven te spreken vergissen zich, daar het Mandatenstelsel een feitelijken vooruitgang der menschheid beteekent (Vergadering van 20 September 1922).

Het art. 22, zegt van zijn kant Sir Sivaswamy Aiyer, „opent een nieuw tijdperk in de betrekkingen tusschen de rassen. Dit was de éérste maal, dat een officieel dokument gelijke rechten toekende aan alle kleurlingen en maatregelen heeft genomen om dit te verwezenlijken. De Mandaten-Commissie staat steeds op de bres om de welvaart der Inboorlingen te bevorderen en hun rechten te handhaven en indien de Europeesche Regeeringen afstand deden van hun landhonger, van hun commercieele hebzucht en van hunne exploitatie der Inboorlingen, dan zou men een ideaal van rechtvaardigheid en menschelijkheid kunnen verwezenlijken, een deugdelijk instrument smeden van duurzamen vrede." De heer Bellegarde (Haïti), steunde hem, verklarende, dat het Mandatenstelsel, ingesteld voor de welvaart van de achterlijke rassen, "een heilzaam voorbeeld zal wezen voor alle koloniale Mogendheden.

Dr. Nansen, verslaggever der 6e Commissie van den Volkenbond, vindt, dat het in werking treden van de Mandaten een grooten vooruitgang verwezenlijkt heeft en de Mandaten-Commissie kan rekenen op de ijverige medewerking van alle leden van den Volkenbond. „Het is haar taak, haar meening uit te drukken over de wijze, waarop de Mandaten worden uitgevoerd, al moge deze meening aangenaam of onaangenaam klinken voor de betrokken Regeeringen."

Door zich steeds op het standpunt van de rechten der zwakken te plaatsen, door met alle krachten de economische gelijkheid en de ontwikkeling der Inboorlingen te bevorderen, zou de Commissie haar beschavende taak voltooien en de koloniale politiek tot een hoogte brengen, tot nu toe noch nimmer bereikt. Zij zal aldus de toekomst voorbereiden, waarin alle voogdij overbodig zal worden, omdat de achterlijke rassen een graad van beschaving hebben bereikt, die geen